Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Πανεπιστήμιο ώρα μηδέν. Πικρές αλήθειες…

«Το κλίμα έχει αρχίσει ν’ αποκτά πολεμικό χαρακτήρα, καθώς στη διεύρυνση των αποφάσεων των συλλόγων για καταλήψεις -έφτασαν τις 18 οι σχολές- χθες προστέθηκαν και οι ανακοινώσεις παρατάξεων για κλιμάκωση του σαμποτάζ των εκλογών.» Ελευθεροτυπία 17/5/2008

Σκηνικό σύγκρουσης στήνεται ακόμα μια φορά αυτές τις μέρες στα πανεπιστήμια, όπου σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα, αντιτάσσεται στην εφαρμογή του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια. Υπάρχει μια καθολική άρνηση απέναντι στον νέο νόμο, από το άσυλο μέχρι την καθολική ψηφοφορία για την εκλογή των πρυτάνεων και όλα δείχνουν ότι οι απειλές για ακύρωση του νόμου στην πράξη, θα εκπληρωθούν, οδηγώντας το αδιέξοδο στο αποκορύφωμα του. Η κυβέρνηση αντικειμενικά, δεν μπορεί να επιβάλει έναν νόμο που έχει συνολικά απορριφτεί μέσα στην συνείδηση αυτών που καλούνται να τον υλοποιήσουν και παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις. Η αντιπολίτευση θέλει να κεφαλαιοποιήσει τις αντιδράσεις, αρνούμενη για ακόμα μια φορά να καταθέσει την δική της πρόταση. Η κοινωνία παρακολουθεί αμήχανη, έχοντας να λύσει άλλα προβλήματα της καθημερινότητας (βλέπε ακρίβεια για παράδειγμα). Τελικά ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί ένας νόμος, που ψηφίστηκε σε συνθήκες δημοκρατίας μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες; Ποιόν συμφέρει η ένταση και που μας οδηγεί το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι απλή, αλλά δεν θα την δώσω. Απλά θα πω ότι όλα αυτά μου θυμίζουν λίγο την ιστορία της «Ολυμπιακής», όπου σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, κατάφεραν διοικούντες και εργαζόμενοι, έχοντας δίκιο ο καθένας με το μέρος του, να οδηγήσουν την εταιρεία σε τέτοια απαξίωση, που σήμερα κανείς δεν την παίρνει και έχει μείνει στα αζήτητα. Δεν ξέρω πόσο περήφανοι είναι οι συνδικαλιστές για το αξιόμαχο των διεκδικήσεων τους, αλλά στο τέλος θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν την νύφη, σε μια κοινωνία που τρέχει με τέτοιους ρυθμούς τους οποίους εμείς εδώ αρνούμαστε πεισματικά να ακολουθήσουμε.

Έχουμε μείνει ουραγοί. Η έρευνα μας για παράδειγμα, υποχρηματοδοτείται. Ρωτήστε αυτούς που κάνουν διδακτορικά να σας πουν πόσα χρήματα βάζουν από την τσέπη τους, κυνηγώντας το όνειρο τους, το οποίο εμείς εξαργυρώνουμε βάζοντας δίπλα τους το όνομα μας. Τα ποσά που δαπανώνται για την έρευνα είναι τα μικρότερα στην Ευρώπη και γενικά το ελληνικό πανεπιστήμιο μαραζώνει καθημερινά από ένα κράτος, που αδυνατεί να αυξήσει τις δαπάνες για την παιδεία.

Όλοι σήμερα εμφανίζονται υπέρμαχοι του δημόσιου πανεπιστήμιου και είναι οι ίδιοι που κάνουν τα πάντα για να το υπονομεύσουν.

Το κράτος που όχι μόνο το υποχρηματοδοτεί, αλλά και ουσιαστικά με όλες αυτές τις νομικές μεθοδεύσεις, υπονομεύει συστηματικά την αυτονομία του, κάθε φορά που αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις στρατηγικές δεσμεύσεις που έχει από μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου η γνώση είναι ταυτόχρονα αγαθό αλλά και εμπόρευμα. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σε κάποιες αυταπόδεικτες αλήθειες. Ότι ισχύει για την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την έρευνα, ισχύει και για την γνώση. Το κράτος πρέπει να εγγυηθεί μια ελάχιστη αξιοπρεπή παροχή, οφείλει να βάλει τους κανόνες, να αντικειμενοποιήσει την δυνατότητα πρόσβασης, αλλά μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα σε μια κοινωνία ανισοτήτων, για το επιπλέον, κάποιος θα πρέπει να πληρώσει. Εμείς αρνούμαστε πεισματικά να δούμε αυτήν την πραγματικότητα, αλλά ουσιαστικά αντιδρώντας αντανακλαστικά σε αυτήν, ουσιαστικά την φέρνουμε πιο κοντά μας, γιατί έχει νομοτελειακό χαρακτήρα. Έχει κανείς σήμερα αυταπάτες ότι δεν οδηγούμαστε για παράδειγμα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Η αναβολή της αναθεώρησης του άρθρου 16 από την σημερινή βουλή, μήπως τελικά ξορκίζει το κακό; Δεν μας οδηγεί αναπόφευκτα εκεί που φτάσαμε για παράδειγμα με το «Μακεδονικό»; Να εκλιπαρούμε μια λύση με κάθε δυνατό κόστος, επειδή αρνηθήκαμε όταν έπρεπε να δεχτούμε το αυταπόδεικτο με καλύτερους πιθανόν όρους; Ποιος μπορεί να είναι σήμερα περήφανος από μια λογική συνεχών αναβολών και «εθνικών αναστημάτων»; Η ζωή έρχεται ως φάρσα να επαναλάβει την ιστορία, γιατί οι αρχές είναι πάντα οι ίδιες με πολλαπλές εφαρμογές. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ήδη σε λειτουργία, χωρίς κανόνες, με εμάς περήφανους για την αδιαλλαξία μας. Μην πάτε μακριά. Ποιος αμφιβάλει σήμερα ότι υπάρχει ιδιωτική οδοντιατρική εκπαίδευση; Όλες αυτές οι εταιρείες τι σκοπό τελικά εξυπηρετούν, ποιος ελέγχει τα προγράμματα τους; Δεν έρχονται να καλύψουν την δική μας αδυναμία να ανταποκριθούμε στις αυξημένες απαιτήσεις που βάζει η σημερινή πραγματικότητα στον οδοντίατρο; Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλο μας. Υπάρχει κενός χώρος, η ζωή η ίδια έρχεται να τον καλύψει και από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να πληρώσουν για το επιπλέον, και αυτό ήδη γίνεται στα Βαλκάνια ή στην Τουρκία δίπλα μας. Θα πρέπει να δούμε πως θα γίνει και σε εμάς και αυτό πρέπει ψύχραιμα να γίνει σήμερα κιόλας.

Έρχομαι τώρα σε εμάς τους πανεπιστημιακούς. Πραγματικά είναι λυπηρό ένα ολόκληρο κίνημα ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι η πρωτοπορία στην κοινωνία, αυτοί που παράγουν και διαχειρίζονται την γνώση, να εμφανίζονται τόσο απαξιωμένοι και μίζεροι. Φταίμε όλοι εμείς βέβαια που με την αδιαφορία μας για τα κοινά, αφήσαμε την ενιαία μας έκφραση, την εικόνα δηλαδή που βγάζουμε προς τα έξω, σε μερικούς δημόσιους υπαλλήλους, σε συνδικαλιστικούς γραφειοκράτες που σε καμιά περίπτωση δεν έχουν επιρροή στην κοινωνία. Αν το πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, πως μας εκπροσωπούν αυτοί που είναι μειοψηφία; Από την άλλη τι προτείνει σήμερα η ΠΟΣΔΕΠ; Μια στείρα άρνηση σε όλα αυτά τα οποία μεθοδεύονται. Έχω μπροστά μου τις «προτάσεις της ΠΟΣΔΕΠ για την αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστήμιου- Νοέμβριος 2006».

«η Κυβέρνηση ψήφισε τους νόμους για το «Διεπιστημονικό Οργανισμό Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης» (Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., το νέο ΔΙΚΑΤΣΑ), τη «Διασφάλιση της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση», τη «Συστηματοποίηση της δια βίου μάθησης», το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας (ΔΙΠΑΕ)». Άρνηση όλων αυτών.

«Διασφάλιση της ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης» , «Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων» , «διαδικασία της Μπολόνια». Άρνηση και σε αυτά.

Που βρίσκεται η πρόταση; Είναι εύκολο όταν δεν ασκείς διοίκηση και από την άλλη δεν θέλεις να θιγούν κεκτημένα δικαιώματα, να σε βολεύει να μην θέλεις να αλλάξει τίποτα. Να μην θέλεις για παράδειγμα να αξιολογηθείς, γιατί πιθανά η σύγκριση αν δεν σε εκθέσει ανεπανάληπτα, θα σε αναγκάσει να μπεις σε μια διαδικασία βελτίωσης και προόδου αντί της βολικής αγκύλωσης. Μήπως όμως και η κοινωνία μας δεν κινείται στο ίδιο μήκος κύματος; Δεν υπάρχει κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, του βολέματος και του αυτόματου πιλότου; Αφού η κατάσταση έχει ισορροπήσει σε μια σιωπηρή αδράνεια ποιος θέλει να μπει στην περιπέτεια των ανατροπών; Από την άλλη όμως θα πρέπει να ιδεολογικοποιηθεί αυτή η νοοτροπία της στασιμότητας και να πάρει μάλιστα τα χαρακτηριστικά επαναστατικής διεκδίκησης. Αυτή δυστυχώς είναι η οσμή που αποπνέει ο χώρος μας και αυτό είναι αποτέλεσμα μειοψηφικών πρακτικών που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρίσει μια μεγάλη κατηγορία δασκάλων που βρέθηκαν στα πανεπιστήμια με αξιόλογες σπουδές, χωρίς συγγένειες, φιλίες, κομματικούς και άλλους εναγκαλισμούς, χωρίς δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες και με καλύτερες αποδοχές του μισθού τους στην γύρω αγορά εργασίας.

Έρχομαι στο θέμα της αποκλειστικής απασχόλησης. Η ΠΟΣΔΕΠ πρωτοστατεί βέβαια με την λογική ή όλοι ή κανείς. Είναι πρωτοφανές βέβαια συνδικαλιστικός κλάδος να θέλει τον οικονομικό και επιστημονικό αυτοευνουχισμό του. Εγώ δεν έχω δει για παράδειγμα άλλους κλάδους, όπως την ΟΛΜΕ ή τους εφοριακούς να πολεμούν την απασχόληση των μελών τους εκτός του ωραρίου εργασίας τους. Η δουλειά άλλωστε δεν είναι ντροπή, όταν είναι τίμια και υψηλά φορολογούμενη από το κράτος. Σε μια δημοκρατική χώρα δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει κάποιος να μου αρνηθεί το δικαίωμα να απασχολούμαι, από την στιγμή που είμαι συνεπής στα καθήκοντα μου, εις βάρος της υγείας μου, της οικογένειας μου αλλά όχι εις βάρος του φοιτητή μου. Άλλωστε το θέμα δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Μπορείς να είσαι στο πανεπιστήμιο λύνοντας σταυρόλεξα, περιμένοντας πότε θα περάσει το ωράριο σου και μπορείς τις ώρες που είσαι εκεί να κατοχυρωθείς ως ο δάσκαλος που ο φοιτητής θα τον αισθάνεται σαν πραγματικό στήριγμα. Ας μας πουν οι φοιτητές από την καθημερινή τους εμπειρία, αν αυτοί που απασχολούνται αποκλειστικά (χωρίς να θέλω να τους θίξω) είναι καλύτεροι δάσκαλοι από εμάς τους υπολοίπους. Μεταξύ μας ο φοιτητής της οδοντιατρικής έχει μόνο να ωφεληθεί από την κλινική εμπειρία του δασκάλου του. Μην ξεχνάμε ότι στην δική μας επιστήμη, ο ασθενής δεν είναι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι απ’όπου παρακολουθούμε εξ’ αποστάσεως την πορεία της υγείας του, αλλά είμαστε κυριολεκτικά χωμένοι μέσα στο στόμα του για να δώσουμε λύση. Απαιτείται η άμεση κλινική εμπλοκή του γιατρού και αυτή η εμπειρία, θέλει περιστατικά τα οποία δεν μπορούν να γίνουν κτήμα απλά με μια ανάγνωση. Φανταστείτε την επόμενη γενιά πανεπιστημιακών στην χειρουργική στόματος, με διδακτορικά και μεταπτυχιακά να επιβλέπει τους φοιτητές και μεταπτυχιακούς να κάνουν επεμβάσεις, έχοντας άψογη θεωρητική γνώση των όσων λαμβάνουν χώρα στην πράξη. Το αποτέλεσμα θα είναι τραγωδία πρώτα για τον ασθενή και μετά για τον εκπαιδευόμενο. Επομένως ας μην παρασυρόμαστε από ιδεολογήματα και εύκολες κουβέντες που μόνο εντυπώσεις δημιουργούν. Η εμπειρία του δασκάλου δεν αποκτάται σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου τι θα πρωτοκάνει; Θα διδάξει, θα ερευνήσει, θα εκπαιδεύσει, θα κάνει διοικητικό έργο; Και που θα αποκτήσει κλινική εμπειρία σε μια σχολή, όπου την περίθαλψη την έχουν αναλάβει οι εκπαιδευόμενοι; Μην λοιπόν μας κατηγορείτε για πράγματα τα οποία τελικά τα απολαμβάνετε ως εκπαίδευση και που τα πληρώνουν άλλοι. Άλλωστε μετά τις 4 το απόγευμα, οι φοιτητές είναι τόσο κουρασμένοι από την ολοήμερη εκπαιδευτική διαδικασία που δεν έχουν την δύναμη να προσλάβουν άλλη γνώση.

Οι αποδέκτες όλων των προβλημάτων του ελληνικού πανεπιστημίου είναι οι φοιτητές. Καταλαβαίνω ότι βρίσκονται σε αμηχανία από τις καταιγιστικές εξελίξεις, αισθάνονται ανυπεράσπιστοι σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον και προβληματίζονται για το μέλλον τους. Ζούμε σε μια χώρα χωρίς υποδομές, χωρίς προγραμματισμό και η παιδεία σε καμιά περίπτωση δεν είναι δωρεάν. Όταν είσαι νέος και πιεσμένος από παντού, είναι λογικό να αντιδράς σπασμωδικά. Εγώ προσωπικά που πρωτοστάτησα σε αρκετές κινητοποιήσεις 20 χρόνια μετά, αναρωτιέμαι για την σκοπιμότητα μερικών από αυτές. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να πω ότι πρέπει να αποδεχόμαστε άκριτα όλα αυτά που μεθοδεύονται πίσω από την πλάτη μας. Θα πρέπει όμως κάποτε όλα τα κινήματα, να αναλογιστούν ποιόν πιέζουν ή ποιόν εξυπηρετούν με όλες αυτές τις κινητοποιήσεις. Για παράδειγμα, μια κατάληψη κατά την γνώμη μου δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Έρχεσαι μετά και σε περιμένουν συσσωρευμένες οι υποχρεώσεις και όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι θίγονται από την πάλη σου σε κοιτούν ειρωνικά, ξέροντας ενδόμυχα ότι άθελα σου, έχεις προσθέσει ένα ακόμη λίθο στο οικοδόμημα τους. Δεν έχω δυστυχώς να δώσω λύση αλλά σαν ένα επίλογο σε αυτό το άρθρο θέλω να πω, ότι χρειάζεται σε όλους μας ρεαλισμός. Είναι όμορφο να έχεις όνειρα, να ελπίζεις, να αγωνίζεσαι. Είναι όμως ουτοπία να πιστεύεις ότι μια κοινωνία σε αδράνεια, θα αντισταθεί σε αυτά που έχουν ήδη δρομολογηθεί. Το συναίσθημα με οδηγεί στην άρνηση, η λογική στην διαπραγμάτευση. Καλά μας ξεμπερδέματα!

ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ

ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΠΘ

Advertisements

Single Post Navigation

4 thoughts on “Πανεπιστήμιο ώρα μηδέν. Πικρές αλήθειες…

  1. Παράθεμα: Δημόσιο Πανεπιστήμιο; Το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρεις; « Η καλύβα ψηλά στο βουνό

  2. μια χαρά δεξιά άποψη έχετε και ειδικά από την σχοή που προέρχεστε με τα χρυσά χέρια….
    βέβαια θα σας παραπέμψω και σε διάφορα άρθρα στο Greek University Reform για να δείτε τις «φοβερές» επιτυχίες των ακαδημαϊκών μας και θεωρώ απόλυτα σωστή με βάση τις απόψεις ότι πρέπει να πληρώνεται το επιπλέον. Αλλά στο μείον να αφαιρείται και το ανάλογο ποσό απο την αμοιβή σας και να απολύεστε; Αυτό νομίζω ότι θα ήταν απόλυτα δίκαιο στο σύστημα μας ώστε να ελευθερωθούν θέσεις από τις ακαδημαϊκές μετριότητες και να τους διαδεχτούν πιο άξιοι άνθρωποι….

  3. Πιστεύω πως ως κοινωνία η Ελλάδα έχει το πανεπιστήμιο που θέλει και που της αξίζει.

  4. Παράθεμα: ΑΕΙ: Ο λαϊκισμός των εκσυγχρονιστών και η βία των φοιτητικών παρατάξεων « Το Μανιτάρι του Βουνού

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: