Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ποια είναι η σημασία της τοπικής αναισθησίας στην παιδοδοντία;

Τοπική αναισθησία πρέπει να χορηγείται σε κάθε περίπτωση οδοντιατρικής πράξης κατά την οποία θα υπάρξει πόνος. Ακόμη και για επιφανειακές κοιλότητες η χρησιμοποίηση και μόνο του απομονωτήρα κατευθύνει στη χορήγηση τοπικής αναισθησίας. Σε αντίθετη περίπτωση θα υπάρξει ενόχληση ή και πόνος από τα ούλα. Από την ηλικία των 12 ετών και μετά και όταν υπάρχει πολύ υψηλός βαθμός συνεργασίας του παιδιού με τον οδοντίατρο τα παιδιά είναι ικανά να αναλάβουν και την ευθύνη για την απόφαση της τέλεσης ή όχι της τοπικής αναισθησίας, ενώ για παιδιά μικρότερα από την ηλικία αυτή την ευθύνη έχει ο οδοντίατρος. Για το θέμα μάλιστα αυτό, δηλαδή για το σε ποιες περιπτώσεις είναι αναγκαία η τοπική αναισθησία πριν την οδοντιατρική θεραπεία, έχουν αναπτυχθεί διάφορες απόψεις συχνά αντίθετες μεταξύ τους. Μερικά παιδιά φοβούνται την βελόνη ενώ άλλα τον τροχό. Λογικά, η προπαρασκευή δοντιού χωρίς αναλγησία σε ένα παιδί που φοβάται τον τροχό θα λειτουργήσει αρνητικά αυξάνοντας τον φόβο και την ανησυχία του, ενώ η προσεκτική εφαρμογή τοπικής αναισθησίας θα βοηθήσει στην απευαισθητοποίηση του και στην ανάπτυξη μιας σχέσης εμπιστοσύνης ανάμεσα σ’ αυτό και τον οδοντίατρο. Αντίθετα, σε ένα παιδί που έχει φοβία για την βελόνη, θα μπορούσε κανείς να προτείνει για τις πρώτες συνεδρίες απλές αποκαταστατικές εργασίες χωρίς τοπική αναισθησία. Αν όμως κατά τη διάρκεια αυτών το παιδί αισθανθεί πόνο θα δημιουργηθούν περαιτέρω αρνητικά συναισθήματα. Για το λόγο αυτό ορισμένοι κλινικοί προτείνουν να δίνεται η δυνατότητα ελέγχου στο παιδί να σταματήσει τη διαδικασία και να ζητήσει την τοπική αναισθησία. Αντίθετα άλλοι είναι υπέρμαχοι της τοπικής αναισθησίας σε όλες τις περιπτώσεις, στις οποίες υπάρχει έστω και η παραμικρή υποψία πως θα μπορούσε να ενοχληθεί το παιδί. Σε κάθε περίπτωση πάντως σημαντική σημασία στο θέμα αυτό έχει η ψυχολογική κατάσταση του παιδιού και η εξασφάλιση υψηλού βαθμού συνεργασίας με τον οδοντίατρο πριν την έναρξη της οδοντικής θεραπείας. Εργασία των Ram και Peretz (2001) πάντως έδειξε πως ακόμη και στις περιπτώσεις που τα παιδιά αντιδρούσαν με κλάμα ή μορφασμούς πόνου κατά τη διάρκεια της τοπικής αναισθησίας, στην πλειοψηφία τους αξιολογούσαν ως θετική την εμπειρία, ως αποτέλεσμα της ανάπτυξης σχέσης εμπιστοσύνης με τον οδοντίατρο.


Συγγραφείς: Δαυϊδοπούλου Σ, Γιάντσιου Β, Αραποστάθης Κ, Νταμπαράκης N

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: