Μονήρη εμφυτεύματα στην πρόσθια άνω γνάθο. Άμεση εμφύτευση και φόρτιση. Ανασκόπηση βιβλιογραφίας

Παραδοσιακά η τοποθέτηση εμφυτεύματος απαιτεί αναμονή 2 με 3 μήνες επούλωσης του μετεξακτικού φατνίου και 3 με 6 μήνες οστεοενσωμάτωσης του εμφυτεύματος πριν την οριστική αποκατάσταση. Αυτό το χρονοβόρο πρωτόκολλο είναι ένα μειονέκτημα που αποτρέπει την απόφαση για αποκατάσταση με εμφυτεύματα. Έτσι η βράχυνση του χρόνου επούλωσης με την άμεση τοποθέτηση εμφυτεύματος στο μετεξακτικό φατνίο έχει περιγραφεί σε αρκετές μελέτες. Με δεδομένη την ανάγκη για αρχική σταθερότητα του εμφυτεύματος εκείνο που μπορεί κανείς να αναμένει είναι παρόμοια ποσοστά επιβίωσης των άμεσων εμφυτευμάτων με εκείνα που μπαίνουν με το αρχικό χρονοβόρο πρωτόκολλο. Ειδικά στην αισθητική περιοχή ένας πρόσθετος λόγος είναι η διατήρηση των σκληρών και μαλακών ιστών.

Η εργασία των De Rouck και συν. (JOMI 20008, pp 897-904) είχε σαν σκοπό την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την άμεση τοποθέτηση μονήρων εμφυτευμάτων στην πρόσθια άνω γνάθο με προσωρινή προσθετική τους αποκατάσταση μέσα σε 24 ώρες. Η μελέτη αφορούσε εργασίες από το 1977-2006. Τα αποτελέσματα έδειξαν:

Τα ποσοστά επιτυχίας ποικίλουν από 78,6 % έως 100%.

Μέση περιεμφυτευματική απώλεια οστού 0.2 με 0.5 mm 1 χρόνο μετά την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων που συνεχιζόταν και μετά. Αυτά τα δεδομένα δείχνουν λιγότερη απώλεια σε σχέση με αυτήν του 1 mm το χρόνο για το παλιό πρωτόκολλο. Εδώ η άμεση εμφύτευση πλεονεκτεί της μεθύστερης και επιπλέον διατηρείται και η μεσοδόντια θηλή.

Η πεποίθηση ότι η τοποθέτηση του εμφυτεύματος διατηρεί τις διαστάσεις του μετεξακτικού φατνίου έχει πλέον αποσυρθεί, καθώς οι έρευνες έχουν δείξει ότι η οστική αναδιοργάνωση του μετεξακτικού φατνίου θα συμβεί ούτως ή άλλως οδηγώντας σε απώλεια οστού σε ύψος και εύρος. Επιπλέον η απώλεια οστού είναι περισσότερη παρειακά. Το γλωσσικό πέταλο συνίσταται από περισσότερο φλοιώδες οστούν.

Σε ασθενείς με λεπτό βιότυπο ούλων είναι περισσότερο προγνώσιμη η αποκατάσταση σε δύο στάδια και όχι άμεσα.

Στην περίπτωση φλεγμονής καλό είναι να ακολουθείται το τυπικό πρωτόκολλο.

Σημαντική είναι η επίτευξη καλής αρχικής σταθερότητας του εμφυτεύματος. Αυτό σημαίνει εμφυτεύματα μεγάλου μήκους, τα οποία να υπερβαίνουν τον πυθμένα του μετεξακτικού φατνίου.

Σημαντική είναι η συμβολή της εμπειρίας του χειρουργού στο επιτυχημένο αποτέλεσμα.

Τέλος η προσωρινή προσθετική αποκατάσταση δεν θα πρέπει να έχει κανενός είδους επαφές.

Ανασκόπηση βιβλιογραφίας εμφυτευμάτων το 2007. Συμπεράσματα

ΚΑΠΝΙΣΤΕΣ: Ο κίνδυνος πρώιμης απώλειας των εμφυτευμάτων στους καπνιστές είναι σημαντικά αυξημένος, όπως επίσης και για περιεμφυτευματικές επιπλοκές. Σε σχέση με τις αυξητικές τεχνικές, αν και οι καπνιστές εξαιρούνται από το δείγμα, οι απώλειες είναι και πάλι αυξημένες στους καπνιστές. Είναι σημαντικό να ενημερώνονται οι καπνιστές ασθενείς για το ρίσκο της θεραπείας με εμφυτεύματα και να υπάρχει αυστηρό σύστημα επανελέγχων. Βέβαια υπάρχει και ένας περιορισμένος αριθμός μελετών που αφορά τις αδροποιημένες η τροποποιημένες επιφάνειες που δεν συσχετίζουν το κάπνισμα με την  απώλεια του εμφυτεύματος ή του οστού γύρω από αυτό. Χρειάζονται όμως πρόσθετες μελέτες που να το επιβεβαιώσουν. Ας καπνίζουν λοιπόν οι ασθενείς με μέτρο και εμείς να τους υπενθυμίζουμε ότι κόβοντας το κάπνισμα εκτός από την ζωή τους γλιτώνουν και χρήματα από μια πιθανή απώλεια των εμφυτευμάτων τους. Αυτό ίσως τους συγκινήσει περισσότερο.

Διαφορές φυσικών δοντιών-εμφυτευμάτων και επιπτώσεις

Η πιο σημαντική κλινική διαφορά ανάμεσα σε ένα εμφύτευμα και ένα φυσικό δόντι είναι η απουσία του περιοδοντικού συνδέσμου γύρω από το εμφύτευμα και κατά συνέπεια η απουσία όλων των πλεονεκτημάτων που προσφέρει αυτός ο σύνδεσμος. Σε ένα φυσικό δόντι ο περιοδοντικός σύνδεσμος υπηρετεί αρκετές σημαντικές λειτουργίες. Οι ιδιοδέκτες υποδοχείς εντός του συνδέσμου προσφέρουν ανάδραση (feedback) ανάμεσα στην οδοντική επαφή και την φόρτιση, κάτι που στερούνται τα εμφυτεύματα. Η φύση του συνδέσμου προμηθεύει το δόντι με την ικανότητα να προσαρμόζεται στην υπερφόρτωση. Αν η κατάσταση στο φατνιακό οστούν αλλάξει, δημιουργείται μια διεύρυνση του περιοδοντικού συνδέσμου, το δόντι γίνεται ευκίνητο χωρίς να χάσει την πρόσφυσή του. Αφού αντιμετωπιστούν οι υπερβολικές δυνάμεις, συμβαίνει εναπόθεση οστού και ο σύνδεσμος επιστρέφει στο φυσιολογικό του εύρος με μια συνοδό μείωση στην κινητικότητα του δοντιού. Ένα εμφύτευμα αντιθέτως, έχει σχεδόν καθόλου προσαρμοστικότητα στην υπερφόρτιση. Από την στιγμή που απολεστεί η οστεοενσωμάτωση, αυτή δεν πρόκειται να επιστρέψει με την διόρθωση της υπερβολικής άσκησης δύναμης. Τελικά, ο περιοδοντικός σύνδεσμος επίσης προσφέρει στο δόντι απορρόφηση του σοκ, το οποίο είναι αποφασιστικό πλεονέκτημα για σχετικά εύθραυστα οδοντιατρικά υλικά όπως η πορσελάνη. Το ποσό της απορρόφησης του σοκ καθορίζεται από το εύρος του χώρου του συνδέσμου και την σχετική κινητικότητα του οστού. Το εμφύτευμα εντούτοις, δεν έχει ουσιαστικά την δυνατότητα απορρόφησης του σοκ, υποβάλλοντας τα οδοντιατρικά υλικά σε μεγαλύτερες φορτίσεις με μεγαλύτερη πιθανότητα κατάγματος. Λόγω αυτών των παραγόντων ο στόχος το συγκλεισιακού σχεδίου θεραπείας στα εμφυτεύματα είναι να ελαχιστοποιήσει τον κίνδυνο της υπερφόρτισης των συσκευών και των προσκολλημένων σε αυτές αποκαταστάσεων.