Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ο Καράς… και ο φουκαράς (οδοντίατρος)

Θέλω αρχικά να ευχαριστήσω όλους εσάς, που προφορικά αλλά και γραπτά αυτές τις μέρες, ενώσατε μαζί μου την αγωνία σας, για τις εξελίξεις στον κλάδο μας.  Πιστεύω ότι μέσα από τις κάθε είδους κρίσεις στην ζωή, βγαίνει στο τέλος κάτι καλό. Γιατί σου δίνεται η δυνατότητα, να προβληματιστείς για την πορεία σου, την προοπτική σου και να κάνεις την αυτοκριτική σου. Μπορεί δηλαδή το πρόβλημα, να σε κάνει σε τελική ανάλυση καλύτερο, αν το ερμηνεύσεις σωστά και σε οδηγήσει σε σωστές αποφάσεις.

Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει με εμάς. Κάνοντας έναν απολογισμό της Γενικής Συνέλευσης του Οδοντιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης την περασμένη Δευτέρα 6/10/08, με λύπη μου διαπιστώνω, ότι πέρα από κάποιες στείρες καταγγελτικές γραφειοκρατικές παλαιοκομματικές νοοτροπίες, η συνδικαλιστική μας ηγεσία, δέσμια της παθολογίας της, αδυνατεί να ελέγξει τις εξελίξεις, αλλά και να δώσει προοπτική. Από την άλλη η μεγάλη μάζα των συναδέλφων, απέχοντας συστηματικά από σημαντικές διαδικασίες, από την μια μεριά εξουσιοδοτεί τους συνδικαλιστές να αποφασίζουν ερήμην μας, ενώ από την άλλη αποδεικνύει μια μοιρολατρική θεώρηση των πραγμάτων.  Είναι η νοοτροπία του ότι αφού έτσι και αλλιώς δεν θα γίνει τίποτα, ας κάτσουμε στα ιατρεία μας να βγάλουμε κανένα φράγκο, κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, ας βοηθήσουμε τουλάχιστον εμείς τον εαυτό μας. Άλλωστε οι 4 τοίχοι είναι κάτι τόσο οικείο για τον μέσο οδοντίατρο.

Σχετικά με τους συνδικαλιστές. Έχω πει στο παρελθόν, ότι κατά την γνώμη μου είναι λάθος, όλοι εμείς που πέρα από το ελεύθερο επάγγελμα κατέχουμε έμμισθη θέση στο δημόσιο, να εκπροσωπούμε συνδικαλιστικά τον μαχόμενο οδοντίατρο που ζει αποκλειστικά από το επάγγελμα. Είναι δυνατόν εγώ που ξεκινώ τον μήνα μου με έναν σίγουρο μισθό , να αφουγκραστώ την ανησυχία του νέου οδοντίατρου, την ανασφάλεια και την αγωνία του, όταν έχω εκτός από τον μισθό μου αρκετές έμμεσες και άμεσες παροχές (χρυσοφόρες παραπομπές, επισκέψεις σε ιατρεία, ταξίδια κτλ).Για παράδειγμα εμείς οι πανεπιστημιακοί, δεν καταλαβαίνω γιατί μπλεκόμαστε και σε αυτά τα θέματα (σε συνδικαλιστικό επίπεδο). Δεν μας φτάνουν οι υπόλοιπες υποχρεώσεις μας που παραπονούμαστε ότι είναι δυσβάστακτες;     Ακόμη και οι γιατροί του ΕΣΥ που υποτίθεται δεν ασκούν ιδιωτικό επάγγελμα, τι σχέση έχουν με την σκληρή καθημερινότητα και την αγωνία του μαχόμενου οδοντίατρου. Πρέπει κάποτε τα πράγματα να μπουν στην θέση τους. Έχω βαρεθεί να βλέπω συνδικαλιστές από συμβούλους υπουργών, περιφερειάρχες, και λοιπούς καρεκλοκενταύρους, να διαχειρίζονται ουσιαστικά τις ψήφους μας προς ίδιον όφελος. Αν δεν είναι έτσι, που είναι το δημόσιο όφελος, θέλω να το δω και να το επικροτήσω.

Στην συνεδρίαση της περασμένης Δευτέρας, κοίταξα τους συνδικαλιστές στα μάτια και τους έκανα ένα απλό ερώτημα: Πείτε μου ποιο είναι το όραμα σας. Πως βλέπετε την οδοντιατρική στην Ελλάδα μετά από 10, 15, 20 χρόνια; Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μου απαντήσει βέβαια. Εδώ ακριβώς νομίζω βρίσκεται το πρόβλημα μας. Δεν έχουμε όραμα για το που θέλει να πάει ο κλάδος. Ο ιδιώτης αντίθετα έχει όραμα, σαφείς στόχους και όπως βλέπουμε κινείται μεθοδικά. Ακόμη και αν το ΠΔ παρθεί πίσω σε μια κίνηση εντυπωσιασμού, μην έχετε αμφιβολίες ότι δεν θα επανέλθουν. Απλά εμείς θα εξακολουθούμε  να μην βλέπουμε μπροστά.

Είπα επίσης στην γενική συνέλευση, για την μιζέρια που μας κατατρέχει. Για το ότι καταγγέλλουμε ο ένας τον άλλον, για το πρόβλημα στις σχέσεις και την επικοινωνία μας. Για το ότι ενώ οι ασθενείς μας φεύγουν στην Βουλγαρία, οι ξενοδόχοι μας δουλεύουν με τους βαλκάνιους και πολλά άλλα. Όλοι συμφώνησαν μαζί μου, ο πρόεδρος βέβαια βιάστηκε να με τελειώσει επειδή πέρασαν τα 3 λεπτά του χρόνου μου. Είχαν βέβαια προηγηθεί ατέλειωτοι μονόλογοι των εκπροσώπων όλων των παρατάξεων, που κατάφεραν να διώξουν τον κόσμο από την αίθουσα. Γενικά εκείνο που αισθάνθηκα, ήταν ότι μιλούσα μια διαφορετική γλώσσα, όταν τους είπα ότι αντί να γίνουμε υπάλληλοι, πρέπει εμείς να μεγαλώσουμε και να δώσουμε δουλειές. Αλλά πως μπορεί να γίνει αυτό, όταν για να πάρουμε άδεια οδοντιατρείου κρύβουμε τις έδρες μήπως και δουν καμία παραπάνω. Πώς θα μεγαλώσουμε, όταν αυτοί που ασχολούνται με τα κοινά το κάνουν επειδή είναι μικροί και τους βολεύει να είναι όλοι έτσι; Η ζωή τελικά δίνει τις λύσεις και ο θάνατος του εμποράκου αλλά και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου έχει ήδη δρομολογηθεί. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πω περισσότερα.

Τέλος για τα φορολογικά. Είναι γνωστό ότι μαζί με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά, ότι οι νέοι οδοντίατροι με τις νέες ρυθμίσεις, θα πληρώσουν την νύφη. Αλλά όταν εμείς βγαίνουμε και διαρρηγνύουμε τα ιμάτιά μας, εμείς που ζούμε, αυτοκινούμαστε και διασκεδάζουμε προκλητικά, που ο κόσμος , ο περίγυρος μας ξέρει ότι είμαστε πάνω από τον μέσο όρο, δεν είναι υποκριτικό να λέμε ότι είμαστε πένητες; Σε λίγο θα διεκδικήσουμε και επίδομα θέρμανσης αλλά και κοινωνικό τουρισμό.  Η δική μου συμβουλή: Απέναντι σε ένα κράτος που λειτουργεί ως σικελική οργάνωση, που ο έφορος βγάζει «κουστούμι» χωρίς την μεσολάβηση άλλων υπαλλήλων (γιατί άραγε; μήπως δεν τους εμπιστεύεται;) πληρώνεις και ξεμπερδεύεις. Κάντε το κλείσιμο, γιατί μεταξύ μας, θα μας βγει τελικά φτηνότερα.

Advertisements

Single Post Navigation

One thought on “Ο Καράς… και ο φουκαράς (οδοντίατρος)

  1. Νίκο γειά σου!
    Χρειάζεται μεγάλο θάρρος να πεις αυτά που διάβασα. Γιατί τελικά αρέσει σε όλους μας να κάνουμε τη στρουθοκάμηλο. Βέβαια υπάρχουν και συνάδελφοι που δεν είναι πάνω από το μέσο όρο αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα.
    Σε γενικές γραμμές συμφωνούμε. Για το θέμα των συνδικαλιστών, δυστυχώς ισχύει ότι και στις άλλες ψηφοφορίες. Οι πιο πολλοί πάνε με το ψηφοδέλτιο έτοιμο από το σπίτι. Γι’αυτό έχουμε φτάσει στο σημείο να έχουμε υψηλά ιστάμενο συνδικαλιστή, έμμισθο σύμβουλο υπουργού, και να μην μπορούμε να «κερδίσουμε» ούτε μια προεκλογική τους εξαγγελία.
    Το ότι θα επανέλθουν με το Π.Δ. δεν υπάρχει καμμιά αμφιβολία, δεν είναι θέμα υπουργού είναι θέμα σχεδιασμού και πολιτικής. Και ο σχεδιασμός στο συγκεκριμένο θέμα έχει γίνει πολλά χρόνια τώρα,πριν από μας για μας, απλά όπως όλα στην ελλάδα πάει με ρυθμό χελώνας…(για πόσο ακόμη;)
    Γιατί τελικά αν έχω καταλάβει καλά η «μεγάλη επιτυχία» της Ε.Ο.Ο εδώ και 15 χρόνια είναι η αναστολή εφαρμογής του προεδρικού διατάγματος κάθε έξι μήνες για τους επόμενους έξι…
    Να’σαι καλά, καλημέρα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: