Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ανοικτή και κλειστή ανύψωση ιγμορείου. Μερικές λεπτομέρειες

Όταν έχουμε να βάλουμε εμφυτεύματα στην οπίσθια περιοχή της άνω γνάθου έχει μεγάλη σημασία η ακριβής μέτρηση του ύψους της υπολειμματικής φατνιακής ακρολοφίας. Γενικά μπορούμε να πούμε ότι όταν το ύψος της απόφυσης είναι μικρότερο ή ίσο με 4 mm γίνεται πρώτα ανοικτή ανύψωση και τοποθέτηση των εμφυτευμάτων μετά 6-18 μήνες. Όταν το ύψος της ακρολοφίας είναι 4 με 6 mm  μπορεί να γίνει ταυτόχρονη ανύψωση και τοποθέτηση εμφυτευμάτων, ενώ σε πάνω  από 6 mm μπο0ρούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνική των οστεοτόμων για την οποία κάναμε μια νύξη χθες και θα πούμε μερικά περισσότερα σήμερα.

Ανοικτή Ανύψωση

Αναφορικά με το πρωτόκολλο αντιμετώπισης όπως προτείνεται από τον Froum και συν. (Int J Per Res Dent 2006) για την προεγχειρητική αντιβίωση προτείνονται 500 mg Amoxycillin 1 ώρα πριν (εγώ δίνω 2gr 1 ώρα πριν) την επέμβαση και για τους αλλεργικούς προτείνεται 300 mg Clindamycin ). Ανάλογα με την ανατομία του ιγμορείου τοποθετούνται 3-10 g μοσχευματικού υλικού. Στην τεχνική της ανοικτής ανύψωσης για την οποία ήδη αναφερόμαστε η απορροφήσιμη μεμβράνη πάνω από το οστικό παράθυρο πρέπει να εκτείνεται τουλάχιστον 3 mm πέραν των ορίων αυτού με καλή προσαρμογή πάνω στο οστούν. Μετά το πέρας της επέμβασης συνεχίζεται η αντιβιοτική αγωγή για 10 μέρες (Amoxycillin 5000 mg X 3, Clindamycin 150 mg X 4). Επιπρόσθετα γίνονται και πλύσεις χλωρεξιδίνης 0,12 % για 2 εβδομάδες. Τα ράμματα αφαιρούνται 10 μέρες μετά την επέμβαση. Στις περιπτώσεις που υπάρχουν διατρήσεις της μεμβράνης του ιγμορείου αυτές επηρεάζουν σύμφωνα με την βιβλιογραφία την έκβαση (ο Wallace και συν. Int J Per Res Dent 2007, αναφέρει 100 % επιτυχία όταν δεν υπάρχει διάτρηση και 70 % όταν υπάρχει, επίσης ο Khoury JOMI 1998, αναφέρει 14 αποτυχίες στις 28 όπου υπήρχε διάτρηση της μεμβράνης). Βέβαια άλλοι δεν αναφέρουν διαφορές (Schwartz και συν. JOP 2004, Ardekian και Pikos Implant Dent 1999). Από μια ανασκόπηση της βιβλιογραφίας πάντως η πιθανότητα διάτρησης στις επεμβάσεις αυτές  κυμαίνεται από 14-56 %.

Κλειστή ανύψωση

Αρκετό ενδιαφέρον παρουσιάζει η τεχνική που προτείνεται από τον Kang (Int J Per Res Dent 2008) σε περιπτώσεις όπου υπάρχει λιγότερο από 5 mm οστού:

  • Η αρχική οστεοτομία γίνεται με στρόγγυλη εγγλυφίδα 2 mm σε βάθος 1 mm από το έδαφος του ιγμορείου
  • Στην συνέχεια χρησιμοποιείται οστεοτόμος διαμέτρου 2.8 mm με ήπιες κατακόρυφες δυνάμεις (μικρότερης διαμέτρου οστεοτόμος αυξάνει τις πιθανότητες διάτρησης της μεμβράνης)
  • Τοποθέτηση μοσχευματικού υλικού (μπορεί και αυτογενές) στην τρύπα της οστεοτομίας
  • Επανεισαγωγή του οστεοτόμου διαμέτρου 2.8 mm και προώθησή του 2 mm βαθύτερα (το εργαλείο μπορεί να προωθείται 2 mm την φορά). Η προκαλούμενη αύξηση μπορεί να φτάσει τα 6 mm
  • Αφού η κορυφή του οστεοτόμου φτάσει στο επιθυμητό βάθος (συνήθως 6 mm) διευρύνεται η οστεοτομία με έναν οστεοτόμο διαμέτρου 3.5 mm. Η ίδια διαδικασία επαναλαμβάνεται με την διάμετρο 4.2 mm.
  • Τελικά τοποθετείται απορροφήσιμη μεμβράνη στο άνοιγμα της οστεοτομίας
  • Αναμονή για επούλωση 6 μηνών πριν την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων
Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Ανοικτή και κλειστή ανύψωση ιγμορείου. Μερικές λεπτομέρειες

  1. Σήμερα κυκλοφορούν στο εμπόριο αρκετά συστήματα για κλειστή ανύψωση του ιγμορείου με διάφορες μεθόδους όπως οστεοτόμους συμπύκνωσης, ειδικά tips υπερήχων, συσκευές που αποκολλούν την μεμβράνη με νερό υπό πίεση, μπαλονάκια κτλ. Πιστεύω ότι όλα αυτά τα συστήματα πράγματι έχουν να δώσουν αρκετά πλεονεκτήματα όπως ελάχιστα επεμβατική μέθοδος, ελάχιστη νοσηρότητα στην μετεγχειρητική περίοδο, μείωση του χρόνου της επέμβασης κτλ. Αυτά τα συστήματα είναι το μέλλον στις επεμβάσεις αυτές.

    Ωστόσο, όλοι μας πιστεύω λίγο ή πολύ, ως κλασσικοί χειρουργοί μας φοβίζουν τέτοιους είδους «τυφλές» επεμβάσεις, οι περισσότεροι προτιμούμε να βλέπουμε καλά αυτό που χειρουργούμε. Εξάλλου, σε όλους μας είναι βαθιά ριζωμένη η ρήση «ότι δεν βλέπεις δεν μπορείς να το χειρουργήσεις»!!!

    Δεν είμαστε οι μόνοι…κάτι αντίστοιχο γινόταν και παλιότερα π.χ. με τις επεμβάσεις χολοκυστεκτομής… οι περισσότεροι γενικοί χειρουργοί «φοβόταν» να κάνουν μια επέμβαση λαπαροσκοπικά για τον ίδιο ακριβώς λόγο.

    Τελικά αυτές οι επεμβάσεις μπορεί στην φιλοσοφία τους να είναι πολύ πιο απλές…αλλά νομίζω ότι απαιτούν πολύ καλή εκπαίδευση και εξοικείωση.

    Και δυστυχώς υπάρχει ακόμα το εξής πρόβλημα: Στην λαπαροσκοπική χειρουργική, ο χειρουργός έχει τουλάχιστον και μια κάμερα να βλέπει το χειρουργικό πεδίο…αντίθετα στις κλειστές ανυψώσεις ο χειρουργός στόματος βαδίζει τελείως στα τυφλά μόνο με την αφή!! Νομίζω αυτό είναι ένα θέμα που πρέπει η σύγχρονη οδοντιατρική τεχνολογία να βρει μια λύση!!!

  2. Dabarakis on said:

    Εγω προσωπικά κατά την διαδικασία βάζω τον ασθενή να φυσήξει όπως και στις εξαγωγές για να μην πηγαίνει το μόσχευμα στον γάμο του καραγκιόζη (βλέπε ιγμόρειο)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: