Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Δάσκαλος ή ερευνητής και το χάσμα των γενεών

Κλείνοντας την συζήτηση που άνοιξα με το θέμα της «τυραννίας του impact factor(y)», θα ήθελα πρώτα απ’όλα να κάνω μια διαπίστωση. Με αυτό το μπλογκ, είμαι καταδικασμένος να εξωτερικεύω όλα αυτά που με βασανίζουν, στην μικρή τυπική μου διαδρομή ως μέλος ΔΕΠ, αλλά με μια εικοσάχρονη διαδρομή στο χώρο του πανεπιστημίου. Απλά με εμένα, έχει συμβεί ότι και με πολλούς άλλους νέους ανθρώπους στον χώρο αυτό. Δουλέψαμε αρκετά χρόνια άμισθοι, μέχρι να ανοίξει μια θέση, που μας έδωσε την δυνατότητα να προσφέρουμε. Σε αντίθεση με τα παλαιά μέλη ΔΕΠ, που με όλον το σεβασμό, εργάστηκαν ομολογουμένως σκληρά για να φτάσουμε σαν σχολή ως εδώ, αλλά με μια διαφορά, ΜΕ ΜΙΣΘΟ. Θα μιλήσω στην συνέχεια για το χάσμα των γενεών.

Ομολογώ, ότι η φράση τυραννία, είναι ομολογουμένως σκληρή, έχει να κάνει όμως με την υπερβολή και όχι με την χρησιμότητα του impact factor. Ήθελα να παραθέσω και την αντίθετη άποψη, με την οποία δεν συντάσσομαι απόλυτα, αλλά γιατί αυτό επιβάλει η δημοκρατία. Ο impact factor, είναι ένας αριθμός, ένα ψυχρό νούμερο, που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να καθορίζει, την διαδρομή ενός ανθρώπου σε έναν χώρο. Τα μαθηματικά βοηθάνε την ζωή μας, αλλά δεν μπορούν να την καταδυναστεύουν. Ο impact factor, όπως και οι δημοσκοπήσεις, αποτελούν καλά εργαλεία που μετρούν τις τάσεις, αλλά όπως οι δημοσκοπήσεις δεν βγάζουν κυβέρνηση, έτσι και ο impact factor δεν καθορίζει τον δάσκαλο. Το ερώτημα είναι, πόσο μας κολακεύει αυτός ο τίτλος. Γιατί αν αυτό ήταν αρκετό για μας, θα είχαν μικρή σημασία όλοι οι υπόλοιποι τίτλοι, που για μένα δεν μπορούν να συγκριθούν με την εκτίμηση και των σεβασμό των μαθητών μας. Για παράδειγμα, δεν είχα την τύχη να γνωρίσω τον καθηγητή Αζαριά, αλλά έχω ακούσει τόσα επαινετικά σχόλια, που αναρωτιέμαι, αν ο Αζαριά, ήταν ένας απλός λέκτορας, τι θα άλλαζε; Θα μου πείτε ότι η ηθική αναγνώριση δεν εξαργυρώνεται πάντα, αλλά έχω και υπόψη μου τακτικούς καθηγητές, που μετά την αποχώρηση τους, δεν γίνεται καμιά μνεία σε αυτούς.

Το θέμα είναι τι μέλη ΔΕΠ θέλουμε για την σχολή μας. Θέλουμε δασκάλους πραγματικούς, που να ενδιαφέρονται για τους φοιτητές και να ξοδεύουν χρόνο στην εκπαίδευση, ή αξιόλογους ερευνητές που θα έχουν διεθνή αναγνώριση, αλλά μικρή παρουσία στα δρώμενα της σχολής; Νομίζω ότι και τα δύο, δεν μπορούν ταυτόχρονα να συμβαίνουν. Κάτι θα πρέπει να μένει λίγο πίσω. Έχει όμως σημασία να ξεκαθαρίσουμε τι θέλουμε, ώστε ο πήχης των απαιτήσεων, να μένει σε ένα ορισμένο ύψος και να μην ανεβοκατεβαίνει ανάλογα με την σκοπιμότητα της στιγμής. Ένας για παράδειγμα λέκτορας, με 25 χρόνια ακόμα παρουσίας στην σχολή, είναι τίμιο να ξέρει, όταν ακολουθώντας την φιλοδοξία του, έρθει η ώρα να κριθεί, με ποια δεδομένα θα γίνει αυτή η κρίση. Τι θα μετρήσει περισσότερο, ώστε στην διαδρομή που τον περιμένει, να δώσει ανάλογο βάρος στις προτεραιότητες του και να μην έρθει στην δύση της σταδιοδρομίας του, να αισθανθεί ότι όλος ο κόπος που κατέβαλε όλα αυτά τα χρόνια, ήταν χαμένος. Πώς διαμορφώνεται η κατάσταση σήμερα; Αν την ερμηνεύω σωστά, εκείνο που θα καθορίσει την ακαδημαϊκή του εξέλιξη, είναι η διεθνής του αναγνωρισιμότητα. Δηλαδή ένας σημαντικός αριθμός ερευνητικών εργασιών, που για να πραγματοποιηθεί, θα πρέπει αυτός ο συνάδελφος να έχει, πρώτον μια υποτυπώδη παρουσία στις κλινικές (με αντιπροσώπους του μεταπτυχιακούς φοιτητές) και μια σημαντική ερευνητική ομάδα, που να δουλεύει για αυτόν (υποψήφιοι διδάκτορες και άλλοι άμισθοι αιθεροβάμονες, που να εργάζονται σκληρά χωρίς καμιά προοπτική). Εκεί μας οδηγεί νομίζω η σημερινή δικαιολογημένη απαίτηση, αλλά θα πρέπει να διατυπωθεί ξεκάθαρα, ώστε να ξέρει ο καθένας, με τι δεδομένα θα κριθεί όταν έλθει η ώρα. Γιατί η οδοντιατρική, δεν είναι για παράδειγμα Θεολογία, όπου ο καθηγητής είναι στο γραφείο του κάθε Τρίτη 10-12, και τις υπόλοιπες ώρες και μέρες γράφει βιβλία στο σπίτι του. Εδώ ο φοιτητής μας χρειάζεται από πάνω του και είναι νομίζω υποκριτικό να το αγνοούμε. Αυτό θέλει κόπο και χρόνο που δυστυχώς την δεδομένη στιγμή της κρίσης μας, δεν λαμβάνεται υπόψη. Εμείς στις διαδικασίες εξέλιξης, για τυπικούς λόγους, βάζουμε τους φοιτητές να βγάλουν ένα λόγο, που δεν έχει καμιά σημασία. Δεν είδα ποτέ μια κρίση να ανατρέπεται για παράδειγμα, μια αρνητική εισήγηση να παίρνεται πίσω, επειδή βγήκαν οι φοιτητές και επαίνεσαν τον υποψήφιο για τις διδακτικές του ικανότητες και το αντίστροφο. Άρα τι νόημα έχει να κάνεις το καλύτερο μάθημα, να χρησιμοποιείς τα τελειότερα εποπτικά μέσα, να είναι η πόρτα του γραφείου σου πάντα ανοικτή για όλους, να συμμετέχεις σε επιτροπές ξοδεύοντας πολύτιμο ακαδημαϊκό χρόνο, όταν στην δεδομένη στιγμή συνειδητοποιείς ότι όλα αυτά δεν παίζουν κανένα ρόλο; Είναι για μας τους νεώτερους διδακτικά, αλλά για όλους αυτούς που βίωσαν την απόρριψη, απογοητευτικά. Ας καθοριστεί λοιπόν που πρέπει να μπει ο πήχης, ας μείνει στην συνέχεια στην θέση του, αλλά ας πάρουν και αυτοί που θα το κάνουν και την ευθύνη για τα αποτελέσματα αυτής της απόφασης, αποτελέσματα που σίγουρα θα τα υποστούν οι φοιτητές στο μέλλον.

Αυτήν την στιγμή ένας που μπαίνει στην βαθμίδα του λέκτορα, έχει περίπου το ίδιο βιογραφικό με κάποιον που εξελίσσεται στην βαθμίδα του αναπληρωτή καθηγητή. Συμφωνώ ότι είναι άλλες οι εποχές, άλλες οι συνθήκες, αλλά το θέμα είναι ότι σήμερα είναι ίδιες οι υποχρεώσεις. Θα πρέπει νομίζω να βρεθεί ένας τρόπος που και οι νέοι να μην νιώθουν ακαδημαϊκά ριγμένοι, αλλά και οι παλαιοί να μην αισθάνονται ως στυμμένες λεμονόκουπες. Υπάρχει το χάσμα των γενεών που πρέπει να γεφυρωθεί με διαδικασίες αντικειμενικές και ξεκάθαρες. Απλά επισημαίνω το πρόβλημα, με σεβασμό σε όλους αυτούς που τουλάχιστον για μένα είναι δάσκαλοι και αυτός είναι ο ανώτερος τίτλος τιμής που έχω μέσα στην καρδιά μου.
ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ

Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Δάσκαλος ή ερευνητής και το χάσμα των γενεών

  1. Η άποψη ότι ένα μέλος ΔΕΠ δεν μπορεί να είναι και δάσκαλος και ερευνητής νομίζω ότι είναι πέρα για πέρα λανθασμένη…

    Ένας Πανεπιστημιακός Δάσκαλος θα πρέπει να έχει και διδακτική εμπειρία και κλινική εμπειρία και ερευνητική εμπειρία!!! Δηλαδή πρέπει να είναι σε θέση να διδάξει ορθά την κλινική οδοντιατρική στον προπτυχιακό φοιτητή, να διδάξει την ερευνητική μεθοδολογία στον μεταπτυχιακό φοιτητή και να διδάξει τον τρόπο διδασκαλίας της οδοντιατρικής επιστήμης στο μελλοντικό διάδοχο μέλος ΔΕΠ…

    Το θέμα βέβαια είναι ότι καλά να τα λες στα λόγια … στην πράξη τι γίνεται όμως;;; Δυστυχώς για την Ελληνική πραγματικότητα ένα μέλος ΔΕΠ δεν είναι μόνο δάσκαλος ή ερευνητής…είναι επιφορτισμένος με χίλια δυο άλλα πράγματα…πχ. βλέπε διοικητικές ευθύνες κτλ.

    Ναι παραδέχομαι ότι υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι δυνατό κάποιο μέλος ΔΕΠ να είναι και δάσκαλος και ερευνητής

    Γιατί με τα δικά μας δεδομένα όταν λέμε ότι ένα μέλος ΔΕΠ κάνει έρευνα μπορεί να εννοούμε ότι κάνει χίλιες δυο δουλείες ταυτόχρονα… κάνει τον παρασκευαστή, τον χημικό, τον υδραυλικό, τον ηλεκτρολόγο, τον παθολογοανατόμο, τον κτηνίατρο, τον αποθηκάριο κτλ.

    Όπως καταλαβαίνετε το ζήτημα δεν είναι να διαλέξει ένα μέλος ΔΕΠ τι από τα δύο θέλει να είναι…γιατί πρέπει να είναι και από τα δύο…

    Το ζήτημα είναι να απαλλαχθεί το μέλος ΔΕΠ από όλες τις άλλες υποχρεώσεις ώστε να δημιουργηθεί ο χρόνος για να ασχοληθεί και με την διδασκαλία και με την έρευνα…

    Η λύση λοιπόν κύριε Νταμπαράκη είναι ο σωστός καταμερισμός των εργασιών σε αυτή τη Σχολή…το οποίο φυσικά προϋποθέτει την πρόσληψη άλλων τόσων εργαζομένων (και την απόλυση αρκετών αργόμισθων)…

    Και φυσικά εδώ τίθεται για άλλη μια φορά και το ζήτημα των απογευματινών ιατρείων…

    Το θέμα δεν είναι αν ένα μέλος ΔΕΠ κρατάει δυο καρπούζια (διδασκαλία & έρευνα) κάτω από την ίδια μασχάλη… το θέμα είναι να ξεφορτώσει τα άλλα 15 καρπούζια που του έχει φορτώσει το σύστημα λειτουργίας του Ελληνικού Πανεπιστημίου!!!

  2. Και για να μην λέμε αερολογίες παραθέτω συγκεκριμένες προτάσεις:

    1. Δημιουργία Πρότυπου Ερευνητικού Κέντρου της Οδοντιατρικής εξοπλισμένο με όλα τα σύγχρονα μηχανήματα και με έμμισθο εξειδικευμένο προσωπικό (παρασκευαστές, παθολογοανατόμους, βιολόγους, χημικούς κτλ) όπου το κάθε μέλος ΔΕΠ από κάθε Εργαστήριο να μπορεί να πραγματοποιεί εκεί τις έρευνές του.

    2. Πρόσληψη διοικητικών υπαλλήλων που θα είναι επιφορτισμένοι για την οικονομική διαχείριση, για τις προμήθειες των εργαστηρίων, για την γραμματειακή υποστήριξη των μελών ΔΕΠ, για την διαφήμιση τους ερευνητικού έργου της Σχολής, για την ανεύρεση χορηγών κτλ.

    3. Απαγόρευση της λειτουργίας ιδιωτικού οδοντιατρείου στα μέλη ΔΕΠ…. αλλά να τους επιτραπεί το απόγευμα να λειτουργούν στην Σχολή απογευματινό ιατρείο με επιπλέον απολαβές φυσικά (κάτι παρόμοιο με αυτό που έγινε στο ΕΣΥ) ώστε να μπορούν οι φοιτητές κυκλικά να παρακολουθούν τους Δασκάλους τους επί τω έργω και να αποκτούν επιπλέον εμπειρία.

    4. Εξάλειψη των χρονοβόρων γραφειοκρατικών διαδικασιών σε όλους τους τομείς (δεν είναι δυνατόν για να εγκριθεί ένα κονδύλιο των 100 ευρώ να πρέπει να περνά από 1000 κύματα)

    Μπορεί να θεωρηθώ ουτοπιστής με αυτά που λέω… αλλά κάπως έτσι ονειρεύομαι το Δημόσιο Πανεπιστήμιο… αλλά δυστυχώς το όνειρό μου δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα όταν η χρηματοδότηση της Παιδείας είναι μόνο 5%!!!!

    Όπως καταλαβαίνεις Δάσκαλε όλα από την χρηματοδότηση ξεκινάνε…άμα το 5% ήταν 10% μπορεί τελικά να είχες το χρόνο να είσαι και δάσκαλος και ερευνητής!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: