Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Πανεπιστημιακό άσυλο σήμερα: προάσπιση της δημοκρατίας ή υπονόμευση της;

Αντιγράφω πολύ πετυχημένες επισημάνσεις από το blog: http://greek-academics-initiative.blogspot.com/ σχετικά με το περιβόητο ακαδημαϊκό άσυλο:

«Η επίθεση και η υπονόμευση κατά του Δημόσιου Πανεπιστήμιου στην οποία πρωτοστατούν μειοψηφικές ομάδες φοιτητών και ένα μέρος της ΠΟΣΔΕΠ έχει φτάσει πλέον σε καταστάσεις παροξυσμού και στην καταπάτηση των στοιχειωδών δημοκρατικών κανόνων. Όσο περιθωριοποιούνται οι αντιλήψεις τους τόσο πιο αντιδημοκρατική γίνεται η συμπεριφορά τους. Η άρνηση της καθολικής ψηφοφορίας των φοιτητών αποτελεί την κορύφωση του παραλογισμού αλλά και της μικροπολιτικής. Παρατάξεις που παίρνουν μόλις 5% ή 3% στις φοιτητικές εκλογές καίνε και αρπάζουν κάλπες, κλειδώνουν πανεπιστημιακά κτίρια, επειδή η καθολική ψηφοφορία θα τις οδηγήσει στην περαιτέρω συρρίκνωση. Δυστυχώς όμως το πρόβλημα δεν είναι αυτές οι μειοψηφίες αλλά η κάλυψη που δίνουν ορισμένα κόμματα για λίγα ποσοστά στις δημοσκοπήσεις και κάποια ΜΜΕ για λίγα δέκατα τηλεθέασης ή αναγνωσιμότητας.
Ακόμα χειρότερα, η υποτιθέμενη καθολική απόρριψη του νόμου-πλαίσιου (ψευδεπίγραφη, γιατί οι διατάξεις για τις εξελίξεις των μελών ΔΕΠ δεν αμφισβητήθηκαν ούτε στιγμή από την ΠΟΣΔΕΠ) αποτελεί καθολικά λαθεμένη επιλογή. Πρώτον, γιατί ο νόμος δεν είναι «πλαίσιο» αλλά συρραφή διατάξεων, πολλών αρνητικών και ανεφάρμοστων, και ορισμένων σε θετική κατεύθυνση. Δεύτερον, γιατί παρατείνει την εντύπωση ότι η μεταρρύθμιση της Τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι υπόθεση «πλαισίων» και όχι μακροχρόνια στρατηγική προσπάθεια που απαιτεί όραμα, έμπνευση, χρήματα, θάρρος και συναίνεση. Τρίτον, γιατί εμποδίζει την ακαδημαϊκή κοινότητα να μετατρέψει διατάξεις του νόμου όπως ο προγραμματισμός, η αξιολόγηση, η λογοδοσία σε δικά της εργαλεία που θα επιβάλλουν την αυτονομία και την απεξάρτηση των ΑΕΙ από τον κρατικό-κομματικό εγκλωβισμό. Τέταρτον, γιατί αφήνει στάσιμη την προσπάθεια μεταρρυθμίσεων στον στενό ορίζοντα που θέλησε και θέλει η κυβέρνηση, αντί να ανοίξουμε με δική μας πρωτοβουλία τολμηρότερα την ατζέντα μιας ουσιαστικότερης και δημοκρατικότερης μεταρρύθμισης.»

Όσο βρισκόμαστε στο έλεος όλων αυτών των μειοψηφιών το πανεπιστήμιο, όχι μόνο δεν πρόκειται να δει άσπρη μέρα, αλλά σύντομα θα κλαίμε πάνω στα αποκαΐδια του. Ας μην γελιόμαστε, όσο κάνουν κουμάντο οι «νταβατζήδες» της πολιτικής και οι επαγγελματίες συνδικαλιστές που πάντα εξαργυρώνουν την εμπλοκή τους στα κοινά, τίποτε δεν θα πάει μπροστά.

Η πανεπιστημιακή κοινότητα εδώ και λίγο καιρό, παρακολουθεί με αγωνία τον εκφυλισμό του δημόσιου πανεπιστημίου. Ο υπουργός το υπονομεύει με άστοχες δηλώσεις περί «σοκ», βάζοντας ασφυκτικά περιθώρια και ωθώντας την αντιπαράθεση στα άκρα, τηρώντας μια αδιάλλακτη στάση. Δίνει την σκυτάλη σε κάθε λογής αντικοινωνικά στοιχεία, που εκμεταλλευόμενα το ότι το δημόσιο πανεπιστήμιο κατάντησε ένα ξέφραγο αμπέλι, έχουν αρχίσει να καταπατούν κάθε έννοια δημοκρατίας, κλέβοντας κάλπες, σκίζοντας ψηφοδέλτια και απαλλοτριώνοντας την δημόσια περιουσία.

Αναρωτιέμαι ποιος σοβαρός ακαδημαϊκός άνθρωπος, θα καθίσει να εργαστεί σε έναν χώρο, όπου κυριαρχεί ο νόμος της ζούγκλας και όπου νόμος είναι το δίκιο του αναρχοσυνδικαλιστή δασκάλου ή μαθητή. Τι σοβαρή έρευνα μπορείς να κάνεις, όταν σου κλειδώνουν την πόρτα, αφήνοντας πεινασμένα πειραματόζωα ή ευαίσθητα παρασκευάσματα και αντιδραστήρια που έχεις πληρώσει από την τσέπη σου να καταστρέφονται, με το επιχείρημα ότι όλοι οφείλουν να πληρώσουν το τίμημα των αγώνων αυτών των μειοψηφιών.

Έχουμε από την μια, την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση που έχει το στοιχειώδες δικαίωμα να δώσει μια πρόταση μεταρρύθμισης, με την οποία έχουμε όλοι το δικαίωμα να διαφωνούμε, αλλά έτσι είναι η δημοκρατία, και από την άλλη τους γνωστούς-άγνωστους, οι οποίοι δρουν και μέσα στα πανεπιστήμια πλέον, αλλά στους οποίους κάποιοι κάνουν πλάτες. Ποιοι είναι αυτοί που επωφελούνται από τέτοιες παραβατικές συμπεριφορές; Αυτοί που έχουν συμφέρον από μια εικόνα αναστάτωσης, είτε γιατί εξυπηρετεί τις στρατηγικές τους επιδιώξεις και στρώνουν το χαλί για την επόμενη μέρα, είτε αυτούς που θέλουν να κοντύνει το πανεπιστήμιο για να έρθει στα δικά τους μικρά μέτρα, ή τέλος αυτούς που ούτως ή άλλως είναι περαστικοί και το μόνο που επιθυμούν, είναι ένα χαρτί και ας μην έχει κανένα αντίκρισμα. Πιστεύω να αναγνωρίζετε σε ποιους αναφέρομαι.

Το ακαδημαϊκό άσυλο θεσπίστηκε με τους αγώνες των φοιτητών για δημοκρατία. Τι σχέση έχει η προάσπισή του σήμερα σε συνθήκες δημοκρατίας, για την προστασία όλης αυτής της γνωστής και όχι άγνωστης αληταρίας, η οποία δρα ανεξέλεγκτα; Κάποιοι τους γνωρίζουν, κάποιοι τους υποθάλπουν, γιατί και αυτοί εξυπηρετούν μια αναγκαιότητα, την κατάλυση της δημοκρατίας μέσα στο πανεπιστήμιο. Το ερώτημα δεν είναι κατά την γνώμη μου, αν το άσυλο θα καταλυθεί ή θα επαναπροσδιοριστεί ή ότι άλλο θέλετε βάλετε. Το κρίσιμο ζήτημα είναι, αν τελικά θα κληθούν να λογοδοτήσουν στην δικαιοσύνη, όλοι αυτοί οι «γνωστοί» φοιτητές και μη που μπήκαν στην ζωή μας με την ανοχή όλων μας. Τους ξέρουν, τους αφήνουν όπως και τους άλλους, που δρουν με παρόμοιο τρόπο έξω από τα πανεπιστήμια.

Γιατί οι πανεπιστημιακοί και οι φοιτητές δεν περιφρουρούν κτίρια, περιουσίες, διαδικασίες και ότι άλλο αφορά την καθημερινότητά τους; Αν απειλείτο το σπίτι ή η ιδιωτική τους εργασία, θα παρέμεναν το ίδιο θεατές στο σκηνικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου; Δεν νομίζω. Δεν μπορείς να ζητάς από την μια αυτονομία και από την άλλη να είσαι βουβός θεατής στην καταστροφή των ονείρων σου. Επομένως τα πράγματα είναι απλά. Όλοι αυτοί που παραβιάζουν τον ποινικό κώδικα, θα πρέπει να συλλαμβάνονται από τους περιφρουρούντες την περιουσία τους ακαδημαϊκούς πολίτες και να οδηγούνται στην φυλακή, όπως γίνεται και με τους ταραξίες των γηπέδων και χωρίς μάλιστα αναστολή. Τότε να δούμε αν όλα αυτά τα καλόπαιδα, θα συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Όσο βλέπουν ότι εξυπηρετούν σκοπιμότητες και είναι ατιμώρητοι, τόσο και θα αποθρασύνονται.

Ο θάνατος του δημόσιου πανεπιστήμιου είναι επί θύρες. Όλοι εμείς που το αγαπάμε και θυσιάζουμε έστω πλήρως και όχι αποκλειστικά απασχολούμενοι, τα ατομικά μας επαγγέλματα, για να διδάξουμε με μισθούς πραγματικά ντροπής, είμαι σίγουρος ότι δεν πρόκειται να χαθούμε την επόμενη μέρα. Αλλοίμονο όμως σε αυτούς, που γαντζωμένοι σε μια απαράδεκτη κατάσταση, αναζητούν λόγους επιβίωσης. Θα έρθει η ίδια η ζωή να τους πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων. Είναι ιδεολογικά και ηθικά τελειωμένοι. Η κοινωνία τους έχει ήδη απαξιώσει. Ας απολαύσουν λίγες ακόμα στιγμές ναρκισσισμού, γιατί στο τέλος θα μείνουν μόνοι τους.

ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ



Advertisements

Single Post Navigation

2 thoughts on “Πανεπιστημιακό άσυλο σήμερα: προάσπιση της δημοκρατίας ή υπονόμευση της;

  1. Δυστυχώς γι’ αυτό το ρημάδι το άσυλο ακόμη πληρώνουμε τις αμαρτίες του παρελθόντος…

    Ακούω ιστορίες από τον πατέρα μου, όταν κάποτε ήταν και αυτός φοιτητής στο Α.Π.Θ. επί 7ετίας….ότι κάθε παράδοση γινόταν παρουσία 2-3 ανθρώπων της «Ασφάλειας» για να παρακολουθούν τι λέγεται μέσα στο αμφιθέατρο…

    Λογικό ήταν φυσικά με την μεταπολίτευση και την εδραίωση της δημοκρατίας η ακαδημαϊκή κοινότητα που τόσα τράβηξε από την προηγούμενη κατάσταση να θέλει να προασπίσει την ελευθερία του λόγου κτλ…

    Αυτήν φυσικά ήταν και η αιτία δημιουργίας του ασύλου…το οποίο βέβαια εμείς ως γνήσιοι Έλληνες το πήραμε στην συνέχεια και το ξεχειλώσαμε μέχρι όσο δεν πάει…

    Το ξεχειλώσαμε τόσο ώστε εν ονόματι του ασύλου μέσα στο χώρο του πανεπιστημίου να καταπατούνται ανθρώπινα δικαιώματα με τον χειρότερο τρόπο…ορισμένες φορές με τρόπο πολύ χειρότερο απ ότι θα έκανε ένα φασιστικό καθεστώς…

    Και σε αυτό το σημείο παραθέτω ένα παλαιότερο post μου στο δικό μας blog (http://pprpower.blogspot.com/2007/02/blog-post_22.html) όταν γινόταν οι καταλήψεις στο Α.Π.Θ.:

    «Οι καταλήψεις και οι προκαταλήψεις

    Όταν ένα δικτατορικό κίνημα καταλαμβάνει το κοινοβούλιο είναι: ΦΑΣΙΣΤΙΚΟ!

    Όταν ένα φοιτητικό κίνημα καταλαμβάνει μια σχολή είναι: ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ!

    Τελικά θα μου πει κάποιος το να καταλάβεις κάποιο δημόσιο κτίριο είναι δημοκρατική ή φασιστική ενέργεια;

    Το ερώτημα είναι ρητορικό…και επειδή είμαι σίγουρος ότι πολλοί δεν ξέρουν την απάντηση θα σας απαντήσω αμέσως παρακάτω:

    Ένα από τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι αυτό που λέει ότι «καθένας έχει το δικαίωμα να συμμετέχει στην διακυβέρνηση της χώρας του άμμεσα ή έμμεσα, μέσω των αντιπροσώπων του» (Οικουμενική Διακύρηξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Άρθρο 21, ΟΗΕ, 1948). Συνεπώς το δικτατορικό κίνημα καταλαμβάνοντας το κοινοβούλιο καταπατά το παραπάνω ανθρώπινο δικαίωμα των πολιτών. Ένα άλλο ανθρώπινο δικαίωμα λέει ότι «καθένας έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση» (Οικουμενική Διακύρηξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Άρθρο 26, ΟΗΕ, 1948). ΑΡΑ, ένα φοιτητικό κίνημα που καταλαμβάνει μια σχολή καταπατά το ανθρώπινο δικαίωμα όσων φοιτητών θέλουν να συνεχίσουν τις σπουδές τους!!!

    Και επειδή πολλοί θα βιαστούν να πουν «Μα η απόφαση για κατάληψη λαμβάνεται κατόπιν ψηφοφορίας από τους φοιτητές της κάθε σχολής, και εφόσον το αποφασίσει η πλειοψηφία» . Αν και έχω αρκετές επιφυλάξεις για το πόσο δημοκρατικές είναι αυτές οι διαδικασίες στις φοιτητικές συνελεύσεις, θα συμφωνούσα ίσως με την άποψη, εαν δεν ίσχυε το παρακάτω:

    ΤΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΔΕΝ ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΥΠΟ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ!

    Παράδειγμα για τους Μπουνταλάδες:
    Το δικαίωμα στην ζωή είναι ανθρώπινο δικαίωμα ((Οικουμενική Διακύρηξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Άρθρο 3, ΟΗΕ, 1948). Δηλαδή, εάν μαζευτούμε όλοι οι admin του P.P.R. και ψηφίσουμε ομόφωνα ότι θέλουμε να σκοτώσουμε τον Frontman, δεν σημαίνει οτι μπορούμε να το κάνουμε…και δεν θα του έχουμε καταπατήσει το ανθρώπινο δικαίωμα στην ζωή επειδή η απόφαση πάρθηκε με δημοκρατικές διαδικασίες.

    Ποιοι είναι λοιπόν οι φασίστες;;;»

  2. Και κάτι ακόμα για όλους αυτούς τους τσόγλανους φοιτητοσυνδικαλιστάδες που και καλά νοιάζονται για το καλό του δημόσιου πανεπιστημίου…

    Αγώνας για ένα δεν σημαίνει κάνω καταλήψεις, πορείες κτλ…δεν σημαίνει μπαίνω στο γραφείο του καθηγητή βρίζοντας, φωνάζοντας και χτυπώντας τα παπάρια μου στο γραφείο του για να του επιβάλλω την γνώμη μου….δεν σημαίνει κολλάω την ίδια πανομοιότυπη αφίσα 15 φορές στη σειρά και από την άλλη λέω πόσο βρώμικο είναι το ελληνικό πανεπιστήμιο….

    Ο μεγαλύτερος αγώνας είναι να μπορέσεις να αγαπήσεις αυτό το πανεπιστήμιο που προσπαθεί με τα πενιχρά μέσα που έχει να σου μάθει 5 πράματα…

    Αγώνας λοιπόν σημαίνει να πάρω την χειρολαβή που χάλασα στην κλινική και να προσφερθώ εγώ ο ίδιος να την πάω στον τεχνικό να την φτιάξει… σημαίνει να μην πετάω επιδεικτικά την γόπα από το τσιγάρο στο πάτωμα του αμφιθεάτρου για να δείξω πόσο μάγκας είμαι… σημαίνει να πιάσω τον καθηγητή και να του πω με ήρεμο και ωραίο τρόπο για ένα πρόβλημα των φοιτητών…

    Αν λοιπόν κύριοι (μην χέσω) φοιτητοπατέρες έχετε τόση ενέργεια μέσα σας και δεν μπορείτε να την διαθέσετε για το καλό…. απλά τραβήξτε μια μαλακία να ξελαμπικάρετε και αφήστε τους φοιτητές που πραγματικά αγαπάνε το δημόσιο πανεπιστήμιο να κάνουν το καλό…μπας και δούμε καμιά αλλαγή όχι μόνο στο πανεπιστήμιο αλλά και στην μελλοντική κοινωνία…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: