Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

ΠΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ: ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΟΥ. Γ) ΕΜΦΡΑΞΕΙΣ

Συνεχίζω σήμερα με τοτρίτο και τελευταίο τμήμα της εργασίας που αφορά τον μετεγχειρητικό πόνο με τις περιπτώσεις πόνου μετα την οδοντική χειρουργικ

Title:
Postoperative Pain in Dentistry: A Review
Author:
I. Nazaroglou, P. Kafas and N. Dabarakis
Source:
Surgery Journal 3 (5): 96-103, 2008

Γ) ΕΜΦΡΑΞΕΙΣ

Σχετικά με τον πόνο μετά από εμφράξεις, υπάρχουν κάποιες έρευνες που ασχολούνται με το θέμα και εξάγουν χρήσιμα συμπεράσματα. Σε μια πρώτη μελέτη, που αφορούσε τις πολφικές αντιδράσεις μετά από εμφράξεις σε 602 δόντια, φαίνεται πως δεν υπάρχει κάποια ένδειξη ότι τις εμφράξεις αμαλγάματος ή σύνθετης ρητίνης τις ακολουθεί σημαντικός πόνος, με την προυπόθεση ότι η έμφραξη δεν παρουσιάζει μικροδιείσδυση και ότι το στρώμα της εναπομείνουσας οδοντίνης είναι ικανοποιητικό(περισσότερο από 0,5 χιλ.) Ακόμη και μ’αυτό το ελάχιστο πάχος των 0,5 χιλ., μπορούν να εξουδετερωθούν οι βλαπτικές επιδράσεις στον πολφό και κατ’ επέκταση του πόνου μετά από έμφραξη. Οι βλάβες του πολφού σχετίζονται περισσότερο με την βακτηριακή προσβολή και μικροδιείσδυση, παρά με τις επιδράσεις των οξέων κατά την αδροποίηση ή την χρήση των συγκολλητικών παραγόντων, υλικά τα οποία δεν σχετίζονται τα τελευταία χρόνια με ιδιαίτερες πολφικές αντιδράσεις. Σε μία έρευνα φαίνεται ότι ο πόνος, σχετίζεται επίσης με την πολυπλοκότητα των εμφράξεων (μεγαλύτερη ευαισθησία μετά από εμφράξεις σύνθετης ρητίνης 2ης ομάδας σε σχέση με της 1ης ομάδας), αν κι όπως δείχνει άλλη μελέτη, αυτό χρήζει περαιτέρω διερεύνησης. Άλλος ερευνητής, αναφέρει μεγαλύτερη ευαισθησία μετά από εμφράξεις με βάθος μεγαλύτερο των 3 χιλ. Στην έρευνα της οποίας στοιχεία αναφέρθηκαν προηγουμένως , φαίνεται ότι σε βαθιές κοιλότητες και κυρίως σε οπίσθια δόντια, οι εμφράξεις αμαλγάματος σχετίζονται με μικρότερη ευαισθησία απ’ ότι οι εμφράξεις σύνθετης ρητίνης. Αυτό πιθανότατα οφείλεται, στην έλλειψη μικροδιείσδυσης στις εμφράξεις αμαλγάματος, οι οποίες δεν εμφανίζουν συστολή όπως η ρητίνη (κατά τον πολυμερισμό της). Eνώ όταν ο πολυμερισμός της σύνθετης ρητίνης γίνεται κατά στρώματα, υπάρχει πολύ καλή σύνδεση με τους οδοντικούς ιστούς άρα και απόφραξη των ορίων, αυτό δεν ισχύει σε βάθος χρόνου, αφού η σύνδεση με την οδοντίνη και την αδαμαντίνη γίνεται λιγότερο σταθερή εξαιτίας της υγρασίας που υπάρχει στο στοματικό περιβάλλον, άρα και στην περιοχή σύνδεσης του εμφρακτικού υλικού με το δόντι και εξαιτίας των μηχανικών πιέσεων που αυξάνουν με τον χρόνο τα μικροκατάγματα στα όρια της σύνδεσης. Γι’ αυτό και ο Fusayama αναφέρει, ότι όπου χρειάζεται να τοποθετηθούν ουδέτερα στρώματα ή Ca(OH)2, λόγω του βάθους της έμφραξης, καλύτερα αυτά να τοποθετούνται αυστηρά μόνο σε μια μικρή επιφάνεια ώστε να απομένει μεγάλη επιφάνεια οδοντικών ιστών για σύνδεση με το εμφρακτικό υλικό.

Εκτός των ανωτέρω αναφερομένων, σε έρευνα φαίνεται, ότι πολλοί ασθενείς θεωρούν φυσιολογικό τον ήπιο πόνο μετά από εμφράξεις, γεγονός που δυσκολεύει την εξαγωγή συμπερασμάτων για την συσχέτιση της συμπεριφοράς των ασθενών με την εκδήλωση του μετα-επεμβατικού πόνου. Ένα ακόμη στοιχείο που πρέπει να λαμβάνεται υπόψιν, είναι ότι οι γυναίκες συχνά αναφέρουν σε αυξημένο βαθμό το αίσθημα του πόνου συγκριτικά με τους άντρες ασθενείς. Ακόμη, οι νεαρής ηλικίας ασθενείς μπορεί να αναφέρουν συχνότερα πόνο, κυρίως μετά από βαθιές εμφράξεις. Αυτό μπορεί να οφείλεται στο μεγαλύτερο μέγεθος του πολφού και στο αυξημένο εύρος των οδοντινικών σωληναρίων που συνεπάγεται μεγαλύτερη ευαισθησία στην μετακίνηση του υγρού μεσα σ’ αυτά, άρα και αυξημένο πόνο μετά από θερμικά και μηχανικά ερεθίσματα.

Μετά απ’ όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία, σχετικά με τον πόνο μετά από εμφράξεις συμπεραίνεται ότι: α) το σημαντικότερο σε μία έμφραξη για να εκλείψει ο πόνος είτε βραχυπρόθεσμα ή μακροπρόθεσμα, είναι να αφαιρείται προσεκτικά η τερηδονισμένη οδοντική ουσία μέχρι την σκληρωτική οδοντίνη, και να ακολουθούνται κατά γράμμα οι κανόνες της έμφραξης είτε αυτή γίνεται με αμάλγαμα ή με ρητίνη (στεγνό περιβάλλον, σωστή τοποθέτηση, διαμόρφωση αποδεκτών ορίων, καλή λείανση), έτσι ώστε να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή απόφραξη, άρα και η μικρότερη μικροδιείσδυση και συνεπώς η μικρότερη μετα-επεμβατική ευαισθησία.

β)Οι οδοντίατροι μπορούν να εμπιστεύονται σαν υλικά τόσο το αμάλγαμα όσο και τη σύνθετη ρητίνη για τις διάφορες μορφές εμφράξεων, αρκεί να ακολουθούν πιστά τη διαδικασία τοποθέτησής τους(στρωματικός πολυμερισμός για τη σ.ρητίνη και ήπια συμπύκνωση στο αμάλγαμα για αποφυγή των καταγμάτων και της εξόδου του υλικού στην ουλοδοντική σχισμή).

γ) Μετά από εμφράξεις, ειδικά των κοιλοτήτων μεγάλου βάθους, είναι ωφέλιμο να υπάρχει επικοινωνία με τους ασθενείς ειδικά αν αυτοί είναι ανήσυχοι πριν από την επέμβαση και θηλυκού γένους ή μικρής ηλικίας. Μ’ αυτό τον τρόπο, θα μπορέσει ο οδοντίατρος να προλάβει τις οποιεσδήποτε ανεπιθύμητες πολφικές αντιδράσεις και να καλέσει τους ασθενείς για επανεξέταση, ή να τους προτείνει κάποια αναλγητική θεραπεία(στοιχεία τα οποία αναφέρθηκαν και στην Χειρουργική Στόματος)για ανακούφιση του πόνου τους. Έτσι αναπτύσσεται και το αμοιβαίο αίσθημα εμπιστοσύνης μεταξύ γιατρού-ασθενούς

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: