Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Για το τομάρι ενός μπάτσου…

Αγαπητοί
φίλοι καλή χρονιά, χρόνια πολλά και ευτυχισμένα με υγεία…

Από αύριο
μπαίνουμε στην κανονική επιστημονική μας ροή. Πιστεύω να συνέβαλα και εγώ στην
εκτόνωση και την χαλάρωση που όλοι μας χρειαζόμαστε και που την προσφέρουν
πραγματικά οι γιορτές. Λίγο πριν μπούμε στην καθημερινή σκληρή και αδυσώπητη
ρουτίνα λίγες σκέψεις με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και που
δένουν αλληλένδετα μεταξύ τους…

Όλα ξεκίνησαν
από την εγκληματική ενέργεια ενός ανισσόροπου ένστολου ανθρώπου. Χάθηκε μια
αθώα παιδική ψυχούλα. Με αφορμή αυτό το πραγματικά δυσάρεστο και αποτρόπαιο
γεγονός ολόκληρη η Ελλάδα τυλίχτηκε στις φλόγες. Καταστράφηκαν περιουσίες από ένα
εκπληκτικό ντόμινο βίας. Δεν θα επιχειρήσω να προσεγγίσω το φαινόμενο κοινωνιολογικά,
υπάρχουν άλλοι ειδικότεροι, αν και στην Ελλάδα όλοι εμφανίζονται ειδήμονες.
Απλά αναρωτιέμαι 2 πράγματα:

Πρώτον,
τι διαφέρει η βία απ’όπου και αν προέρχεται. Δηλαδή η βία των αστυνομικών, των
χούλιγκαν, των αναρχικών, των Ισραηλινών, των Αμερικανών, τελικά σε τι διαφέρει;
Για να το πω διαφορετικά, ποιος είναι αυτός και στο όνομα ποιάς ιδεολογίας
μπορεί να οπλιστεί με πέτρα, λοστό, καλάσνικοφ ή περίστροφο και να αρχίζει να
σκορπά τον τρόμο γύρω του; Γιατί εγώ τα βλέπω όλα ίδια; Γιατί νομίζω ότι οι κουκούλες, τα κράνη, τα πηλίκια, τα κασκόλ
των ομάδων δεν είναι τίποτα άλλο από μια μαζική έκφραση της βίας μιας κοινωνίας
που επιλέγει να μην διαλέγεται;

Δεύτερον,
το δολοφονημένο πτώμα ενός έφηβου, ενός αναρχικού, ενός φιλάθλου, ενός πεζοναύτη,
ενός μπάτσου ή ακόμα και ενός μαφιόζου τελικά σε τι διαφέρει; Μήπως και εκεί
δεν υπάρχει μια χαροκαμένη μάνα, μια αδελφή που κλαίει και θρηνεί; Τι
αξιολογικό σύστημα έχουμε που μας έχει αλλοτριώσει τόσο που να κάνουμε μέσα μας
ανεπίτρεπτες διακρίσεις ανάμεσα στις ανθρώπινες ζωές; Όλοι αυτοί είναι πλάσματα του Θεού, που
παλεύουν για μια καλύτερη μέρα. Πριν από λίγο καιρό, βόγκηξαν τα μπλόγκ
(αλήθεια πως βρέθηκα εγώ εδώ μέσα, άρχισα να σιχαίνομαι, μου μυρίζει…) με το
θάνατο ενός ηθοποιού. Για λίγες μέρες νόμιζες ότι πέθανε ένας εθνικός ήρωας, ένας
λεβέντης. Πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή μας μετά από την απώλεια ενός ανθρώπου
που από την δημοσιότητα που πήρε θα έλεγε κανείς ότι αποτελούσε πρότυπο για την
νεολαία μας, ή το όνειρο κάθε μάνας για να καμαρώνει τον γιό της. Και τώρα κάνω
μια βόλτα στα βλογκ (επί το ελληνιστί) και δεν γίνεται κουβέντα για τον «μπάτσο»,
μέχρι που και ένα σοβαρό μπλόγκ μιλάει για προβοκάτσια της αστυνομίας. Θα
τρελαθούμε τελικά.

Τελειώνοντας
θα σας πω μια προσωπική ιστορία που την έζησα από κοντά. Θα μιλήσω για ένα ελληνόπουλο
που ζώντας στην Αμερική, παιδί χωρισμένων γονιών, έκανε το λάθος να σπουδάσει από
ανάγκη με χρήματα του αμερικάνικου στρατού. Πρόλαβε ένα έτος και τον έστειλαν
στο Ιράκ για 12 μήνες. Εκεί μαζί με
διάφορους κακομοίρηδες ισπανόφωνους, αφροαμερικανούς και διάφορους άλλους που δεν
είχαν στον ήλιο μοίρα κόντεψε να τρελαθεί με αυτά που είδε και έζησε. Γυρίζοντας πίσω ευτυχώς αρτιμελής παράτησε τις σπουδές του… Για τον κόσμο ήταν
ένας ιμπεριαλιστής, αλλά για την μανούλα του ήταν ένας υποψήφιος νεκρός.

Αγαπητοί
μου όλοι έχουν μάνες. Εμείς έχουμε όλοι ανθρωπιά;

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: