Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε θέσεις συγγενώς εκλιπόντων δοντιών

Συγγενώς ελλείποντα δόντια

Η αποκατάσταση των δοντιών με υποδοντία είναι ένα παράδειγμα συνεργασίας στο σχέδιο θεραπείας αλλά και στην κλινική εκτέλεση, που περιλαμβάνει τον ορθοδοντικό, τον προσθετολόγο, και τον χειρουργό.

Η υποδοντία ( έλλειψη ενός ως 5 δοντιών) έχει αναφερθεί ότι ποικίλει με το φύλο, την εθνικότητα, το οικογενειακό ιστορικό, και ορισμένα σύνδρομα. Η συχνότητα εμφάνισης της υποδοντίας (εξαιρουμένων των τρίτων γομφίων) έχει παρατηρηθεί ότι κυμαίνεται από 2 με 10 %, ενώ η ολιγοδοντία (έλλειψη 6 ή περισσότερων δοντιών) έχει αναφερθεί ότι κυμαίνεται μεταξύ 0.07 με 0.2 %. Οι Bergendal και συν. έχουν σημειώσει έναν αριθμό πιθανών ορθοδοντικών και προσθετικών προβλημάτων σε ασθενείς που έχουν ολιγοδοντία:

· Μειωμένη κατακόρυφη και εγκάρσια αύξηση στις φατνιακές αποφύσεις

· Βαθιά δήξη

· Χαμηλό πρόσθιο ύψος

· Φθορά των διατηρημένων κάτω νεογιλών τομέων

· Υπερέκφυση των άνω τομέων

· Γενικά μικρότερα μόνιμα δόντια

· Απορρόφηση της ρίζας των νεογιλών δοντιών ακόμη και αν λείπει ο μόνιμος

· Κίνδυνος μεγάλων διαστημάτων όταν χαθούν τα νεογιλά

· Λάθος θέση των μονίμων

· Πιθανή αγκύλωση και σύγκλειση κάτω από το κανονικό των νεογιλών που επιμένουν να παραμένουν

· Υπερέκφυση των μονίμων

· Δύσκολη θέση των εναπομεινάντων μονίμων

· Πιθανά προβλήματα αγκύρωσης κατά την ορθοδοντική θεραπεία

  1. Άνω πλάγιοι τομείς

Η αναφερόμενη συχνότητα της αγένεσης των άνω πλαγίων τομέων κυμαίνεται από 0,95 σε 2,5 % στον γενικό πληθυσμό, έτσι είναι ένα συχνό πρόβλημα στην ορθοδοντική και στην προσθετική. Μπορεί να αντιμετωπιστεί είτε με την αντικατάσταση του κυνόδοντα και το κλείσιμο του ορθοδοντικού χώρου, ή με προσθετική αντικατάσταση του ελλείποντος πλαγίου τομέα. Το κάθε ένα έχει τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματά του, η καλύτερη επιλογή θα εξαρτηθεί από τις ειδικές κλινικές καταστάσεις και τις προτιμήσεις του ασθενούς. Πριν γίνουν διαθέσιμα τα εμφυτεύματα, αρκετοί συγγραφείς έδιναν έμφαση στα ευνοϊκά αποτελέσματα της ορθοδοντικής αντικατάστασης του κυνόδοντα, η οποία έχει αναφερθεί ότι είναι περισσότερο συνετή περιοδοντικά από τις συμβατικές ακίνητες γέφυρες. Ούτε η αλλαγή του σχήματος των κυνοδόντων ώστε να μοιάζουν με τους πλάγιους τομείς φαίνεται ότι δημιουργεί μακράς διάρκειας κλινικές ή ακτινογραφικές αντιδράσεις όταν εκτελεστούν σωστά. Το 1973 οι McNeil και Joondeph συνέστησε το ορθοδοντικό κλείσιμο του χώρου σε συγκλείσεις όπου απαιτείτο εξαγωγή των μονίμων κάτω και άνοιγμα του ορθοδοντικού χώρου των πλαγίων τομέων σε τάξη Ι που δεν απαιτούσε εξαγωγές των κάτω. Αυτές και άλλες μελέτες, όπως το μέγεθος του δοντιού, το μήκος του χείλους, το χρώμα και η θέση του κυνόδοντα μπορεί να επηρεάσει την απόφαση για ορθοδοντικό άνοιγμα ή κλείσιμο του χώρου του πλαγίου τομέα.

Το εναλλακτικό σχέδιο στο ορθοδοντικό κλείσιμο του χώρου με αντικατάσταση του κυνόδοντα είναι η προσθετική αντικατάσταση. Μελέτες όπως η ηλικία του ασθενούς, η προσθετική κατάσταση των γειτονικών δοντιών, οι υπάρχοντες μαλακοί ιστοί και η κατάσταση του οστού, η αισθητική, οικονομικοί περιορισμοί, και η προτίμηση του ασθενούς όλα αυτά επηρεάζουν την επιλογή της καλύτερης θεραπευτικής προσέγγισης. Οι ακόλουθες εναλλακτικές λύσεις είναι διαθέσιμες στην αντικατάσταση του πλαγίου τομέα:

· Μηχάνημα διατήρησης χώρου ή θεραπεία με μερική οδοντοστοιχία.

· Συμβατική κινητή οδοντοστοιχία ή ακίνητη γέφυρα.

· Ακίνητη γέφυρα κολλημένη με ρητίνη

· Οστεοενσωματούμενα εμφυτεύματα

Στον ασθενή που αναπτύσσεται είναι αναγκαίο να υπάρχει ένα σχετικό μη επεμβατικό διάστημα πριν μια περισσότερο οριστική αποκατάσταση όπως είναι η συμβατική ακίνητη γέφυρα, ή ένα μονήρες εμφύτευμα αφού η ανάπτυξη έχει σταματήσει.

  1. Συγγενώς ελλείποντες πλάγιοι τομείς

Στην περίπτωση των συγγενώς ελλειπόντων πλαγίων άνω, αν σχεδιάζεται αποκατάσταση με εμφυτεύματα, ο ορθοδοντικός, ο προσθετολόγος και ο χειρουργός πρέπει να εκτιμήσει τις ανάγκες της αντίστοιχης περιοχής και να κάνει συστάσεις συμβατές με τους συμφωνημένους στόχους της προσθετικής. Στον ορθοδοντικό ασθενή, ορισμένες κατευθυντήριες γραμμές για τον σχεδιασμό των εμφυτευμάτων μπορούν να αποβούν χρήσιμες:

1. Σε νεώτερους ασθενείς, η ανατολή του κυνόδοντα στην θέση του πλαγίου τομέα πρέπει να ενθαρρυνθεί ώστε να διεγείρει την ανάπτυξη του οστού. Οι νεογιλοί πλάγιοι και οι κυνόδοντες πρέπει να εξαχθούν για να διευκολύνουν αυτήν την διαδικασία.

2. Στην κατάλληλη ηλικία η ορθοδοντική μετακίνηση του κυνόδοντα σε θέση τάξης Ι πρέπει να εκτελεστεί, με σωστό χώρο μεταξύ κυνόδοντα και κεντρικού τομέα στο επίπεδο της μύλης και της ρίζας.

3. Ο βέλτιστος χώρος για την θέση του πλαγίου εξαρτάται από τις αισθητικές και λειτουργικές απαιτήσεις του ιδανικού εύρους της μύλης, την θέση του άλλου πλάγιου και τις διαστάσεις του εμφυτεύματος και του abutment. Πιο συχνά αυτό απαιτεί ένα ελάχιστο 5.5 mm για στενά εμφυτεύματα και 6.5 mm για κανονικής διαμέτρου τόσο σε επίπεδο μύλης όσος και ρίζας.

4. Οι ρίζες του κυνόδοντα και των κεντρικών τομέων πρέπει να αποκλίνουν ελαφρά. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με αλλαγές στην γωνίωση των brackets.

5. Αλλαγές στην γωνίωση των ριζών των κεντρικών τομέων μπορεί να ανοίξουν το σημείο επαφής.

6. Η γωνίωση των brackets για να ανοίξει ο χώρος μπορεί να εξωθήσει το εγγύς κοπτικό άκρο του κεντρικού τομέα, το οποίο μπορεί να απαιτήσει τώρα ελαφρά εξισορρόπηση. (Εικ. 1-13b και 1-13c)

7. Το περιοδόντιο των γειτονικών δοντιών πρέπει να εκτιμηθεί για αποδεκτή οστική υποστήριξη, ουλοβλεννογόνιο υγεία και αισθητική.

  1. Συγγενώς ελλείποντες δεύτεροι προγόμφιοι

Αρκετές μελέτες έχουν προτείνει ότι με εξαίρεση τους τρίτους γομφίους, ο δεύτερος προγόμφιος είναι το περισσότερο συνηθισμένο συγγενώς ελλείπον δόντι και συχνά συνοδεύεται από σύγκλειση κάτω από το κανονικό του διατηρημένου νεογιλού γομφίου. Η παρουσία νεογιλών και μονίμων αναγνωρίζεται ότι είναι σημαντική για την αύξηση και διατήρηση του ύψους του φατνιακού οστού. Η εξασθενημένη ανάπτυξη των εγκάρσιων και κάθετων διαστάσεων του φατνιακού οστού είναι συχνά παρούσες στην υποδοντία. Οι Kurol και Thilander έχουν παρατηρήσει ότι η αγκύλωση και η σύγκλειση κάτω από το κανονικό των νεογιλών γομφίων συχνά συνοδεύονται από συγγενώς ελλείποντες δεύτερους προγομφίους. Η πιθανή κλινική σειρά που συνοδεύεται από σύγκλειση κάτω από το κανονικό για τους νεογιλούς δεύτερους γομφίους κάτω περιλαμβάνει το μειωμένο φατνιακό ύψος, την υπερέκφυση των ανταγωνιστών, την κλίση του πρώτου γομφίου, την καθυστερημένη απορρόφηση της ρίζας των νεογιλών γομφίων και αγκύλωση. Αν η αντικατάσταση με εμφύτευμα των συγγενώς ελλειπόντων κάτω προγομφίων είναι μια πιθανότητα, τότε η έγκαιρη αντιμετώπιση αυτής της περιοχής είναι σημαντική. Οι ακόλουθες οδηγίες μπορεί να αποδειχτούν χρήσιμες:

1. Αφήστε τους νεογιλούς δεύτερους γομφίους να μείνουν στην θέση τους (αν δεν είναι αγκυλωμένοι) για να διατηρηθεί το φατνιακό εύρος και ύψος. Μειώστε το εγγύς άπω εύρος σε περίπου 7.0 mm και (αν είναι κάτω από τη σύγκλειση) κτίστε μασητικά για να αποφευχθεί η υπερέκφυση των ανταγωνιστών

2. Μετακινήστε τους αγκυλωμένους νεογιλούς δεύτερους γομφίους μόλις διαγνωστούν (κάτω από την σύγκλειση, οξύς ήχος επίκρουσης, μειωμένο ύψος οστού στα όρια στην αδαμαντινοοστεινική ένωση του νεογιλού γομφίου)

3. Ενθαρρύνετε την ανατολή του πρώτου προγομφίου στην θέση του δευτέρου προγομφίου για να διεγείρετε την ανάπτυξη της φατνιακής ακρολοφίας. Αν είναι δυνατόν, ορθοδοντικά συμπτύξτε τον πρώτο προγόμφιο στην θέση του δεύτερου προγομφίου και τοποθετήστε εμφύτευμα στην θέση του πρώτου προγομφίου πιθανά προσθίως του γενειακού τρήματος.

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: