Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ελλάς Ελλήνων Ευσεβών ( Όταν η εκκλησία γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στο κράτος και το παρακράτος)

Κεφάλαιο 2ο. Η εξουσία της υπέρβασης της Εξουσίας

Το αναμμένο κερί διέλυσε το πυκνό σκοτάδι μέσα στο κελί. Ο Λούθηρος προχώρησε αργά, φορτωμένος από τις σκέψεις της ημέρας. Τι δύσκολη μέρα κι αυτή. Το πόσο βέβαια σημαντική, θα μπορούσε ίσως να φανεί στην συνέχεια. Μόλις πριν από λίγο, είχε θυροκολλήσει στο Κάστρο τις 95 θέσεις του και τουλάχιστον από αυτήν την άποψη ήταν αναπαυμένος. Είχε ακολουθήσει την φωνή της συνείδησης του, είχε κάνει την υπέρβαση. Ένας μοναχός απέναντι σε ένα σύστημα, που ήταν με εκκλησιαστικό, αλλά σε μια εποχή που η εκκλησία ήταν το κράτος, που οι κοσμικοί άρχοντες συνωστίζονταν στον προθάλαμο των εκκλησιαστικών ηγετών, για να εξασφαλίσουν εύνοια ή ανοχή. Η εκκλησία μπορεί να υποσχόταν βέβαια αιώνια ζωή, αλλά ο άνθρωπος στην καθημερινότητα του χρειάζεται πιο χειροπιαστά πράγματα , άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός, πρώτα τάισε το πλήθος και μετά το δίδαξε.

Πολλές φορές στην διάρκεια της ημέρας, σκέφτηκε να κάνει πίσω, αλλά οι σκέψεις αυτές δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν ή να σβήσουν την φωτιά που είχε ανάψει μέσα του. Ένα κερί μικρό, κοίταξε τι δύναμη έχει. Μπορεί να καταστρέψει το σκοτάδι. Άρα και εγώ μια φωνή, μια ασημαντότητα μέσα στον παντοδύναμο κλήρο, μήπως θα μπορέσω να διαλύσω τον σκοταδισμό στην εκκλησία μας; Η μήπως ο πατέρας Βενέδικτος, ο φίλος και συναγωνιστής στην προσευχή και τις ακολουθίες, ο γηραιότερος και σοφότερος, είχε περισσότερο δίκιο προσπαθώντας να με αποτρέψει; Αυτός το ήξερε περισσότερο καλά το σύστημα, το είχε άλλωστε νοιώσει βαριά στην πλάτη του στο παρελθόν. Γίνε πρώτα ηγούμενος μου συνέστησε και μετά έχεις το περιθώριο να αλλάξεις τον κόσμο. Διαφορετικά δεν θα φτάσεις ποτέ ψηλά. Τι αξία θα έχει όμως να ανέβω αν ουσιαστικά έχω κατέβει; Τι αξίζουν στην ζωή, τα αξιώματα, ή το να μένεις πιστός και να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου, σκέφτηκε.

Ήταν η ώρα της προσευχής και της περισυλλογής. Η ώρα που ο μοναχός ακούει την φωνή του Θεού, άλλοτε σαν ένα ελαφρύ ψίθυρο, ή σαν μια επιτακτική προσταγή. Ο Ιωάννης ο βαπτιστής όταν τον ρώτησε το πλήθος ποιος είναι, δεν δίστασε να ομολογήσει: είμαι μια φωνή μέσα στην έρημο. Μια φωνή ήταν και ο Λούθηρος, η φωνή του Θεού που είχε ταφεί μέσα από ένα σωρό διατάγματα ανθρώπων, που σκοπό είχαν να καθυποτάξουν, να φοβίσουν και να εκμεταλλευτούν τον θεοφοβούμενο άνθρωπο. Βυθίστηκε στην προσευχή ψιθυρίζοντας και εκλιπαρώντας το έλεος του Θεού, που για αυτόν άφησε τα πάντα. Ο χρόνος και ο χώρος έγιναν ένα, ένοιωσε τον εαυτό του να ελευθερώνεται και το πνεύμα του να αποδεσμεύεται από το ταλαιπωρημένο του σώμα. Βρέθηκε σε μια άλλη διάσταση, ταξίδεψε μέσα στον χρόνο και βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει, σε ένα μέρος που πάντα ονειρευόταν να ταξιδέψει, στο Άγιο Όρος, στην Ελλάδα του 2008. Θαύμασε τα μοναστήρια, την αρχιτεκτονική τους, την τάξη και την καθαριότητα, την αρχοντιά και την ασκητικότητα των πατέρων, τις δοξολογίες που σαν θυμίαμα ανέβαιναν στον θρόνο του Θεού και σκέφτηκε ότι αυτό ήταν το ιδανικό μέρος, για να καταφύγει όταν θα ξεσπάσει ο αναπόφευκτος διωγμός απέναντι του. Τι παράδοξο όμως, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Μπορούσε να δει μέσα στο πλήθος των αφιερωμένων και αυτούς που αποτελούσαν παραφωνίες. Που είναι το παράδοξο, σκέφτηκε. Εδώ ένας από τους 12 ήταν και ο Ιούδας και θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου, που έλεγε ότι είναι αδύνατον να μην έλθουν τα σκάνδαλα ώστε να δοκιμαστεί η πίστη μας. Αλλά στην εμπειρία του, είχε γνωρίσει ανθρώπους που τα άφησαν όλα για να γίνουν μοναχοί. Του ήταν εξαιρετικά παράδοξο το αντίστροφο, ο μοναχός να γίνει επιχειρηματίας. Από την άλλη αυτός είχε να κάνει μόνο με τον Πάπα. Στην Ελλάδα του 2008 από ποιόν να πρωτοφυλαχτείς, αλλά από την άλλη αυτό είναι και πλουραλισμός. Τελικά αναρωτήθηκε που είναι χειρότερος ο μεσαίωνας, στην Γερμανία του 1517 ή στην Ελλάδα του 2008; Αλήθεια που βρέθηκαν τόσοι ευσεβείς άνθρωποι; Τόσοι πολλοί πολιτικοί να κόπτονται για τα συμφέροντα μιας μονής; Αυτό θα πει ευλάβεια όχι σαν τους δικούς μας διεφθαρμένους άρχοντες.

Το σήμαντρο κτύπησε για την πρωινή ακολουθία. Πέρασαν αρκετές ώρες σαν να ήταν μερικά λεπτά. Ένοιωθε εξουθενωμένος. Η μέρα άρχισε να ξεπροβάλει ντύνοντας τον ουρανό με ροδοκόκκινα φορέματα και τα πουλιά άρχισαν το καθημερινό τους τραγούδι, υμνώντας και αυτά με την σειρά τους τον δημιουργό. Η ζωή μου δεν μπορεί να είναι από εδώ και πέρα η ίδια, σκέφτηκε. Πρέπει να ετοιμαστώ για τον πόλεμο. Έχω τον Θεό σύμμαχο. Από αυτήν την μέρα θα ζήσω την δεύτερη μου θέση. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΝΑ ΑΜΒΙΣΒΗΤΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΩ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΟΥ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΩ.

Advertisements

Single Post Navigation

One thought on “Ελλάς Ελλήνων Ευσεβών ( Όταν η εκκλησία γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στο κράτος και το παρακράτος)

  1. Ζαφειρώ Μ. on said:

    Ο Χριστός πρώτα δίδαξε και μετά τάισε το πλήθος. Ξαναδιαβάστε το περιστατικό πιο προσεκτικά!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: