Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

ΛΟΥΘΗΡΟΣ κεφ.6: Η ζωή εκτός…

Old_Dentist_Painting

Αισθανόταν τόσο παράξενα τις πρώτες μέρες. Σαν να ζούσε την ζωή του από την αρχή με έναν τρόπο που ούτε τον είχε ποτέ του διανοηθεί. Το βιολογικό του ρολόι τον ξυπνούσε από τα χαράματα και ο νους του ακόμα τριγυρνούσε στους σκοτεινούς και γνώριμους διαδρόμους του μοναστηριού. Αισθανόταν κάπως σαν το ψάρι έξω από το νερό, σαν να είχε γεννηθεί μόνο για την μοναχική κατάσταση. Αλλά τώρα ζούσε σε μια νέα πραγματικότητα και έπρεπε να συμβιβαστεί με αυτήν. Εκείνο που σκεφτόταν, ήταν ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έφυγε από το μοναστήρι, αλλά όλη αυτή η σάπια κατάσταση που του έδειξε τον δρόμο προς την έξοδο. Αλλά όπως την  ιστορία την  γράφουν πάντα οι νικητές, έτσι και τα γεγονότα τα περιγράφουν με τον δικό τους τρόπο αυτοί που μένουν συμβιβασμένοι και αυτοί είναι και οι περισσότεροι, αλλά δεν τον ένοιαζε.

Ήταν ένας δρόμος χωρίς γυρισμό. Η νυχτερινή οπτασία ήταν βέβαια η αφορμή, αλλά η ανάγκη και το κενό υπήρχε ούτως ή άλλως μέσα του. Το παράξενο ήταν ότι τώρα ένοιωθε τόσο μόνος. Είναι αστείο αν το σκεφτείς. Ένας μοναχός να υποφέρει από μοναξιά. Αφού ούτως ή άλλως είχε τον Θεό σαν στοργικό πατέρα και την Αγία μητέρα  σαν παρηγοριά, γιατί ένοιωθε έτσι; Γιατί αν του έφταναν όλα αυτά, θα έμενε εκεί που ήταν. Αλλά δυστυχώς λαχταρούσε περισσότερα από την ζωή. Άρχιζε να αντιμετωπίζει θετικά αυτήν την κατάσταση, σαν μια αφορμή για την υπέρβαση της. Γιατί όπως η πείνα είναι μια βιολογική λειτουργία που σε οδηγεί στην λήψη της τροφής, έτσι και η μοναξιά είναι η συναισθηματική έλλειψη, που σε οδηγεί στην συντροφικότητα. Θυμήθηκε τα λόγια του Θεού στον παράδεισο «δεν είναι καλό να είναι ο άνθρωπος μόνος», και του έφτιαξε βοηθό. Για φαντάσου ακόμα και στον παράδεισο, στην τέλεια κατάσταση, ο άνθρωπος ήθελε έναν σύντροφο. Άρα δεν είμαι και τόσο παράξενος εγώ, σκέφτηκε. Γιατί και ο ίδιος ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο, όχι για να βάλει μπελά στο κεφάλι του, αλλά από αγάπη, από την ανάγκη να μοιραστεί την αιωνιότητα αλλά και για να εισπράξει την αναγνώριση για αυτό που είναι, έκανε και αισθάνθηκε. Πολλές φορές μέσα στην Αγία Γραφή ο Θεός με παράπονο απευθύνεται σε έναν λαό που τον ξέχασε, τον αρνήθηκε, τον πρόδωσε και σκέφτηκε πόσο λογικό είναι και για μας να αισθανόμαστε αρκετές φορές έτσι. Η υπερβολική αγάπη του Θεού, τον οδήγησε σε μια ακραία κατάσταση. Να ντυθεί την δική μας σάρκα και να περπατήσει ανάμεσα μας. Γιατί μπορούσε να μας σώσει με εκατομμύρια διαφορετικούς τρόπους, Θεός είναι. Όμως έπαθε, κουράστηκε, πείνασε, δίψασε όπως εμείς, ένοιωσε την απόρριψη, την άδικη κρίση και πέθανε. Και είναι εντυπωσιακό ότι ακόμη και στον παράδεισο εμφανίζεται ως σφαγμένο αρνί αλλά και στους μαθητές έδειξε τα τρυπημένα χέρια, για να πει ότι από αγάπη για μας αλλοιώθηκε η κατάστασή του   και εμφανίζεται πλέον μόνον ως θεάνθρωπος. Αυτό σημαίνει ότι για όλα τελικά τα πράγματα δεν υπάρχει δυνατότητα πισωγυρίσματος. Προχώρα λοιπόν Λούθηρε…

Και που να πας; Στον μακρινό συγγενή τον πλανόδιο οδοντίατρο. Στην Γερμανία την εποχή εκείνη η ιατρική και η χειρουργική ασκείτο από ανθρώπους που ακόμα και αυτοί έπρεπε  να έχουν την έγκριση του Πάπα. Από το 1092 υπήρχε παπικό  διάταγμα που έφερε σημαντικές αλλαγές ακόμα και μέσα στα μοναστήρια, διορίζοντας διακονητή με αυτό το λειτούργημα (barbi-tonsoribus). Καθήκον του δεν ήταν μόνο η ευπρέπεια των γενιών αλλά και η εκτέλεση μικροεπεμβάσεων.   Αυτές περιλάμβαναν την εξαγωγή των δοντιών, αφαίρεση πετρών από την ουροδόχο κύστη και φυσικά τα κλύσματα, που τόσο ευεργετικά ήταν. Οι κουρείς επίσης ήταν οι μόνοι στους οποίους επιτρεπόταν να κάνουν επεμβάσεις που περιλάμβαναν την απώλεια αίματος. Όλα αυτά μέχρι το 1215 που ο Πάπας Ιννοκέντιος ο 3ος δήλωσε, ότι η έκχυση αίματος ήταν ασύμβατη με ανθρώπους που είχαν θεϊκή αποστολή και έτσι οι κουρείς τα πήραν όλα πάνω τους.  Άρα εγώ που τα έσπασα με τον Πάπα, αλλά έχω την ιατρική παράδοση, είμαι ότι πρέπει για τα του την σπάσω, σκέφτηκε. Εδώ στον μεσαίωνα η οδοντιατρική πάει οικογενειακά, από τον πατέρα στον γιό. Υπάρχουν συντεχνίες, στεγανά, μεθοδεύσεις, ίντριγκες. Υπάρχουν και εδώ πάπες με το αλάθητο, αυλές, υπόδουλοι. Τελικά το μοναστήρι είναι παντού. Ο εύκολος δρόμος είναι η συναλλαγή και ο συμβιβασμός. Τελικά ο ιερέας που φροντίζει για την ψυχή δεν διαφέρει σε τίποτα από έναν γιατρό που υπηρετεί την επιστήμη. Και οι δύο υπηρετούν τον άνθρωπο που είναι εικόνα του Θεού, από διαφορετική σκοπιά. Ωραία. Οδοντίατρος λοιπόν. Άλλωστε όπως τα ράσα δεν κάνουν το παπά ούτε και η ποδιά κάνει τον γιατρό.          ΤΕΛΟΣ

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: