Το ελληνικό πανεπιστήμιο χρειάζεται όντως πολλές αλλαγές. Το κλίμα έχει ωριμάσει. Είναι τραγικό πως τη στιγμή αυτής της γενικής διαπίστωσης επιλέγεται η τακτική της κάθετης ρήξης που θα πνίξει κάθε φωνή λογικής.
Καθώς, λοιπόν, ξεκινά η τελευταία πράξη του δράματος, θα ήθελα να θυμίσω πως εκτός από τους πανεπιστημιακούς που κάθονται στα βουλευτικά έδρανα και στους θώκους των δημοσίων οργανισμών, εκτός από τους δημοφιλείς συζητητές στα πάνελ, υπάρχουν κι άλλοι. Δεν είναι γόνοι καθηγητών, δεν επιθυμούν τη δημοσιότητα, δεν πλουτίζουν από προγράμματα, δεν είναι κομματικά στελέχη. Δεν απεργούν ποτέ. Είναι ψώνια, σπασίκλες από τα μαθητικά τους χρόνια. Αφιερώνουν ολόκληρη τη ζωή τους στην αριστεία, την έρευνα και τη συγγραφή, τις αξιολογήσεις υποψηφίων, τις επιτροπές σπουδών, τα μεταπτυχιακά μαθήματα και τους υποψήφιους διδάκτορες. Ξημεροβραδιάζονται στα γραφεία τους διορθώνοντας. Δεν είναι ούτε μεγαλοδικηγόροι ούτε μεγαλογιατροί, ούτε πριμαντόνες κάθε είδους. Παίρνουν ετήσιο μισθό πολύ μικρότερο από τους κλητήρες των ΔΕΚΟ και των υπουργείων και πλέον έχουν ανάγκη δεύτερης εργασίας για να ανταπεξέλθουν. Αυτοί είναι το πραγματικό δημόσιο πανεπιστήμιο. Να το θυμάστε παρακαλώ κατά τη διάρκεια των συζητήσεων που θα ακολουθήσουν.
Βασίλης Κ. Γούναρης
Καθηγητής Φιλοσοφικής Σχολής ΑΠΘ
Like this:
Be the first to like this post.