Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Ποιές είναι οι νεώτερες αντιλήψεις για την τοπική αναισθησία;

Οι νεώτερες εξελίξεις στα τοπικά αναισθητικά αφορούν:

— Αναισθητικά Φάρμακα

— Συσκευές

— Αντιλήψεις

Τοπικά αναισθητικά που χρησιμοποιούνται στην οδοντιατρική
(ανάλογα με το ιστορικό ασθενή) είναι:

— Λιδοκαίνη 2% + επινεφρίνη 1:80000 ή 1:100000

— Αρτικαίνη 4% +επινεφρίνη 1:100000 ή 1:200000

— Μεπιβακαίνη 3%

Είναι η αρτικαίνη ένα νέο φάρμακο; Οχι

— παρασκευάστηκε το 1969

— πρωτοκυκλοφόρησε το 1976

— η χρήση της εξαπλώθηκε σταδιακά, εισχωρώντας στον Καναδά το 1983, και το Ηνωμένο Βασίλειο το 1998

— εγκρίθηκε στις Η.Π.Α. (Οργανισμός Τροφίμων και Φαρμάκων) μόλις τον Απρίλιο του 2000

— στην Ελλάδα πήρε έγκριση για κυκλοφορία από τον Ε.Ο.Φ το 1993

Σε τι πλεονεκτεί η αρτικαίνη έναντι των υπόλοιπων τοπικών αναισθητικών ;

— έχει ταχύτατη έναρξη (διάλυμα 4% αρτικαΐνης με 1:200,000 επινεφρίνη 1.5-1.8 λεπτά για αναισθησία με τοπική δι’ εμποτίσεως στην άνω γνάθο και 1.4-3.6 λεπτά για στελεχιαία αναισθησία του κάτω φατνιακού νεύρου)

— διαθέτει ικανοποιητική διάρκεια δράσης (διάρκεια της αναισθησίας των μαλθακών ιστών είναι 2.25 ώρες για την τοπική δι’ εμποτίσεως και περίπου 4 ώρες για την στελεχιαία του κάτω φατνιακού)

— συνδέεται με τις πρωτεΐνες του πλάσματος σε ποσοστό 95%, υψηλότερο από αυτό των περισσότερων τοπικών αναισθητικών

— η ημίσεια ζωή της στο πλάσμα αναφέρεται στα 20 λεπτά . Δηλ. αν χρειασθεί επαναληπτική χορήγηση ύστερα από 30 λεπτά, είναι εφικτή αφού η πλειονότητα της αρχικής δόσης της αρτικαΐνης έχει μεταβολισθεί.

— η πιθανότητα συστηματικής τοξικότητας φαίνεται να είναι χαμηλότερη, ιδιαίτερα στην περίπτωση επαναλαμβανόμενων δόσεων.

— ακούσια ενδοαγγειακή έγχυση δεν προκαλεί τοξικά συμπτώματα σε υγιείς ασθενείς. Η σχετική τοξικότητα στο ΚΝΣ είναι 1.5 για την αρτικαΐνη (2 για την λιδοκαίνη) με μέτρο σύγκρισης την προκαΐνη.

— η αρτικαΐνη αντενδείκνυται σε παιδιά μικρότερα των 4 ετών, και αυτό λόγω του ότι στο παρελθόν δεν υπήρχε σχετική τεκμηρίωση της ασφαλούς χρήσης της σε αυτή την ομάδα ασθενών. Όμως μία αναδρομική μελέτη των Wright και συν. 1989 (Anesth Progr) της χρήσης της σε 211 ασθενείς μικρότερους των 4 ετών με 240 συνολικά εγχύσεις χωρίς ανεπιθύμητες δράσεις υποστηρίζει την ασφαλή χορήγησή της σε αυτά.

Πλεονεκτεί επομένως η αρτικαίνη έναντι της λιδοκαίνης; Οχι

— στην επιτυχία της στελεχιαίας του κάτω φατνιακού: καμία στατιστική διαφορά (Claffey και συν. J Endod 2004 )

— στην διάρκεια της αναισθητοποίησης: διάλυμα λιδοκαίνης 2 % με επινεφρίνη 1:100000 αναισθησία στα μαλακά μόρια: τοπική 170, στελεχιαία ΚΦΝ 190 min και διάλυμα αρτικαίνης 4% με επινεφρίνη 1:100000 αναισθησία στα μαλακά μόρια: τοπική 170, στελεχιαία ΚΦΝ 220 min)

— πολλαπλές όμως κλινικές μελέτες αποδεικνύουν ότι είναι το ίδιο δραστική με την λιδοκαίνη (Claffey και συν. J Endod 2004, Malamed και συν. Pediatr Dent 2000, Tofoli και συν. Anesth Progr 2003). Για παράδειγμα: η αρτικαίνη 4% με επινεφρίνη 1:100000 δεν διαφέρει από την λιδοκαίνη 2% με επινεφρίνη 1:100000 στην στελεχιαία του ΚΦΝ (Malamed και συν. JADA 2000, Mikesell και συν. J Endod 2005)

Μπορούμε να αποφύγουμε την βελόνα; Όχι ακόμα, για παράδεισμα με τις συσκευές ψεκασμού. Ακολουθεί μια κλινική εκτίμηση της αποτελεσματικότητας της σύριγγας ψεκασμού Injex (RÖSCH AG) στην τοπική αναισθησία
(
Needless local anesthesia: clinical evaluation of the effectiveness of the jet anesthesia INJEX in local anesthesia in dentistry. Dabarakis N, Veis A, Tsirlis A, Parissis N, Maroufidis N . Quintessence International 38(10): 881, 2007)

Στην εργασία αυτή μετά από χορήγηση μεπιβακαίνης 3 % με το σύστημα injex:

— σε κανέναν ασθενή δεν είχε σαν αποτέλεσμα την αναισθητοποίηση του δοντιού του

— ενώ ήταν επιτυχής η αναισθητοποίηση των μαλακών ιστών σε όλες τις περιπτώσεις (διάρκεια αναισθησίας 6 ± 4,69 min.)

Μετά την χορήγηση λιδοκαίνης 2 % με επινεφρίνη με το σύστημα injex:

— σε 12 ασθενείς είχαμε αναισθητοποίηση μόνο των μαλακών ιστών

— και μόνο σε 10 ασθενείς είχαμε αναισθητοποίηση τόσο του δοντιού όσο και των μαλακών

Κατά την χορήγηση λιδοκαίνης 2 % με επινεφρίνη με το σύστημα injex:

— η έναρξη της πολφικής αναισθησίας: 3,9 ± 1,72 min.

— η διάρκεια πολφ. αναισθησίας: 7,22 ± 10,44 min.

— Ενώ η διάρκεια αναισθησίας μαλακών ιστών: 39,77 ± 9,81min.

Ποια είναι όμως η εμπειρία των ασθενών από την τεχνική injex;

— 17,6 % ανέφερε πόνο κατά τον ψεκασμό από την εκτόξευση του διαλύματος

— 32,3 % ανέφερε τρόμο ή φόβο από τον ήχο της εκτόξευσης του αναισθητικού

— 14,6 % μικρής έκτασης αιμορραγία στην περιοχή του βλεννογόνου όπου έγινε ο ψεκασμός

— 11,8 % έντονος πόνος στην περιοχή ψεκασμού μετά την αποδρομή της αναισθησίας

Όταν οι ασθενείς ερωτήθηκαν για την μελλοντική τους προτίμηση τεχνικής αναισθητοποίησης:

— μόνο 17,6 % προτίμησαν στην μέθοδο injex

— ενώ 52,8 % προτιμά την κλασσική τεχνική σύριγγα-βελόνη

— 29,6 % δεν αναφέρει διαφορά μεταξύ των δύο τεχνικών

Στα συμπεράσματα η χρήση της μεθόδου injex περιορίζεται:

— στη χορήγηση τοπικών αναισθητικών με αγγειοσυσπαστικό

— στην αναισθητοποίηση των βλεννογόνων του στόματος και όχι των σκληρών οδοντικών ιστών

Σχετικά με την αντιμετώπιση των καρδιαγγειακών ασθενών:

— μπορούν να δοθούν με ασφάλεια μέχρι 2 φύσιγγες λιδοκαίνης 2 % με επινεφρίνη 1:100000 (36 μg επινεφρίνης)

— πρέπει αυστηρά να αποφεύγεται η χρήση νορεπινεφρίνης σε ασθενείς με υπέρταση

— απαραίτητη είναι η μείωση του stress που συνοδεύει την οδοντιατρική θεραπεία με τη δημιουργία μίας ειλικρινούς σχέσης συμπαράστασης του ασθενή από τον γιατρό του

— στους πολύ ανήσυχους ασθενείς μπορεί να δοθεί μια μικρή δόση διαζεπάμης (5 mg) την προηγούμενη νύκτα και μία ώρα πριν την οδοντιατρική θεραπεία

— τα μεγάλης διάρκειας ραντεβού θα πρέπει να γίνουν μικρότερης διάρκειας στην αντιμετώπιση των ειδικών ασθενών

Παίζει ρόλο η συγκέντρωση της επινεφρίνης στην στελεχιαία του ΚΦΝ; Μελετήθηκε η δράση της λιδοκαίνης (3.6 ml) με διαφορετικές συγκεντρώσεις επινεφρίνης και συγκεκριμένα 1:50000, 1:80000 και 1:100000 στην στελεχιαία του ΚΦΝ: δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στην ένταση και την διάρκεια της πολφικής αναισθησίας σε μια χρονική περίοδο 50 min μετά την έγχυση (Dagher και συν. J Endod 1997)

O ρόλος της ποσότητας & της συγκέντρωσης του αναισθητικού & της επινεφρίνης στην στελεχιαία ΚΦΝ: Έγινε σύγκριση της δραστικότητας στην στελεχιαία του ΚΦΝ διαφορετικών ποσοτήτων & συγκεντρώσεων αναισθητικού & αγγειοσυσπαστικού και παρατηρήθηκε ότι δεν υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των:

— 1.8 ml λιδοκαίνη 2%+επινεφρ 1:100000

— 3.6 ml λιδοκαίνη 2%+επινεφρ 1:200000

— 1.8 ml λιδοκαίνη 4%+επινεφρ 1:100000

Έτσι η ποσότητα & η συγκέντρωση του αναισθητικού καθώς και η συγκέντρωση του αγγειοσυσπαστικού δεν παίζει ρόλο στην επιτυχία της στελεχιαίας του ΚΦΝ (Nustein και συν. Gen Dent 2002, Vreeland και συν. J Endod 1989)

Χρειάζεται η στελεχιαία ΚΦΝ το αγγειοσυσπαστικό; Η μεπιβακαίνη 3 % είναι το ίδιο αποτελεσματική με την λιδοκαίνη 2 % με επινεφρίνη 1:100000 στην επίτευξη πολφικής αναισθησίας στους κάτω γομφίους στην στελεχιαία του κάτω φατνιακού (Cohen et al. 1993 J Enodod). Κατά την εκτέλεση της στελεχιαίας αναισθησίας δεν χρειάζεται η παρουσία του αγγειοσυσπαστικού στο διάλυμα του τοπικού αναισθητικού αλλά όταν υπάρχει το αγγειοσυσπαστικό σε πιθανή ενδοαγγειακή έγχυση, η κυκλοφοριακή οδός λόγω της αγγειοσύσπασης μπλοκάρει από τα εντός πράγμα που καθυστερεί την κατανομή του φαρμάκου και τον μεταβολισμό.

Τι βλάπτει περισσότεροσε ένα διάλυμα τοπικού αναισθητικού η αναισθητική ουσία ή το αγγειοσυσπαστικό; Στην εργασία των Araujo και συν. (Rharmacol Res 2002) διαπιστώθηκε ότι η σκέτη λιδοκαίνη (Λ) μειώνει την μέση ΑΠ (MAP) λόγω περιφερικής αγγειοδιαστολής και μειώνει την διεγερσιμότητα & συσταλτότητα της καρδιάς. Μέσα στα αγγεία η Λ δρα πριν από την νορεπινεφρίνη (ΝΕ). Ο μεταβολισμός της ΝΕ (προηγείται της Λ). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι οι επιδράσεις των αναισθητικών ουσιών στα διαλύματα των τοπικών αναισθητικών είναι περισσότερο επικίνδυνες από αυτές των αγγειοσυσπαστικών τα οποία μπορούν να προστατέψουν το καρδιαγγειακό σύστημα όταν τα αναισθητικά φτάσουν σε μεγάλες συγκεντρώσεις στο αίμα

Επίσης στην εργασία των Dabarakis και συν. (Oral Biosci Med 2004) διαπιστώθηκε ότι η ελαφρώς αυξημένη καρδιακή σύσπαση από την λιδοκαίνη με επινεφρίνη είναι προτιμότερη της καταστολής για το υγιές μυοκάρδιο.

Παίζει ρόλο η συγκέντρωση του αγγειοσυσπαστικού στην αιμόσταση; Η αιμόσταση είναι σημαντικά καλύτερα σε επεμβάσεις όπου η συγκέντρωση του αναισθητικού σε επινεφρίνη ήταν 1:100000 σε σύγκριση με αυτά που περιέχουν 1:200000 (Crout και συν. Anesth Prog 1990). Επιπλέον η χρήση λιδοκαίνης με επινεφρίνη 1:50000 βελτίωσε περισσότερο από 50% την αιμόσταση σε σχέση με την 1:100000 (Buckley και συν. J Periodontol 1984)

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: