Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Στον δρόμο για το μαρτύριο…

Ανέβαινε φορτωμένος τον σταυρό  του και ένιωθε το βάρος να του λυγίζει τα πόδια. Ένιωθε έτοιμος να σωριαστεί καθώς τον εγκατέλειπαν οι δυνάμεις του. Και όχι μόνο αυτές…  Το προηγούμενο βράδυ τον παράτησαν οι μαθητές του, λίγο πριν τον πρόδωσε ο Ιούδας, ενώ ακόμα και ο Πέτρος τον αρνήθηκε τρεις φορές. Στον Κήπο της Γεθσημανή ο πατέρας του με τον οποίο είχε μια τόσο στενή σχέση, είχε αρνηθεί να  δείξει συμπόνια στο δίκαιο του αίτημα, να φύγει από μπροστά του το πικρό ποτήρι που τώρα βίωνε.    Και να τώρα, παραδομένος, προδομένος, εξευτελισμένος, ταλαιπωρημένος βάδιζε τον δρόμο για το τέλος. Εντάξει για αυτό είχε έρθει, τόξερε από καιρό. Προετοίμαζε τους μαθητές του για αυτό το ενδεχόμενο, προσπαθώντας να ετοιμαστεί και ο ίδιος για μια δοκιμασία που δεν του άξιζε, αλλά που ήταν και αναπόφευκτη. Από παλιά η αμαρτία τιμωρείται με αίμα. Αν δεν χυθεί το αίμα, δεν σβήνει η αμαρτία. Το αίμα των τράγων και των αρνιών, χυνόταν πάνω στο θυσιαστήριο του ναού αλλά αυτό δεν έφτανε. Έπρεπε μια πιο μεγάλη Θυσία, μια θυσία που μια για πάντα θα συγχωρούσε τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Και αυτός ήταν ο Αμνός. Γεννήθηκε από μια παρθένο χωρίς αμαρτία, έζησε μια άμεμπτη ζωή, έπρεπε να βρουν δύο ψευδομάρτυρες για να πουν ότι δήθεν βλασφήμησε κάνοντας τον εαυτό του  ίσο με τον Θεό, έγινε μια παρωδία δίκης, ακόμα και ο ηγεμόνας που τον καταδίκασε ποτέ δεν πείστηκε για την ενοχή του, και να τώρα που το πλήθος που ευεργέτησε, έθρεψε, θεράπευσε, δίδαξε μαζεμένο δίπλα του φωνάζει και περιμένει να τον δει πάνω στον σταυρό.

Αυτός ήξερε γιατί ήταν εκεί. Του έδινε χαρά το γεγονός, ότι ο θάνατός του θα τον έφερνε κοντά στον αγαπημένο του πατέρα, για να ετοιμάσει τόπο για αυτούς που τον αγάπησαν και πίστεψαν στην διδασκαλία του για την βασιλεία των ουρανών. Πού ήταν αυτή η βασιλεία; Τους έλεγε ότι είναι μέσα στην καρδιά τους, ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι ένας αγρός, όπου σαν αγαθή γη δέχεται τον σπόρο του Θεού. Ποιοι ήταν οι πολίτες αυτής της βασιλείας; Μήπως ήταν ευγενείς, σοφοί, δυνατοί πάσης φύσεως;  Μήπως ήταν άνθρωποι δίκαιοι, αναμάρτητοι που θάλεγε κανείς ότι δικαιωματικά ήταν προορισμένοι για τέτοια μεγαλεία; Μα αυτός πέρασε την σύντομη ζωή του με πόρνες και αμαρτωλούς και μάλιστα όταν τον ρωτούσαν έλεγε: δεν ήρθα να καλέσω τους δίκαιους αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, άλλωστε δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς. Και είναι αλήθεια αυτό. Όσο πιο χαμηλά πέσεις, όσο πιο πολύ ταπεινωθείς και νιώσεις βαθιά μέσα στο πετσί σου την αναξιότητα σου, την αποτυχία σου να κάνεις το θέλημα ενός δίκαιου και άγιου Θεού, αν δεν φωνάξεις Ελέησέ με ω Θεέ όπως ο Δαβίβ μετά από μοιχεία και φόνο, τότε μόνο έχεις ελπίδα. Και τι κάνει ο Θεός που σε βλέπει σε αυτήν κατάσταση; Σου δίνει μια να πας ακόμα πιο κάτω ή σαν τον πατέρα του άσωτου γιού της παραβολής, δεν σκύβει πάνω σου για να σε αποκαταστήσει εκεί που είναι η θέση σου; Τον Δαβίδ πάντως τον αποκατέστησε και του έδωσε διάδοχο με αυτήν που μοίχεψε και όχι με άλλη γυναίκα.

Κοίταξε γύρω του τον όχλο. Ανεβασμένος  στον σταυρό πονούσε και διψούσε  φρικτά. Το μαρτύριο του δεν ήταν μόνο σωματικό. Συνέχιζαν να τον χλευάζουν και να τον προκαλούν ακόμα και να κατέβει από τον σταυρό, για να αποδείξει ποιος είναι.  Ένιωσε μέσα του βαθύτατη λύπη. Όχι για τον τρόπο που του φέρθηκαν αλλά για το ότι δεν κατάλαβαν. Άκουσαν με τα αυτιά τους, είδαν με τα μάτια τους και όμως τελικά χρειάζονται άλλα αισθητήρια για να γνωρίσεις την αλήθεια και η αλήθεια να σε ελευθερώσει. Και όμως… Ο ένας ληστής δίπλα του που γνώρισε στον δρόμο για το μαρτύριο, τον έβλεπε πρώτη φορά. Δεν είχε δει κανένα θαύμα, δεν είχε ακούσει καμιά διδασκαλία, αλλά τον έβλεπε γυμνό και εξευτελισμένο. Αλλά πίστεψε σε αυτόν. Τι ειρωνεία πραγματικά. Ήρθα για τον λαό μου Ισραήλ και μέσα σε τρία χρόνια είδα μεγάλη πίστη σε μια Σαμαρίτισσα, μια Χαναναία, έναν εκατόνταρχο Ρωμαίο,  κάτι Έλληνες ζήτησαν να με δουν, μια πόρνη, μερικοί τελώνες και τέλος ένας ληστής. Να δεις που τελικά ο παράδεισος θα γεμίσει από αυτούς και «οι τίμιοι, οι ευλαβείς, οι σωστοί» θα μείνουν έξω. Γιατί ο άνθρωπος τελικά κινδυνεύει από το να είναι τόσο «άγιος» που να μην έχει ανάγκη τον Θεό. 

Έφτασε το τέλος. Είχαν όλα γίνει σύμφωνα με το σχέδιο του Θεού. Έσβηνε το φώς του και μαζί με αυτόν και αυτός ο κόσμος που ποτέ του δεν τον δέχτηκε. Λούστηκε στο φώς στην παρουσία του πατέρα του. Τίποτα δεν του θύμιζε όσα είχαν προηγηθεί παρά μόνο οι πληγές από τα καρφιά και την λόγχη. Η βασιλεία των ουρανών μόλις είχε αρχίσει με τον ληστή δίπλα του.

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: