Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Χορήγηση αντιβιοτικής αγωγής στην εμφυτευματολογία

Η χορήγηση των αντιβιοτικών ουσιών πρέπει να γίνεται προεγχειρητικά συνήθως μισή ή μία ώρα πριν την επέμβαση. Η προφυλακτική αντιβίωση είναι απαραίτητη μόνον την ώρα της εγχείρισης με στόχο την επίτευξη υψηλών επιπέδων αντιβιοτικού στο σημείο της επέμβασης την ώρα που αυτή βρίσκεται σε εξέλιξη για να υπάρχει σωστή κατανομή του αντιβιοτικού . Αφού συρραφτεί το τραύμα και δημιουργηθεί το αρχικό αιμόπηγμα η μόλυνση του τραύματος από βακτήρια είναι μικρού βαθμού. Έτσι δεν συνίσταται η χορήγηση αντιβιοτικών για μακρύτερο χρονικό διάστημα γιατί αφ’ ενός δεν επιτυγχάνεται καλύτερη προφύλαξη και αφ’ ετέρου αυξάνεται το κόστος όπως και η πιθανότητα ανεπιθύμητων αντιδράσεων ή ανάπτυξης αντοχής στα αντιβιοτικά. Μία δόση αντιβιοτικού αρκεί, με εξαίρεση εγχειρίσεις παρατεταμένης διάρκειας όπου συνίσταται και δεύτερη δόση κάθε δύο ώρες όσον αφορά την πενικιλίνη και κάθε τρεις ώρες όσον αφορά την κλινδαμυκίνη. Η θεραπευτική δόση για την πενικιλίνη και τις κεφαλοσπορίνες είναι τουλάχιστο 1 gr, για την κλινδαμυκίνη τουλάχιστον 300 mgr, ενώ για την κλαριθρομυκίνη τουλάχιστον 500 mgr.

Σε σχέση με την αναγκαιότητα της χορήγησης αντιβιοτικών στην εμφυτευματολογία στην εργασία των Kashani και Dahlin συγκρίθηκαν τα ποσοστά επιτυχίας και η συχνότητα των επιπλοκών που σχετίζονται σε χρήση μιας εβδομάδας προφυλακτικής αγωγή (ομάδα Ι) ή μιας εφάπαξ δόσης αντιβιοτικού (ομάδα ΙΙ) σε συνδυασμό με χειρουργική εμφυτευματολογία ρουτίνας. Η ομάδα Ι (1990-7), έλαβε 2 g penicillin 2 φορές ημερησίως για 1 εβδομάδα μετεγχειρητικά με την πρώτη δόση 1 ώρα πριν την επέμβαση ενώ η ομάδα ΙΙ (1997-2000) δέχτηκε μόνο 1 δόση penicillin (2 g) 1 ώρα πρίν και 1 δόση μετεγχειρητικά την ίδια μέρα. Δεν βρέθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις 2 ομάδες ή στα συστήματα των εμφυτευμάτων που χρησιμοποιήθηκαν. Πρέπει να σημειωθεί ότι στο δέιγμα αυτό δεν υπήρχαν περιστατικά με διαδικασίες οστικής αναγέννησης ή χρήσης μοσχευμάτων. Σε μια άλλη παρόμοια εργασία πάλι με 2 ομάδες σύγκρισης όπου στην πρώτη οι ασθενείς με εμφυτεύματα έλαβαν μόνο προεγχειρητικά αντιβίωση, ενώ στην δεύτερη προ και μετεγχειρητική αντιβιοτικά αγωγή (300 mg penicillin 4 φορές τη μέρα, ή σε περίπτωση αλλεργίας στην πενικιλλίνη 150 mg clindamycin 3φορές την μέρα για 7 μέρες) όπου και στις 2 ομάδες οι ασθενείς έκαναν πλύσεις με 0.12% chlorhexidine για 1 λεπτό πριν την επέμβαση, δεν υπήρχε στατιστική διαφορά ανάμεσα στις 2 ομάδες. Σε παρόμοια συμπεράσματα καταλήγουν οι Dent και συν. οι οποίοι και πρόσθετα ανέφεραν ότι ο κίνδυνος απώλειας του εμφυτεύματος ήταν 2 με 3 φορές υψηλότερος αν δεν είχαν χορηγηθεί αντιβιοτικά προεγχειρητικά. Οι Holtz και συν. επίσης απέδειξε ότι η χορήγηση αντιβιοτικών λίγα λεπτά πριν την επέμβαση εκπληρώνει τις φαρμακοκινητικές απαιτήσεις για προεγχειρητική αντιμικροβιακή προφύλαξη στην χειρουργική στόματος. Το συμπέρασμα είναι πως η χορήγηση της εφάπαξ δόσης αντιβιοτικού δεν υστερεί από τα μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενα κλασσικά σχήματα χημειοπροφύλαξης.

Σε σχέση με τις αιτίες απώλειας εμφυτευμάτων σήμερα είναι γνωστό ότι εκτός από την κακή χειρουργική τεχνική και την μασητική υπερφόρτωση καθοριστικός είναι και ο ρόλος του μικροβιακού παράγοντα και εδώ σημαντική αποδεικνύεται η συμβολή της χλωρεξιδίνης.

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: