Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Το γένειο ως δότρια περιοχή αυτογενούς οστού

Η σύμφυση (γένειο) είναι μια πηγή φλοιώδους και σπογγώδους οστού που μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν προγνώσιμη δότρια περιοχή. Μια προσεκτική εκτίμηση της θέσης υποδοχής του μοσχεύματος είναι αναγκαία για τον καθορισμό της ανάγκης και της έκτασης της απαιτούμενης οστικής αύξησης. Μια ακτινογραφική και κλινική εξέταση της σύμφυσης είναι αναγκαία για να αποφασιστεί το αν υπάρχει αρκετός σκληρός ιστός για να τροφοδοτήσει την ελλειμματική ακρολοφία υποδοχής. Η σύμφυση μπορεί να προσφέρει επαρκές οστούν για την αύξηση μιας περιοχής που καταλαμβάνεται από 2 ως 6 δόντια. Ποτέ όμως δεν θα προσφέρει μια ποσότητα ικανή για την αύξηση ενός ολόκληρου τόξου.

Ο ασθενής πρέπει να ενημερωθεί για τους κινδύνους και τα οφέλη της διαδικασίας. Είναι πιθανή η πρόκληση μιας παροδικής υπαισθησίας του χείλους και μεγαλύτερα τεμάχια μοσχεύματος μπορεί να εισάγουν προσωρινή και μερικές φορές μόνιμη αναισθησία των κάτω τομέων. Αν ο επεμβαίνων δεν είναι προσεκτικός ή είναι υπερβολικά επιθετικός μπορεί να συμβεί ακόμα και κάταγμα της σύμφυσης.

Αφού εξεταστεί ο υποδοχέας ο κλινικός πρέπει να αποφασίσει αν απαιτείται κάθετη ή οριζόντια αύξηση. Αν δόντια είναι παρόντα, η απόσταση των ριζών από το χείλος της κάτω γνάθου σημειώνονται όπως και οι θέσεις των γενειακών τρημάτων. Αυτά τα κρίσιμα ορόσημα είναι φανεροί περιοριστικοί παράγοντες.

Ένα αυστηρό χειρουργικό πρωτόκολλο πρέπει να ακολουθηθεί στην συγκομιδή οστού από την σύμφυση. Ο ασθενής πρέπει να έχει επαρκή επίπεδα αντιβιοτικού στο αίμα την ώρα της τομής. Επιπρόσθετα θα πρέπει να πλένει με χλωρεξιδίνη τουλάχιστον 3 μέρες πριν την επέμβαση. Στο ραντεβού της επέμβασης ο ασθενής καλείται να ξεπλύνει με ένα διάλυμα 50 % betadine και 50 % φυσιολογικό ορό πριν την κάλυψη του ασθενούς με αποστειρωμένα καλύμματα. Η θέση υποδοχής και η σύμφυση αναισθητοποιούνται. Γίνονται αμφοτερόπλευροι αποκλεισμοί με τοπική αναισθησία των γενειακών νεύρων.

Χρησιμοποιώντας ένα μαχαιρίδιο Νο 15, μια τομή στην κορυφή της φατνιακής απόφυσης και 2 απελευθερωτικές τομές για την έκθεση της θέσης υποδοχής. Ο κρημνός πρέπει να είναι ευρείας βάσης και να περιλαμβάνει ένα δόντι σε κάθε άκρο. Η θέση υποδοχής εκτίθεται και ένα αποστειρωμένο τεμάχιο αλουμινόχαρτο (π.χ. από περιακροριζικό φιλμ) τοποθετείται πάνω στην πλευρά. To αλουμινόχαρτο το οποίο δουλεύει σαν χειρουργικό πατρόν κόβεται και προσαρμόζεται για να καταγράψει την διαμόρφωση του απαιτούμενου οστού για την συγκεκριμένη θέση. Από την στιγμή που θα γίνει το πατρόν η θέση υποδοχέα διαβρέχεται με φυσιολογικό ορό και διατηρείται με ένα βρεγμένο σπόγκο με φυσιολογικό ορό. Η σύμφυση είναι η επόμενη θέση επέμβασης.

Η περιοχή έχει διηθηθεί με επινεφρίνη 1:100.000 για να βοηθήσει την αιμόσταση. Οι θέσεις των γενειακών τρημάτων πρέπει να σημειωθούν. Η τομή γίνεται με ένα μαχαιρίδιο Νο 15 και γίνεται στον βλεννογόνο τουλάχιστον 5 mm κάτω από την πρόσφυση των ούλων. Η τομή γίνεται με το χείλος κάτω και πρόσθια ώστε οι μαλακοί ιστοί να βρίσκονται σε τάση και πρέπει να διεισδύσει στον βλεννογόνο και τα μυϊκά στρώματα. Η δεύτερη βαθύτερη τομή γίνεται μέσω του περιοστέου στο οστούν. Η αποκόλληση του περιοστέου προς το κάτω χείλος της γνάθου ακολουθεί και αυτή εκθέτει την σύμφυση. Προσεκτική έκθεση των γενειακών τρημάτων.

Από την στιγμή που θα εκτεθεί η σύμφυση το πατρόν τοποθετείται πάνω από το φλοιώδες οστούν. Πρέπει να τοποθετηθεί τουλάχιστον 5 mm από το κάτω χείλος της κάτω γνάθου, 5 mm από τα γενειακά τρήματα, και 5 mm από τα ακρορρίζια. Μια εγγλυφίδα από συνεχή καταιονισμό χρησιμοποιείται για να καθορίσει το περίγραμμα του πατρόν και ακολουθείται από μια χειρουργική που συνδέει τις στίξεις. Όταν ολοκληρωθεί το περίγραμμα, η οστεοτομία βαθαίνει στον χώρο του μυελού. Το μάτωμα από το περίγραμμα θα είναι η ένδειξη της διείσδυσης στον μυελό. Από την στιγμή που αυτό ολοκληρωθεί ένας οστεοτόμος τύπου σπάτουλας μπαίνει στο περίγραμμα με μία σμίλη. Ο ασθενής καλείται να σφίξει τα δόντια του σε κεντρική σύγκλειση, και ο βοηθός του χειρουργού υποστηρίζει τον πώγωνα στην διάρκεια αυτής της φάσης, η οποία αρχίζει από ένα από τα κάθετα κοψίματα. Η κάτω οστεοτομία αφήνεται τελευταία ή αποφεύγεται. Αν κατά την σμίλεψη ο οστεοτόμος αρνείται να προχωρήσει είναι πιθανόν ότι δεν έχουμε φτάσει στον μυελό. Ο οστεοτόμος πρέπει να είναι αρκετά παχύς. Όταν σημειωθεί ελαφριά κινητικότητα στην πρώτη πλευρά ακολουθείται η ίδια στρατηγική και στην αντίθετη πλευρά και σε μια ποικιλία περιοχών μέχρι το μπλοκ να γίνει κινητό πράγμα το οποίο επιτρέπει να ανασηκωθεί από την δότρια περιοχή. Το μόσχευμα αποθηκεύεται σε ένα μίγμα φυσιολογικού ορού και αίματος από τον ασθενή με την προσθήκη 80 mg γενταμυκίνης. Επανατοποθέτηση του κρημνού στην δότρια περιοχή παθητικά.

Για να μεγιστοποιηθεί η επιτυχία, το μόσχευμα πρέπει να ακινητοποιηθεί και πρέπει να προσφερθεί σε αυτό επαρκής τροφοδοσία με αίμα. Στην συνέχεια ο κρημνός καλύπτει με επάρκεια την περιοχή τοποθέτησης του μοσχεύματος. Η θέση υποδοχής πρέπει να λάβει το σωστό σχήμα για να δεχτεί το μόσχευμα, ανταποκρίνεται καλύτερα με διατρήσεις οι οποίες θα διεγείρουν το μάτωμα. Το μόσχευμα και ο υποδοχέας πρέπει να τροποποιηθούν για να ταιριάζουν όσο πιο στενά γίνεται. Από την στιγμή που αυτό επιτευχθεί μια τρύπα γίνεται στο μόσχευμα για να διευκολύνει το βίδωμα της βίδας του μοσχεύματος στον υποδοχέα. Η οπή γίνεται τόση ώστε να επιτρέψει το βίδωμα παθητικά μέσω του μοσχεύματος αλλά όχι αρκετά μεγάλη που να επιτρέπει το πέρασμα της κεφαλής της βίδας. Το μικρότερο αποτελεσματικό μέγεθος βίδας πρέπει να επιλεγεί. Αν το μόσχευμα είναι μεγάλο αρκετές έξυπνα τοποθετημένες βίδες θα απαιτηθούν. Αφού το μόσχευμα ασφαλιστεί σταθερά, τα απομένοντα κενά θα γεμίσουν με το εναπομένον συλλεγμένο σπογγώδες οστούν. Ο κρημνός συρράπτεται χωρίς τάσεις με διακεκομμένες ή mattress. To κλείσιμο κατά πρώτο σκοπό είναι υποχρεωτικό.

Για αναγεννηθεί στην δότρια περιοχή το ελλείπον οστούν αναγεννάται με την τοποθέτηση ενός απορροφήσιμου υλικού μοσχεύματος. Αρκετό μόσχευμα πρέπει να τοποθετηθεί για να αποκαταστήσει το σχήμα της κάτω γνάθου στο αρχικό της περίγραμμα. Πάνω από αυτό τοποθετείται μια απορροφήσιμη μεμβράνη. Η συρραφή της δότριας περιοχής γίνεται κατά στρώματα. Το περιόστεο και οι μύες ράβονται πρώτα και ακολουθεί ο υπερκείμενος βλεννογόνος. Χορηγούνται αντιβιοτικά, αντιφλεγμονώδη και αναλγητικά. Ο ασθενής συνεχίζει με την χλωρεξιδίνη και λαμβάνει μαλακή τροφή.

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Το γένειο ως δότρια περιοχή αυτογενούς οστού

  1. Ορισμένες διευκρινιστικές ερωτήσεις:

    Οι τρύπες (perforations) στην δέκτρια περιοχή τελικά έχουν νόημα ή είναι κάτι που το κάνουμε έτσι γιατί μας φαίνεται ότι έχει μια λογική βάση;;; Νομίζω ότι δεν έχει αποδειχτεί η χρησιμότητά τους.

    Για την μετέπειτα απορρόφηση του αυτογενούς μοσχεύματος είναι καλύτερα να χρησιμοποιηθεί ως μονο-block ή να αλεστεί σε οστεόμυλο και να τοποθετηθεί ως μικρά τεμάχια καλυμμένα με αφοριστική μεμβράνη;;; Η σκέψη μου είναι ότι το μονο-block μπορεί να έχει το πλεονέκτημα της καλής σταθεροποίησης στην δέκτρια περιοχή αλλά λόγω του όγκου του είναι δύσκολη η επαναιμάτωσή του, γεγονός που μπορεί να οδηγήσει σε μερική νέκρωσή του και μεγαλύτερο βαθμό απορρόφησης. Βέβαια από την άλλη αν αλεστεί και τοποθετηθεί με μεμβράνη υπάρχει το μειονέκτημα της μικροκινητικότητας του όλου συστήματος.

    Είναι καλό να αφήνουμε μια νησίδα οστού στην μέση γραμμή της γενειακής σύμφυσης ώστε να διατηρείται το εξωτερικό περίγραμμα του πώγωνα ή δεν έχει σημασία;;;

    Μετά από πόσους μήνες το μόσχευμα έχει ενσωματωθεί πλήρως και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων;;;

  2. Dabarakis on said:

    1. Σχετικά με τις διατρήσεις του φλοιώδους οστού άλλοι λένε πως βοηθούν και άλλοι όχι. Η βιβλιογραφία είναι διχασμένη. Εγώ δεν μπαίνω σε αυτήν την λογική απλά λέω ότι έχω τίποτα να χάσω κάνοντάς τις; Αν όχι τότε, γιατί να το αποφύγω;
    2. Το block οστού είναι σίγουρα προτιμότερο από το κονιορτοποιημένο ιδιαίτερα στην αισθητική περιοχή όπου μας ενδιαφέρει και το σχήμα της φατνιακής απόφυσης αλλά και η αρχική σταθερότητα των εμφυτευμάτων. Αν λυθεί το πρόβλημα της μη αποκάλυψης του μοσχεύματος στην αρχική φάση επούλωσης τότε μετά από 4 μήνες μπορεί να γίνει η τοποθέτηση εμφυτευμάτων.
    3. Εκείνο που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία είναι οι κλινικές και πειραματικές μελέτες με block οστού είτε ετερογενούς ή ανθρώπειας προέλευσης όπου λύνεται το πρόβλημα της νοσηρότητας κατα την συγκομιδή αυτογενούς οστού και γίνεται η ζωή μας πιο εύκολη. Νομίζω οτι στο μέλλον εκεί θα προσανατολιστούμε εμείς οι «μικροί» χειρουργοί γιατί όπως ξέρεις τα «κρανία» θα συνεχίσουν να αλέθουν κόκαλο στους μύλους. 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: