Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων στην κλινική πράξη. Το σκεπτικό και τα αποτελέσματα

Θεωρητικά στην εμφυτευματολογία, η τοποθέτηση μεγάλου μήκους εμφυτευμάτων πλεονεκτεί στην κλινική πράξη, λόγω της βελτιωμένης αναλογίας στεφάνης-εμφύτευμα, διότι προσφέρεται μεγαλύτερη επιφάνεια για οστεοενσωμάτωση. Οι πρώτες δημοσιεύσεις στον χώρο μας αυτό άλλωστε υποστήριζαν. Όμως η κλινική πράξη απέδειξε ότι υπάρχει η δυνατότητα τοποθέτησης μικρότερου μήκους εμφυτευμάτων με την επίτευξη παρόμοιων επιπέδων κλινικής επιτυχίας με μεγάλα οφέλη για τους ασθενείς και για τους γιατρούς τους. Για παράδειγμα, η αποφυγή των ευαίσθητων ανατομικών δομών, π.χ. κάτω φατνιακό νεύρο, ιγμόρειο άντρο. Επίσης υπάρχει μικρότερη ανάγκη για αυξητικές τεχνικές, ή αν αυτές λάβουν χώρα είναι σε μικρότερη έκταση. Όπως και να έχει το πράγμα η χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων είναι ένας «πειρασμός» που μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί αν πειστούμε ότι τα αποτελέσματα θα είναι τουλάχιστον ίσα με εκείνα που δίνουν τα μεγαλύτερου μήκους εμφυτεύματα.

Τι μας λένε οι μέχρι τώρα δημοσιευμένες εργασίες:

  • Ο Lum (JOI 1991) βρήκε ότι οι μασητικές δυνάμεις που δέχονται τα εμφυτεύματα κατανέμονται πρωταρχικά στην επιφάνεια της φατνιακής απόφυσης και αυτό είναι άσχετο με το μήκος των εμφυτευμάτων. Πρόβλημα υπάρχει όχι με τις μασητικές δυνάμεις αλλά με αυτές από παραλειτουργικές έξεις.
  • Ο Pierrisnard και συν. (Clin Impl Dent Rel Res 2003) έκανε μια ανάλυση των εμφυτευμάτων διαμέτρου 3.75 mm από 6-12 mm μήκος και ανέφερε ότι το μέγεθος και η κατανομή του stress στο οστούν ήταν σταθερά και ανεξάρτητα από το μήκος του εμφυτεύματος. Βέβαια τα ευρήματα αυτά ήταν αντίθετα από τους Petrie και Williams (COIR 2005) αλλά σύμφωνα με τους Holmgren και συν. (JOI 1998) και Himmlova και συν. (J Prosth Dent 2004).
  • Οι πρώτες μελέτες που ουσιαστικά πριμοδοτούσαν την χρήση μεγάλου μήκους εμφυτευμάτων είχαν γίνει με τορνευτά εμφυτεύματα. Σήμερα ο τύπος αυτών των εμφυτευμάτων ανήκει στην ιστορία. Οι εργασίες που ακολούθησαν έγιναν με αδρής επιφάνειας εμφυτεύματα και αξίζει τον κόπο να τις δούμε:
  • Οι Feldman και συν. (Clin Impl Dent Rel Res 2004) έκανε μια 5ετη μελέτη των ποσοστών επιβίωσης 2294 αδρών και 2597 τορνευτών εξωτερικού εξαγώνου εμφυτευμάτων. Η διαφορά στα ποσοστά επιβίωσης (0.7 %) δεν ήταν στατιστικά σημαντική ανάμεσα στις δύο ομάδες μηκών με αδρή επιφάνεια. Αντίθετα όμως στην τορνευτή επιφάνεια η διαφορά επιβίωσης  ανάμεσα σε μεγάλου και μικρού μήκους εμφυτεύματα είναι στατιστικά σημαντική (2.2 %).
  • Σε μια άλλη εργασία των Buser και συν. (COIR 1997) που περιλάμβανε 2359 εμφυτεύματα εσωτερικής σύνδεσης και αδρής επιφάνειας, δεν αναφέρθηκαν διαφορές στην επιβίωση των εμφυτευμάτων σε εμφυτεύματα μεγάλου και μικρού μήκους  μετά από 8 χρόνια. Οι Deporter και συν. (COIR 1999) ανέφεραν ποσοστά επιτυχίας 93.4 % μετά από 5-6 χρόνια σε 46 επένθετες στην κάτω γνάθο επί αδρών εμφυτευμάτων μέσου μήκους 8.7 mm. Οι Ten Bruggernkate και συν. (JOMI 1998) αν’εφεραν ποσοστά επιτυχίας 93.8 % για 253 μήκους 6 mm αδρά εμφυτεύματα μετά 1-7 χρόνια. Ο Arlin (JOMI 2006) μελέτησε 630 αδρά εμφυτεύματα μήκους 6 με 16 mm σε 264 ασθενείς.  Δεν βρήκε διαφορές επίσης στις ομάδες 6 με 8  και 10 με 16 mm.
  • H τελευταία εργασία που έχω υπ’όψη μου είναι αυτή του Fugazzoto (JOMI 2008). Αφορά 2073 εμφυτεύματα 6,7,8, και 9 mm σε μήκος και 1774 ασθενείς. Τα ποσοστά επιτυχίας κυμαίνονται από 98.1 με 99.7 %.
  • Εξαιρετική σημασία έχει η αποφυγή υπερθέρμανσης του οστού σε περιοχές λίγου οστού σε μήκος. Κατά την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων επίσης πρέπει να προσεχτεί να μην ασκηθεί πίεση στα πλάγια τοιχώματα των φρεατίων. Επίσης τα εμφυτεύματα να τοποθετηθούν με την χειρολαβή για να ελεγχθεί η ασκούμενη ροπή κατά την τοποθέτηση.
  • Τέλος επειδή κάποιοι δικαιολογημένα ίσως πουν ότι ένα σημαντικό πρόβλημα υπάρχει στην προσθετική αποκατάσταση με την δυσανάλογη σχέση στεφάνης-εμφυτεύματος θα αναφέρω τις εργασίες των Rokni και συν.  και Tawil και συν. όπου βρήκαν ότι αυτή η αναλογία δεν επηρεάζει την περιεμφυτευματική απώλεια οστού και  τα ποσοστά αποτυχίας.

Advertisements

Single Post Navigation

3 thoughts on “Χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων στην κλινική πράξη. Το σκεπτικό και τα αποτελέσματα

  1. Δ ΗΜΟΣΘΕΝΗΣ on said:

    ΝΙΚΟ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΘΕΜΑ.ΣΧΕΔΟΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ!!!!ΘΑΘΕΛΑ ΝΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑ ΔΙΑΜΕΤΡΟ.ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΜΙΑ ΕΤΑΙΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΒΟΣΤΩΝΗ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ[ΔΙΑΜΕΤΡΟΣ -ΜΗΚΟΣ]ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ <>ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΩ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΓΙΑ ΕΥΝΟΗΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ.ΕΧΩ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΑ[5] ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΑΛΛΑ ΣΑΦΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΟΡΙΖΟΝΤΑΣ 5ΤΙΑΣ ΓΙΑ ΝΑ ΧΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ ΠΑΝΩ ΣΕ ΚΛΙΝΙΚΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΔΕΔΟΜΕΝΑ.ΘΑ ΘΕΛΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΙΛΟΓΗ ΑΥΤΩΝ ΤΩΝ ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΩΝ.

  2. implantnet on said:

    Οπωσδήποτε όσο μεγαλύτερη είναι η διάμετρος του εμφυτεύματος τόσο μεγαλύτερη είναι η επιφάνεια της οστεοενσωμάτωσης που για ένα εμφύτευμα 6 ή 7 mm αποτελεί κρίσιμο μέγεθος. Στην βιβλιογραφία τα μεγάλης διαμέτρου εμφυτεύματα έχουν μεγαλύτερα ποσοστά αποτυχίας από τα standard. Αυτό όμως είναι άδικο για τα εμφυτεύματα αυτά. Αν αναλογιστούμε πότε τα χρησιμοποιήσαμε θα δούμε ότι ήταν οριακά περιστατικά με αρκετούς συμβιβασμούς. Είτε βγάζοντας ένα αποτυχημένο εμφύτευμα και βάζοντας ένα μεγαλύτερης διαμέτρου, σε μετεξακτικά φατνία, ή σε από λάθος υπολογισμό διάνοιξη μεγαλύτερου φρεατίου ή σε αλλαγή φοράς τρυπανισμού κτλ. Κάθε φορά που το εμφύτευμα μεγάλης διαμέτρου καλείται να βγάλει το φίδι από την τρύπα υπονομεύει σοβαρά το μέλλον του. Άρα λοιπόν σαφώς και είναι καλύτερα το μεγαλύτερης διαμέτρου εμφύτευμα, αλλά σε περιοχές μεγάλων απορροφήσεων υπάρχει δυνατότητα να τοποθετηθεί; Αν έχω να διαλέξω ανάμεσα σε ένα μεγάλης διαμέτρου και σε ένα μικρότερης που θα μου επιτρέψει όμως να έχω γύρω από το εμφύτευμα 1 mm οστού σαφώς και η πλάστιγγα γέρνει προς την δεύτερη επιλογή. Αυτά προς το παρόν. Δημοσθένη μου αρέσει ο διάλογος και η αντιπαράθεση. Σε ευχαριστώ γιατί συμβάλλεις ουσιαστικά.

  3. Κάποτε σε ένα πανελλήνιο συνέδριο, μετά το τέλος μιας ομιλίας είχε ανοίξει η κουβέντα για το συγκεκριμένο θέμα…

    και θυμάμαι δύο Δάσκαλοι του Εργαστηρίου μας είχαν καταλήξει στο εξής συμπέρασμα:

    «Τελικά όσο πιο μακρύ και πιο χοντρό είναι…τόσο το καλύτερο» :))))

    Και πέραν τις πλάκας…για να θέσω κι εγώ τον προβληματισμό μου…βλέπω ότι αρκετά πράγματα που παλαιότερα θεωρούνταν «χρυσοί κανόνες» σήμερα καταρρίπτονται…ή μάλλον βλέπουμε να βγαίνουν εργασίες που να τα αναιρούν….τελικά εμείς οι απλοί κλινικοί οδοντίατροι…πως θα είμαστε σε θέση να καταλάβουμε ποιος έχει δίκιο και ποιος όχι;;

    Σίγουρα πρέπει να βλέπουμε την κάθε έρευνα με κριτικό μάτι κτλ….αλλά τελικά ακόμη και πιο ενημερωμένος στο συγκεκριμένο θέμα (π.χ. εσύ Δάσκαλε) μπορεί να πει με σιγουριά ότι ναι ακολουθώ αυτήν την τακτική (π.χ. μικρού μήκους εμφυτεύματα) γιαυτόν και γιαυτόν τον τεκμηριωμένο λόγο;;

    Έχω την εντύπωση ότι όλο αυτό το πλήθος των ερευνών που βγαίνουν συνέχεια δημιουργεί ένα πραγματικό χάος…βέβαια θα μου πείτε έτσι είναι η επιστήμη και έτσι προχωράει μπροστά…

    Απλά αναρωτιέμαι τελικά αν η άσκηση της οδοντιατρικής με τόσο «evidence based» τρόπο έχει νόημα; Δηλαδή αν μια τεχνική (π.χ. χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων) λειτουργεί μια χαρά στα χέρια μου και για τους ασθενείς μου γιατί να την αλλάξω; Πιστεύω ότι μέχρι ενός σημείου ο κλινικός γιατρός δεν πρέπει να αποτελεί απλά το ρομπότ που εκτελεί τις εντολές του pubmed…γιατί με αυτόν τον τρόπο καταργούμε την ιατρική σκέψη και την ατομικότητα του κάθε ιατρού, τα οποία πιστεύω ότι έχουν μεγάλη σημασία!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: