Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Κρίση και κτίση

Χριστούγεννα! Ίσως το πιο χαρμόσυνο γεγονός στην μαυρίλα που απλώθηκε στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Αν καταφέρουμε και υπερβούμε την  γενικότερη μιζέρια και τα χαζά αστεία περί περαίωσης που πρέπει να πληρώσει ο Ιωσήφ, του ημιυπαίθριου χώρου της φάτνης και του κομμένου επιδόματος τοκετού της Παναγίας μπορούμε να κατανοήσουμε ότι δυστυχώς ακόμα και αυτές τις μέρες η καθημερινότητα κατάφερε να πνίξει το Γεγονός. Όχι ίσως γιατί αυτό δεν είναι σημαντικό αλλά γιατί κατάντησε μια γιορτή και ακόμα χειρότερα δεν έχει καμιά σχέση με μας. Θέλω λοιπόν αυτήν την όντως εορταστική μέρα να καταθέσω μερικές σκέψεις για το τι σημαίνουν τουλάχιστον για μένα τα Χριστούγεννα. Αν δεν το κάνω θα υποβαθμίσω μέσα μου ένα γεγονός που αναμφισβήτητα χάραξε την πορεία της ανθρωπότητας.

Το πρώτο λάθος που γίνεται έχει να κάνει με το πρόσωπο. Ο μικρός χριστούλης της φάτνης, αυτό το αδύναμο νήπιο, μεγάλωσε! Αυτό που γιορτάζουμε είναι απλά η γέννηση. Αλήθεια, αν δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε κάνει θαύματα, δεν είχε διδάξει αλήθειες, αν δεν είχε σταυρωθεί και ακόμη περισσότερο αναστηθεί τι θα γιορτάζαμε σήμερα; Και ακόμη περισσότερο αν δεν ήταν Κύριος, Βασιλιάς βασιλιάδων και ερχόμενος Κριτής του κόσμου τι νόημα θα είχε η σημερινή γιορτή; Ας ξεχάσουμε λοιπόν από αύριο τουλάχιστον το μικρό νήπιο και ας δούμε κατάματα τον δοξασμένο Σωτήρα και Κριτή. Αυτή είναι η τελική κρίση όπου όλοι θα κριθούμε με δικαιοσύνη.

Η δεύτερη κρίση είναι αυτή που περνάμε σήμερα. Μειώθηκαν λίγο τα οικονομικά μας, αντιμετωπίζουμε με αβεβαιότητα το μέλλον, αλλά μήπως είναι ευκαιρία να εκτιμήσουμε και μερικά πράγματα; Ότι για παράδειγμα έχουμε την υγεία μας, ότι έχουμε μια στέγη και ένα πιάτο φαί και ότι ο μισός και παραπάνω πλανήτης στερείται βασικά πράγματα για τα οποία εμείς ελάχιστη ευγνωμοσύνη δείξαμε σε αυτόν που μας τα προσφέρει γιατί τα θεωρούμε δεδομένα. Ας μην ξεχνάμε όμως και τούτο. Πως διάλεξε ο ίδιος ο Θεός όταν ενσαρκώθηκε να ζήσει. Γεννήθηκε ταπεινά, έζησε φτωχικά, διάλεξε για μαθητές αγράμματους ψαράδες, και πέθανε με ατιμωτικό τρόπο. Επομένως η στενότητα πνευματικά τουλάχιστον ωφελεί αν μπορούμε να δούμε πέρα από το σήμερα. Άρα καλό μας κάνει αν μας βοηθά να εκτιμήσουμε και να αναλογιστούμε μερικά πράγματα που η ύλη δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε.

Η τρίτη κρίση είναι νομίζω αυτή που οφείλουμε να κάνουμε εμείς στον εαυτό μας. Αν σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη απεκδυόμενοι τίτλους, ιδιότητες, δικαιώματα και απαιτήσεις. Αν αφήσουμε την φωνή της συνείδησης να μας διδάξει πράγματα που ο αγώνας της επιβίωσης ή της φιλοδοξίας δεν επιτρέπει να ακούσουμε. Αν σκεφτούμε ποιους πληγώσαμε, τι λάθη κάναμε, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας. Πόσο καλή χρήση κάναμε της αγάπης, των χρημάτων μας, του χρόνου και της ζωής μας. Ίσως αυτή η τελευταία κρίση μας οδηγήσει σε αποφάσεις που θα αλλάξουν την ζωή μας και τελικά αποφύγουμε την πρώτη Κρίση και κατάκριση. Κανείς δεν είναι τέλειος, άγιος αλλά ο Χριστός γεννήθηκε για να μας δώσει την ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και τους ανθρώπους γύρω μας. Τότε τα Χριστούγεννα θα σημαίνουν κάτι περισσότερο από την μίζερη καθημερινότητα γιατί θα παραπέμπουν στην ερχόμενη αιωνιότητα. Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: