Implantnet

Θέματα παιδείας, κοινωνίας, οδοντιατρικής επιστήμης και όχι μόνο…

Τοπικά αναισθητικά διαλύματα στην χειρουργική στόματος

Είναι γενικά παραδεκτό ότι τα σημερινά τοπικά αναισθητικά αμιδικού τύπου στερούνται τοξικότητας αλλά και με προσεκτική και ελεγχόμενη από μέρους του γιατρού χορήγηση, τα όποια συμβάματα λαμβάνουν χώρα, οφείλονται αποδεδειγμένα στο αυξημένο stress του ασθενή από την διαδικασία της τοπικής αναισθησίας και όχι στην δράση του τοπικού αναισθητικού καθαυτού. Έτσι βασική φροντίδα του οδοντίατρου πρέπει να είναι η προσπάθεια ελέγχου και μετριασμού με κάθε τρόπο της ψυχικής υπερέντασης των ασθενών. Τα τοπικά αναισθητικά διαφέρουν μεταξύ τους με βάση τις φυσικοχημικές τους ιδιότητες, που είναι η λιποδιαλυτότητα (καθορίζει την δραστικότητα δηλ. το βάθος της αναισθησίας), η ικανότητα δέσμευσης με τις πρωτείνες (καθορίζει την διάρκεια δράσης της αναισθησίας) και ο βαθμός ιονισμού (καθορίζει την ταχύτητα έναρξης αναισθησίας.

Στην επιλογή του είδους του τοπικού αναισθητικού ο οδοντίατρος οδηγείται από το ιστορικό απαντώντας στο ερώτημα δηλ. για το αν ο ασθενής που καλείται να αναισθητοποιήσει είναι: υγιής ή με επιβαρημένη υγεία. Σε ασθενείς με μη ελεγχόμενη υπέρταση (>190/ 11 mmHg), οξύ καρδιαγγειακό νόσημα (πρόσφατο έμφραγμα, εγκεφαλικό ), συχνά στηθαγχικά επεισόδια και μια έντονη μη ελεγχόμενη φαρμακευτικά καρδιακή αρρυθμία αναβάλλεται η όποια επέμβαση.

Τοπικά αναισθητικά στην χειρουργική στόματος τα οποία προσφέρουν άριστο έλεγχο του πόνου κατά την επέμβαση αλλά και έλεγχο της αιμόστασης είναι η λιδοκαίνη 2% με επινεφρίνη 1:80000 ή 1:100000 και η αρτικαίνη 4% με επινεφρίνη 1:100000 ή 1:200000. Αυτά τα δύο είδη διαλυμάτων (λιδοκαίνη και αρτικαίνη) δεν διαφέρουν ουσιαστικά μεταξύ τους. Πολλαπλές κλινικές μελέτες αποδεικνύουν ότι η αρτκαίνη είναι το ίδιο δραστική με την λιδοκαίνη. Ειδικότερα στην στελεχιαία του ΚΦΝ έχει αποδειχτεί ότι η δραστικότητα της μεπιβακαίνης 3% είναι συγκρίσιμη με αυτήν της πριλοκαίνης 4% και της λιδοκαίνης 2% με επινεφρίνη 1:100000 τόσο σε σχέση με την έναρξη, όσο και την διάρκεια ή την επιτυχία της πολφικής αναισθησίας.

Σε σχέση με τον τρόπο χορήγησης της αναισθησίας προτείνεται ο μεν ρυθμός χορήγησης να είναι αργός, να γίνεται δοκιμασία αναρρόφησης πριν την στελεχιαία αναισθησία και η δόση του χορηγούμενου αναισθητικού να είναι η μικρότερη αποτελεσματική. Τα τοπικά αναισθητικά συμβάλουν σημαντικά και στον έλεγχο του μετεγχειρητικού πόνου αυτό όμως λαμβάνει χώρα με αναισθητικά μεγάλης διάρκειας δράσης (μπαπιβακαίνη 0.5%).

Advertisements

Single Post Navigation

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: