Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ένας περιοδοντολόγος αναρωτιέται: μήπως απομακρυνόμαστε από τον αρχικό επαγγελματικό μας στόχο και γινόμαστε εμφυτευματολόγοι; Ηθικά διλλήματα.

Αντιγράφω το βαρυσήμαντο άρθρο της εξομολόγησης μιας περιοδοντολόγου στην Ν. Υόρκη από το Int J Per Res Dent, October 2008, το editorial της Yvonne de Paiva Buischi:

« Οι περισσότερες ημερίδες περιοδοντολογίας  που έχω παρακολουθήσει τα περασμένα χρόνια, προωθούν τεχνικές τοποθέτησης εμφυτευμάτων, συστήματα εμφυτευμάτων, και υλικά σχετικά με την τοποθέτηση εμφυτευμάτων. Ξεκάθαρα οι περισσότερες δραστηριότητες, που σχετίζονται με την δια βίου εκπαίδευση στον χώρο μας, σε μεγάλο βαθμό εστιάζουν πάνω στην εμφυτευματολογία. Οι επίσημοι χορηγοί και το επιστημονικό περιεχόμενο στα περισσότερο σημαντικά διεθνή περιοδοντολογικά συνέδρια, δείχνουν ότι η βιομηχανία των εμφυτευμάτων έχει σημαντική επιρροή στο προσφερόμενο πρόγραμμα. Στο Europerio 2006, 6 από τους 10 πλατινένιους χορηγούς, ήταν κατασκευαστές εμφυτευμάτων και 3 από τις 8 συνεδρίες διαπραγματεύονταν την θεραπεία με εμφυτεύματα. Το 2007, στο American Academy of Periodontology Meeting, 56 από τους 189 εκθέτες, ήταν εταιρείες εμφυτευμάτων. Στο AAP 2007 στο επιστημονικό πρόγραμμα φαίνεται, ότι ενώ 8 συνεδρίες ήταν αφιερωμένες σε θεραπείες για να αποκτηθεί ή να διατηρηθεί ένα υγιές περιοδόντιο, και 8 επιπλέον συνεδρίες εστίασαν στην μηχανική των ιστών και την αναγέννηση, 15 ολόκληρες συνεδρίες αφιερώθηκαν στα εμφυτεύματα. Στην ίδια συνάντηση, 32 από τους  51 ομιλητές είπαν κάτι σχετικό με εμφυτεύματα. Ποιος πραγματικά καθορίζει τα επιστημονικά προγράμματα στις ημερίδες μας; Είμαστε εμείς πραγματικά υπεύθυνοι, ή καθοδηγούμαστε από τους σπόνσορες; Μήπως η περιοδοντολογία γίνεται συνώνυμη της εμφυτευματολογίας; Πόσο χρόνο, κόπο και οικονομική δαπάνη αφιερώνουμε στην πρωταρχική μας υποχρέωση, την πρόληψη και τον έλεγχο της περιοδοντικής νόσου, ώστε να διατηρήσουμε τα φυσικά δόντια; Η φροντίδα που προσφέρουμε στους ασθενείς μας βασίζεται στην περιοδοντική μας εκπαίδευση, ή μήπως τους βλέπουμε αποκλειστικά με τα «εμφυτευματολογικά μας μάτια»;

Ενώ η περιοδοντίτιδα είναι ένα σχετικά όχι συχνό φαινόμενο, που συμβαίνει μετά από 20 με 30 χρόνια λειτουργίας των δοντιών, η περιεμφυτευματίτιδα, φαίνεται ότι είναι περισσότερο συχνή απ’ότι νομίζαμε. Μια πρόσφατη εργασία (Roos-Jansaket και συν. J Clin Periodontol 2006) αναφέρει ότι μετά από 10 χρόνια λειτουργίας χωρίς συστηματική θεραπεία υποστήριξης, οι περιεμφυτευματικές αλλοιώσεις είναι συνηθισμένες γύρω από τα εμφυτεύματα.

Οι περισσότεροι ασθενείς δεν έχουν ιδέα για την αφοσίωση μιας ολόκληρης ζωής στην οποία έχουν εισέλθει με τα νεοτοποθετημένα εμφυτεύματα τους. Σπάνια πληροφορούνται για αυτήν την σχετική προϋπόθεση, στην αναγκαιότητα δηλαδή για την συμβολή τους στον επαρκή έλεγχο της πλάκας.

Η πρόγνωση της θεραπείας με εμφυτεύματα συχνά αναφέρεται ως ποσοστό επιβίωσης των εμφυτευμάτων, που είναι γύρω στο 95%. Εντούτοις, τα ποσοστά επιβίωσης, δεν περιγράφουν την υγεία των ιστών που υποστηρίζουν τα εμφυτεύματα. Ενώ η περιεμφυτευματική βλεννογονίτιδα είναι μια αναστρέψιμη βλάβη στον βλεννογόνο, η περιεμφυτευματίτιδα, περιλαμβάνει όχι μόνο τον βλεννογόνο αλλά και το οστούν, και υπονομεύει την οστεοενσωμάτωση, οδηγώντας τελικά στην απώλεια του εμφυτεύματος. Είναι λογικό ότι η συχνότητα των περιεμφυτευματικών βλαβών θα αυξάνει, όσο αυξάνουν τα χρόνια λειτουργίας τους και ο αριθμός των εμφυτευμάτων που έχουν τοποθετηθεί. Έτσι όσο περισσότερο αναβάλλεται η θεραπεία με εμφυτεύματα, τόσο καλύτερα για τους ασθενείς. Η εμφυτευματολογία αντιλαμβάνεται διαφορετικά την επιτυχία από την περιοδοντολογία. Επιτυχία στην εμφυτευματολογία είναι οστική απώλεια που δεν υπερβαίνει το 1.5 mm τον πρώτο χρόνο λειτουργίας και δεν είναι μεγαλύτερη από 0.2 mm κάθε χρόνο μετά. Σύμφωνα με αυτό το κριτήριο, πρέπει να αναμένεται απώλεια οστού 3.5 mm μετά από 10 χρόνια λειτουργίας των εμφυτευμάτων. Από την άλλη για την περιοδοντολογία, επιτυχία στην θεραπεία είναι να μην έχεις περαιτέρω απώλεια οστού σε αυτούς που δέχονται την περιοδοντική φροντίδα. Υπάρχει διαφορετική λογική στην επιτυχία .

Χωρίς αμφιβολία η θεραπεία με εμφυτεύματα έφερε επανάσταση στην οδοντιατρική, με τεράστια ωφέλεια για τους ασθενείς που ήταν υποχρεωμένοι να ζουν με μη ικανοποιητικές αισθητικές και λειτουργικές λύσεις. Ο κίνδυνος βρίσκεται στο γεγονός, ότι τα εμφυτεύματα προωθούνται από την βιομηχανία των εμφυτευμάτων σαν η θαυματουργική λύση που θα αντικαταστήσει «καταδικασμένα» δόντια. Μέχρι σήμερα κανένα εμφύτευμα δεν έχει αποδειχτεί ότι είναι καλύτερο από ένα φυσικό δόντι.  Η γνώση και η τεχνολογία που είναι διαθέσιμη, μας κάνει ικανούς να είμαστε καλύτεροι από τους προκατόχους μας στην περιοδοντολογία. Η ρηχή πρακτική που ακολουθεί το ρεύμα, σε μια πράξη περιορισμένη στην εμφυτευματολογία, σίγουρα θα στερήσει από τους ασθενείς μας το δικαίωμα να επιλέξουν το καλύτερο για την υγεία τους. Μια ισορροπημένη προσέγγιση μεταξύ περιοδοντολογίας και εμφυτευματολογίας, φαίνεται ότι είναι ο καλύτερος δρόμος για την επαγγελματική καταξίωση αλλά και την διατήρηση και αποκατάσταση της υγείας των ασθενών μας»

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Ένας περιοδοντολόγος αναρωτιέται: μήπως απομακρυνόμαστε από τον αρχικό επαγγελματικό μας στόχο και γινόμαστε εμφυτευματολόγοι; Ηθικά διλλήματα.

  1. Δάσκαλε χαίρομαι που έθεσες το συγκεκριμένο θέμα γιατί πραγματικά σηκώνει πολύ κουβέντα σχετικά με την ιατρική ηθική δεοντολογία.

    Από την προσωπική μου εμπειρία βλέπω ότι έχει δημιουργηθεί η εξής κατάσταση σήμερα:
    Από τη μια έχουμε οδοντιάτρους που με το παραμικρό θα πιάσουν την οδοντάγρα και θα βγάλουν ένα δόντι για να το αντικαταστήσουν με εμφύτευμα.
    Από την άλλη έχουμε οδοντιάτρους με μεταπτυχιακό κυρίως εξειδικευμένους (εμφυτευματολόγους, ενδοδοντιστές κτλ) που παλεύουν μέχρι αηδίας όμως να σώσουν πραγματικά καταδικασμένα δόντια βάζοντας τον ασθενή σε ένα συνεχές και κουραστικό πήγαινε έλα και στο τέλος πάλι το δόντι εξάγεται.

    Για άλλη μια φορά βλέπουμε πόσο δίκιο είχαν οι αρχαίοι Έλληνες: «παν μέτρον άριστον»

    Προσωπική μου άποψη είναι ότι για να αποφύγουμε αυτό το πρόβλημα πρέπει να διδάσκεται πολύ καλά το πως γίνεται η πρόγνωση του κάθε δοντιού μέσα στο στόμα χωρίς όμως υπερβολές…και το τονίζω ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ. Δηλαδή δεν γίνεται να έχουμε μια σπασμένη ρίζα στο ύψος των ούλων με ακρορριζική αλλοίωση και να λέμε ότι πρέπει πάση θυσία σε αυτή τη ρίζα πρέπει να κάνουμε ενδοδοντία, χειρουργική επιμήκυνση μύλης, χυτό άξονα και εκεί πάνω να στηριχθεί γέφυρα πέταλο κτλ. και μετά από κανα δυο χρόνια να το παίρνουμε στο χέρι.

  2. Δ ΗΜΟΣΘΕΝΗΣ on said:

    συμφωνω και επαυξανω!!!!!και συμπληρωνω:και επιλογη του ασθενη οπως λεω παντα . αλλοι κατανοουν το σκεπτικο και την προσπαθεια και αλλοι οχι.αλλοι θα γυρισουν και θα πουν ‘δεν τοβγαζα καλυτερα» και αλλλοι οχι[ποσοι ειναι αυτοι?]αν καποιος χειρουργος[ιατρος] χασει τον ασθενη μετα απο προσπαθεια θα επιστρεψει την αμοιβη του?.ο οδοντιατρικος ασθενης αν δεν το ζητησει τοτε σιγουρα θα το υπαινιχθει»και τωρα τι? αλλα λεφτα?» θα πει.ενω ογιατρος προσπαθησε βασει δεοντολογιας.γι αυτο και η εποχη μας παει στις επιλογες που θιγονται στο αρθρο.make your choice!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: