Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Η νίκη στον σταυρό

Η νίκη στον σταυρό

Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’εμού έση εν τω παραδείσω: Όταν ένας ληστής, καταδικασμένος από το ρωμαϊκό κράτος σε σταυρικό θάνατο για φόνο, γίνεται με μια απλή ομολογία, ο πρώτος κάτοικος του παραδείσου, τότε πιθανώς καταρρίπτεται το ρηθέν δια του άσματος ότι η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Πραγματικά δεν το χωράει ο νους ανθρώπου. Τόση μεγάλη χορεία προφητών, μαρτύρων, πατριαρχών, ιερέων, αρχιερέων και ένα απόβρασμα της εποχής εκείνης, ακούει απ ο το στόμα του Χριστού:  πραγματικά σου λέω σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο. Και όχι μόνο αυτός. Όσοι στάθηκαν δίπλα του σε αυτές τις δραματικές στιγμές της επίγειας πορείας του, θα έλεγα ότι αξιώθηκαν ιδιαίτερης μεταχείρισης. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα θεολογική άποψη, της οποίας δεν ξέρω αν έχω την πατρότητα, όμως το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από τα γεγονότα. Ποια είναι αυτά. Ο Πέτρος τον έχει αρνηθεί 3 φορές. Λίγο πριν, του είχε επιπόλαια δηλώσει «Κύριε, μετα σου έτοιμος ειμι και εις φυλακήν και εις θάνατον πορεύεσθαι». Οι μαθητές στο όρος των ελαιών, μετά την σύλληψη του Ιησού, διαλύθηκαν και μάλιστα επέστρεψαν εις τα ίδια. Το πλήθος που τον επευφημούσε κατά την θριαμβευτική του είσοδο, οι ευεργετηθέντες, θεραπευθέντες, αν δεν βλασφημούσαν σίγουρα παρακολουθούσαν άφωνοι το τέλος. Ποιος του έμεινε; Η μητέρα του που ο Θεός την τίμησε όσο ίσως κανένα άλλον άνθρωπο στην γή, ο Ιωάννης που ο Χριστός του ανέθεσε την φροντίδα της μητέρας του, αλλά και αξιώθηκε να βιώσει και να γράψει την Αποκάλυψη, η Μαρία η Μαγδαληνή που αξιώθηκε να είναι η πρώτη που είδε τον Αναστημένο Χριστό και τέλος και πάνω από όλους ένας ελεεινός ληστής. Κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω από τον σταυρό, όπου κρεμάται ταλαιπωρημένος, αδύναμος, πληγωμένος, ξεφτιλισμένος, γυμνός, αυτός που ισχυρίστηκε ότι ήταν  ο υιός του Θεού. Αυτοί που έμειναν μέχρι τέλους, αξιώθηκαν ιδιαίτερης τιμής.

file_passionmovie_oncross2

Λίγο πριν στο όρος των ελαιών, ο Ιησούς προσευχήθηκε στον Πατέρα, αν είναι δυνατόν το ποτήρι αυτό να  απομακρυνθεί από αυτόν. Αλλά πως ήταν δυνατόν αυτό να συμβεί; Αφού για αυτόν τον σκοπό ήλθε στον κόσμο. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για αυτήν εδώ την στιγμή. «Και παραλαβών πάλιν τους δώδεκα ήρξατο αυτοίς λέγειν τα μέλλοντα αυτώ συμβαίνειν, ότι ιδού αναβαίνομεν εις Ιερολόλυμα και ο Υιός του ανθρώπου παραδοθήσεται τοις αρχιερεύσι και τοις γραμματεύσι και κατακρινούσιν αυτόν θανάτω και παραδώσουσιν αυτόν τοις έθνεσιν (Ρωμαίους) και εμπαίξουσιν αυτώ και μαστιγώσουσιν αυτόν και εμπτύσουσιν αυτώ και αποκτενούσιν αυτόν». Θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά; Δεν θα μπορούσε σαν ένας δεύτερος Σωκράτης να πιεί το αξιοπρεπές κώνειο και να γλιτώσει την ξευτίλα του να εμπαιχτεί, να γυμνωθεί, να φτυστεί , να μείνει μόνος πάνω στον σταυρό, ακόμα να φτάσει στο σημείο να βιώσει την εγκατάλειψη από τον Πατέρα του; Θέτω απλά ερωτήματα που ίσως μας απασχολούν όλους. Ήταν αρκετός ένας απλός θάνατος, ή τελικά έρεπε να βιώσει αυτήν την άκρα ταπείνωση, του να φτάσει το σώμα του να γίνει μια ολόκληρη πληγή;  Λέει το τροπάριο από τον όρθρο της Μ. Πέμπτης ότι το κάθε μέλος της αγίας του σάρκας υπέφερε την ατιμία για εμάς: το κεφάλι το αγκάθινο στεφάνι, το πρόσωπο τα φτυσίματα, οι σιαγόνες τα ραπίσματα, το στόμα την γεύση της χολής, τα αυτιά τις δυσσεβείς βλασφημίες, η πλάτη την μαστίγωση  και το χέρι την κάλαμο.

story

Η απάντηση ήταν ότι έπρεπε να γίνουν όλα αυτά. Γιατί έπρεπε να σταυρωθεί. Γιατί η προπατορική κατάρα που ήταν πάνω μας  μόνο με την σταύρωση μπορούσε να αναιρεθεί. Όπως ο Μωυσης στην έρημο ύψωσε το φίδι και σώθηκε ο λαός, «ουτως υψωθήναι δει τον Υιόν του ανθρώπου».  Ο Χριστός με την θυσία του αυτή «εξαλείψας το καθ’υμών χειρόγραφον ο ην υπεναντίον ημίν, και αυτό ήρκεν (έβγαλε) εκ του μέσου, προσηλώσας (καρφώνοντας) αυτό τω σταυρώ, απεκδυσάμενος (απογύμνωσε) τας αρχάς και τας εξουσίας εδειγματισεν εν παρρησία (το έδειξε φανερά) θριαμβεύσας αυτούς εν αυτώ». Θριάμβευσε πάνω στον σταυρό. Μα πως είναι δυνατόν; Ο σταυρός δεν είναι το άδοξο τέλος, του αδικοχαμένου Ιησού; Όχι γιατί ακολουθεί η ανάσταση.

Ωστόσο δεν θα μιλήσω για την ανάσταση. Γιατί η αγάπη φαίνεται στον σταυρό. Και πρέπει να προηγηθεί ο θάνατος της ανάστασης. Έχουμε την τάση όλοι μας να ξεπερνάμε εύκολα τον σταυρό και να πηγαίνουμε στον θρίαμβο της ανάστασης. Μ.Παρασκευή ένα απόγευμα στον επιτάφιο και πρωί πρωί η πρώτη ανάσταση και από εκεί αρχίζουν τα κλαρίνα, τα μπουζούκια και τα αρνιά. Αγνοούμε όμως ότι αν δεν υπήρχε ο σταυρός δεν θα υπήρχε η ανάσταση. Οι φίλοι μου οι προτεστάντες που έχουν αναλύσει τόσο πολύ θεολογικά το μήνυμα του σταυρού, στην καθημερινότητά τους υποσυνείδητα το απωθούν. Πουθενά για παράδειγμα, δεν έχουν τον Ιησού σταυρωμένο. Όλοι οι σταυροί τους είναι άδειοι. Μερικοί εξ αυτών οι φανατικότεροι, ενοχλούμενοι από τον εσταυρωμένο, ρωτούν με προσποιητό ενδιαφέρον που είναι ο Ιησούς σήμερα. Εφόσον είναι στην δόξα, γιατί εσείς φοράτε τον εσταυρωμένο; Εγώ τους απαντώ: αφού τα παιδιά σας έχουν μεγαλώσει γιατί έχετε φωτογραφίες τους από την παιδική τους ηλικία; Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Ο νεκρός, ατιμασμένος και πληγωμένος Ιησούς μας δημιουργεί αισθήματα συμπόνιας και βιαζόμαστε να τον θάψουμε ίσως γιατί μαζί του θέλουμε να θάψουμε και τις ενοχές μας, που τον οδήγησαν εκεί. Πέθανε για μένα και εσένα. Απέναντι σε αυτό το γεγονός, νομίζω ότι η ιστορία δείχνει ότι μπορούν να τηρηθούν 4 στάσεις. Η στάση του Πέτρου που τον αρνήθηκε, που ισχυρίστηκε ότι δεν έχει καμιά σχέση με τον άνθρωπο αυτό, η στάση των μαθητών  που δια τον φόβο των Ιουδαίων έφυγαν μακριά να σώσουν την ζωή τους, απογοητευμένοι ίσως και από το γεγονός ότι ο δάσκαλος με τον οποίο έζησαν μαζί υπέστη μια τέτοια ταπείνωση που δεν του άξιζε, η στάση του όχλου και του ενός ληστή που «εβλασφήμει αυτόν λέγων, ει συ ο Χριστός σώσον σεαυτόν και ημάς». Και τέλος η στάση του άλλου ληστή που αναφέραμε στην αρχή. Τελικά τι έκανε αυτός και βρέθηκε στον παράδεισο; Απλά πίστεψε. Σε ποιόν πίστεψε; Εδώ είναι το μεγαλείο. Πίστεψε ότι αυτός ο κομματιασμένος, βασανισμένος και γυμνός συγκατάδικος ήταν ο Θεός. Και είπε το απλό «μνήσθητι μου Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου» Όπως λέει το ιδ’ αντίφωνο από τον όρθρο της Μ. Πέμπτης: «μικράν φωνήν αφήκε ο ληστής εν τω σταυρώ , μεγάλην πιστιν εύρε, μια ροπή εσώθη και πρώτος, Παραδείσου πύλας ανοίξας, εισήλθεν».  Έχουμε και εμείς την δυνατότητα της επιλογής. Καλή Ανάσταση.    

 

Εκμεταλλευόμενος την τεχνολογία  θα ήθελα καθώς σκέφτεστε αυτά που διαβάσετε να ακούσετε ένα καταπληκτικό ύμνο που μιλάει για την οδό του μαρτυρίου που ο Ιησούς Χριστός βάδισε για όλους εμάς.

http://www.youtube.com/watch?v=SBI1FwqNVrs

Advertisements

Single Post Navigation

One thought on “Η νίκη στον σταυρό

  1. Eva Kyriakou on said:

    Eυχαριστώ πολύ για αυτό το άρθρο.
    Η αγάπη του Θεού για τον κάθε ένα μας προσωπικά είναι συγκλονιστική και γεμάτη πάθος,η δε αλήθεια Του όταν Του ζητάμε να μας αποκαλυφθεί, ελευθερώνει.
    Δυο λέξεις από καρδιάς απομένουν ατενίζοντας το Θείο Πάθος:’Συγνώμη’ και ‘Ευχαριστώ’.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: