Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Αποτυχίες από μικρόβια στην περιοχή τοποθέτησης του εμφυτεύματος

Είναι γνωστό ότι η παρουσία βακτηριδίων μπορεί να διαταράξει τη διαδικασία της επούλωσης ενός βιουλικού που εμφυτεύεται. Η αδυναμία του ξενιστή να επικρατήσει των μικροοργανισμών που εισβάλλουν, η παρατεταμένη φλεγμονώδης αντίδραση, που προκαλείται από το βακτηριακό ερέθισμα σε συνδυασμό με την ικανότητα των μικροοργανισμών να εισβάλλουν και να καταστρέφουν τους περιβάλλοντες ιστούς, θα καθορίσουν την απώλεια του εισαχθέντος εμφυτεύματος. Ιστολογικά, η επούλωση γύρω από ένα επιμολυσμένο εμφύτευμα χαρακτηρίζεται από την παρουσία κοκκιώδους ιστού πλούσιου σε αγγεία και φλεγμονώδη κύτταρα. Η βακτηριακή λοίμωξη δεν αποτελεί συνηθισμένη αιτία πρόωρης απώλειας του εμφυτεύματος, αν η επέμβαση γίνει με αυστηρά ασηπτικά χειρουργικά πρωτόκολλα. Έτσι μπορεί κάπως να εξηγηθεί και η απουσία πειραματικών εργασιών πάνω σε αυτό το θέμα. Ανάμεσα στις εξαιρέσεις είναι τα κλινικά ευρήματα του Van Steenberghe και συν. ο οποίος έδειξε αυξημένη συχνότητα πρόωρων απωλειών στους ασθενείς με υψηλό δείκτη πλάκας ως αποτέλεσμα βακτηριακής επιμόλυνσης κατά την τοποθέτηση του εμφυτεύματος. Έχει επίσης αναφερθεί, η πιθανότητα μετάδοσης περιακρορριζικής λοίμωξης από ένα δόντι στο πρόσφατα εισαχθέν εμφύτευμα με αποτέλεσμα οστεομυελίτιδα και απώλεια του εμφυτεύματος .

Είναι γνωστό οι σχετιζόμενες με τα βιοϋλικά λοιμώξεις είναι εξαιρετικά ανθεκτικές στα αντιβιοτικά και στην άμυνα του ξενιστή και συχνά επιμένουν μέχρι να αφαιρεθεί το εξάρτημα που εμφυτεύτηκε. Άλλες μελέτες έχουν δείξει ότι η παρουσία εμφυτευμένων βιοϋλικών αυξάνει την ευπάθεια σε λοιμώξεις. Αν οι αμυντικοί μηχανισμοί είναι εξασθενημένοι απαιτούνται μικρότερες συγκεντρώσεις βακτηρίων για την έναρξη της φλεγμονώδους εξεργασίας.

Οι μικροοργανισμοί προσκολλούνται κατά προτίμηση στις επιφάνειες των εμφυτευμάτων και σχηματίζουν ένα γλυκοκάλυκα (βίο-υμένα ή ιλύς –biofilm) για να προστατευθούν από τον ξενιστή. Η οδοντική πλάκα, επί παραδείγματι, αποτελεί τυπικό παράδειγμα βίο-υμένα στο στοματικό περιβάλλον. Οι λοιμώξεις όμως από τα βιοϋλικά που τοποθετούνται στη γναθοπροσωπική περιοχή σπανίως σχετίζονται με κάποιον εμφανή βίο-υμένα. Ανάμεσα στα είδη των βακτηρίων που παράγουν υμένιο και που ανευρίσκονται συχνά στις λοιμώξεις από βιοϋλικά , είναι τα εξής : Staph. Epidermidis , Staph.aureus και Pseudomonas aeruginosa. Έχει αποδειχθεί in vitro ότι και ο ίδιος ο γλυκοκάλυκας έχει αντιανοσιακές ιδιότητες και ότι οι βίο-υμένες προστατεύουν τα βακτήρια από τα αντιβιοτικά. Τα προσκολλούμενα βακτήρια που δεν παράγουν υμένα έχουν και αυτά επιδείξει in vitro μια αυξημένη αντίσταση στα αντιβιοτικά. Το φαινόμενο αυτό δεν φαίνεται να σχετίζεται με το φραγμό που προσφέρει ο βιουμένας καθώς μια ικανή συγκέντρωση αντιβιοτικού μπορεί να πλησιάσει τα βακτήρια και τις επιφάνειες των βιουλικών σύμφωνα με μαθηματικά μοντέλα. Η αντίσταση των βακτηρίων στα αντιβιοτικά έχει αποδοθεί σε μείωση του ρυθμού του μεταβολισμού και σε μετατροπή του φαινοτύπου.

Από τη στιγμή που θα εγκατασταθούν οι μικροοργανισμοί θα σχηματίσουν έναν προστατευτικό βιο-υμένα και μπορεί να μεταναστεύσουν μέσα του για να αποικήσουν προοδευτικά την επιφάνεια του βιουλικού. Η ισορροπία ανάμεσα στην παθογένεια των βακτηρίων και στην άμυνα του ξενιστή η οποία μπορεί να είναι τοπικά μειωμένη από τα χαρακτηριστικά του βιουλικού και συστηματικά από διάφορους άλλους παράγοντες, θα καθορίσει αν η λοίμωξη θα μείνει σε λανθάνουσα κατάσταση ή θα εξελιχθεί σε ανοικτή σηψαιμία ή οστεομυελίτιδα. Οι λοιμώξεις που οφείλονται στα βιοϋλικά ακολουθούν κατά κανόνα μια νωθρή πορεία με χαρακτηριστικά μειωμένη ευαισθησία στην αντιβιοτική θεραπεία. Η in vitro αντίσταση των βακτηρίων στα αντιβιοτικά σχετίζεται με τον τύπο του βιουλικού που αποικίζεται. Έχει προταθεί ότι είναι πιθανό να υπάρχει μια εξειδίκευση των βακτηρίων ως προς το υλικό στην επιφάνεια του οποίου δημιουργούν αποικίες. Οι Corridor και συν. όταν αξιολόγησαν τα διάφορα υλικά ( Co-Cr και κράμα Ti-Al-V ) και τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των επιφανειών ( λεία ή πορώδης ) βρήκαν ότι η βακτηριακή συγκέντρωση που απαιτούνταν για να προκληθεί λοίμωξη στα πορώδη εμφυτεύματα τιτανίου ήταν 2.5 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη των εμφυτευμάτων με λείες επιφάνειες. Τα πορώδη εμφυτεύματα Co-Cr απαιτούσαν βακτηριακή συγκέντρωση 40 φορές μικρότερη από αυτήν των λείων επιφανειών και 15 φορές μικρότερη από την αντίστοιχη των πορωδών εμφυτευμάτων τιτανίου.

Το σχήμα του εμφυτεύματος επηρεάζει την πιθανότητα να εμφανισθεί λοίμωξη. Τα χαρακτηριστικά της επιφανείας του εμφυτεύματος μπορούν επίσης να επηρεάσουν την ευπάθεια στις λοιμώξεις όπως αποδεικνύεται από τα πορώδη εμφυτεύματα τα οποία είναι περισσότερο επιρρεπή στις πρόωρες λοιμώξεις από τα συμπαγή. Προφανώς τα βακτήρια απομονώνονται σε αυτές τις κοιλότητες αποφεύγοντας έτσι την άμυνα του ξενιστή και τα αντιβιοτικά.

Εν κατακλείδι, η παθογένεση των ‘λοιμώξεων από προσκόλληση’ φαίνεται να σχετίζεται εν μέρει με την προτίμηση των βακτηρίων να αποικίζουν τις επιφάνειες των εμφυτευμάτων που δεν ενσωματώθηκαν με τους υγιείς ιστούς. Έτσι η παρουσία ενός ξένου σώματος επιδεινώνει τη μολυσματικότητα και τη φλεγμονή, μειώνει την αποτελεσματικότητα των μηχανισμών άμυνας του ξενιστή και τροποποιεί την ευαισθησία των βακτηρίων στα αντιβιοτικά . Επομένως οι τραυματισμένοι, οι νεκρωτικοί ιστοί και τα εμφυτεύματα αποτελούν το ιδανικό υπόστρωμα για τη βακτηριακή αποίκιση .

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: