ΛΟΥΘΗΡΟΣ κεφ.6: Η ζωή εκτός…

Αισθανόταν τόσο παράξενα τις πρώτες μέρες. Σαν να ζούσε την ζωή του από την αρχή με έναν τρόπο που ούτε τον είχε ποτέ του διανοηθεί. Το βιολογικό του ρολόι τον ξυπνούσε από τα χαράματα και ο νους του ακόμα τριγυρνούσε στους σκοτεινούς και γνώριμους διαδρόμους του μοναστηριού. Αισθανόταν κάπως σαν το ψάρι έξω από το νερό, σαν να είχε γεννηθεί μόνο για την μοναχική κατάσταση. Αλλά τώρα ζούσε σε μια νέα πραγματικότητα και έπρεπε να συμβιβαστεί με αυτήν. Εκείνο που σκεφτόταν, ήταν ότι δεν ήταν τελικά αυτός που έφυγε από το μοναστήρι, αλλά όλη αυτή η σάπια κατάσταση που του έδειξε τον δρόμο προς την έξοδο. Αλλά όπως την  ιστορία την  γράφουν πάντα οι νικητές, έτσι και τα γεγονότα τα περιγράφουν με τον δικό τους τρόπο αυτοί που μένουν συμβιβασμένοι και αυτοί είναι και οι περισσότεροι, αλλά δεν τον ένοιαζε.

ΛΟΥΘΗΡΟΣ Κεφ. 5 (προτελευταίο): Η ΕΞΟΔΟΣ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 5^ο : Η ΕΞΟΔΟΣ

Η βαριά πόρτα του μοναστηριού έκλεισε οριστικά πίσω του. Ο ήχος του σύρτη, που σφάλιζε την μοναχική πολιτεία από τον πολύβουο κόσμο, θα έμενε στην θύμησή του για την υπόλοιπη ζωή σαν ηχητικό ντοκουμέντο μιας νέας πραγματικότητας. Ο Λούθηρος κοντοστάθηκε για λίγο, αλλά δεν γύρισε το κεφάλι πίσω. Ήταν αποφασισμένος να πει ένα οριστικό αντίο, σε ότι τον συνέδεε με το παρελθόν. Δεν ήταν λίγα αυτά τα πράγματα. 5 χρόνια δόκιμος και γύρω στα 20 μοναχός. Αρκετές αναμνήσεις από νηστείες, προσευχές, αγρυπνίες και κάθε λογής σωματικούς κόπους, σε μια προσπάθεια να καθυποταχτεί η σάρκα και το φρόνημα, να χειραγωγηθεί ο νους, για να πλησιάσει περισσότερο ανάλαφρος στον Θεό. Πόσο λάθος έκανα, είπε στον εαυτό του. Ο Θεός είναι αγάπη και δεν απαιτεί από εμένα να μισήσω το σώμα μου. Ο ίδιος ο Θεός φόρεσε την σάρκα μου για να την εξαγιάσει, κατηγορήθηκε για φίλος των τελωνών και των πορνών, για φάγος και οινοπότης, γιατί πλησίασε τον αμαρτωλό άνθρωπο και εμείς πόσο μακριά ζούμε από αυτό το πρότυπο, αναρωτήθηκε. Μετά σαν να συνήλθε ξαφνικά από έναν λήθαργο, ενθυμούμενος το ποιος είναι, κούνησε το κεφάλι του προσπαθώντας να αποδιώξει τις τελευταίες σκέψεις, που ένας μοναχός μπορούσε να χαρακτηρίσει και βλάσφημες. Προσπαθώντας να αναζητήσει την αιτία της ξαφνικής φυγής του, τόσο ξαφνικής που δεν πρόλαβε να χαιρετήσει κανένα, θεώρησε καταλυτική, την νυχτερινή εκείνη οπτασία (βλέπετε κεφ .4)που δεν έκανε τίποτα άλλο από το να τον ταξιδέψει ανάμεσα στον χώρο και στον χρόνο, μπροστά και πίσω από την ιστορία. Αυτή η οπτασία, που δεν ήταν όνειρο, ούτε όμως και πραγματικότητα, τον βοήθησε να δει έξω από το μοναστήρι. Γιατί του έδειξε μια προοπτική της ζωής του, που μέχρι εκείνη την στιγμή δεν την είχε βιώσει. Είχε βέβαια και αυτός τους προβληματισμούς του, ήταν φορές που τον έπνιγε ένα ακαθόριστο συναίσθημα, που μπορεί να ήταν και πειρασμική προσβολή, αλλά εκείνο το βράδυ είδε την ζωή του με μια άλλη προοπτική. Τι είχε δηλαδή αλλάξει; Απλά το γεγονός, ότι είδε τον εαυτό του, με βάση το πώς θα μπορούσε να είναι, με μια νέα δυναμική. Είχε πλέον μια εμπειρία του μέλλοντος, είδε τον Λούθηρο σε μια υπέροχη, ιδανική κατάσταση, με οικογένεια, με οράματα,   με συναισθήματα που δεν τα είχε νιώσει ποτέ του. Αν δεν υπήρχε αυτή η ονειρική κατάσταση του εφικτού, θα μπορούσε ζώντας μέσα στην πρότερη άγνοια να συνεχίσει τον δρόμο του. Τώρα όμως θα ήταν έγκλημα κατά του εαυτού του, να αγνοήσει αυτό που τον έκανε για λίγες στιγμές ευτυχισμένο. Η μήπως και κατά του Θεού; Αλήθεια που ήταν ο Θεός, γιατί σιωπούσε τόσο ηχηρά; Τι ήθελε από αυτόν; Γιατί δεν τον εμπόδισε να φύγει, γιατί επέτρεψε στην οπτασία να του φέρει τα πάνω κάτω στην ζωή του και να τον ωθήσει ίσως μια ώρα γρηγορότερα στην αναπόφευκτη ουσιαστικά έξοδο; Ήταν τόσα πολλά τα ερωτήματα που τριγύριζαν βασανιστικά μέσα του. Ωστόσο… ο Θεός όπως τον γνώρισε ο Λούθηρος, έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο να διαλέγει ακόμα και αυτά που τελικά τον οδήγησαν έξω από τον παράδεισο. Ήταν όμως χαρούμενος, γιατί πλέον ήταν αποδεσμευμένος να ζήσει το όνειρό του. Ήξερε πλέον τι είναι αυτό που ζητάει και πώς αυτός θα πρέπει να συμπεριφερθεί για να ζήσει ευτυχισμένος. Δυστυχώς το παρελθόν που έκλεισε ερμητικά η πόρτα, είχε εξαντλήσει από καιρό την δυνατότητα να εμπνεύσει και να νοηματοδοτήσει την ζωή του. Απλά αυτός έκανε εκείνο που οι άλλοι δεν τόλμησαν ποτέ τους. Σαν τον Αβραάμ έφυγε, χωρίς να ξέρει που πηγαίνει, όμως είχε μέσα του την συνταγή της ευτυχίας. Του έλειπαν τα υλικά, αλλά και αυτά πίστευε πως θα του τα προσφέρει η πρόνοια του Θεού. Μια νέα ζωή άρχιζε λοιπόν. Έπρεπε να κάνει κάτι για να ζήσει. Το πρώτο πράγμα που του ήρθε στο μυαλό ήταν ένας μακρινός συγγενής του, περιπλανώμενος οδοντίατρος και αυτόν σκόπευε να πλησιάσει για να τον βοηθήσει να κάνει μια καινούργια αρχή…

ΛΟΥΘΗΡΟΣ Κεφάλαιο 4ο: ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΟΠΤΑΣΙΑ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4^Ο ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΟΠΤΑΣΙΑ

Η καθημερινή μοναχική ρουτίνα άρχιζε να κουράζει ανησυχητικά τον Λούθηρο. Αισθανόταν με κάποιον τρόπο το μοναστήρι να τον πνίγει, με έναν τρόπο ανεπίτρεπτο για έναν συνεπή μοναχό σαν κι αυτόν. Κάτι αδιόρατο είχε συμβεί μέσα του, κάτι που ίσως μόνο αυτός μπορούσε να αισθανθεί. Είχε πάψει να πιστεύει, ότι το μοναστήρι της μετανοίας του, ο τόπος της μοναχικής του κουράς, θα ήταν και το τέλος της επίγειας πορείας του. Ήταν προόραση, ανασφάλεια ή λογικό συμπέρασμα των όσων είχαν προηγηθεί; Η ιστορία έδειξε ότι τελικά, όλη αυτή η αναζήτηση όχι μόνο τον οδήγησε έξω από το μοναστήρι, έξω από τον καθολικισμό αλλά και τελικά έξω από τον μοναχισμό… Έτσι σαν μια πρόγευση του τι τελικά θα επακολουθήσει, γιατί το τέλος της ιστορίας είναι γνωστό. Απλά προσπαθούμε να προσεγγίσουμε μερικές πτυχές, να προσεγγίσουμε τον άνθρωπο που κρύβεται πίσω από τα γεγονότα. Η ιστορία δεν γράφεται μόνο βλέπετε από τους νικητές, αλλά και από τον εσωτερικό κόσμο αυτών που έμελε να γίνουν πρωταγωνιστές, κινούμενοι από την μοίρα ως τραγικές υπάρξεις αναγκασμένες να μείνουν προσηλωμένες στον προορισμό τους.

ΛΟΥΘΗΡΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Η ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3: Η ΕΝΔΟΣΚΟΠΗΣΗ

Ο Λούθηρος, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του, διώχνοντας με λίγες σταγόνες μακριά την νύχτα και τις σκέψεις της. Βγήκε από το κελί στον σκοτεινό διάδρομο που έμοιαζε τόσο άδειος και απρόσωπος. Θα έκανε για ακόμα μια φορά την διαδρομή από το κελί στον ναό. Όλη η ζωή του ήταν αυτή η διαδρομή. Ο γέροντας του πολύ συχνά του θύμιζε, ότι το κελί του ήταν ο ουρανός, ήταν ο τόπος συνάντησης με τον Θεό και είχε ευτυχώς αρκετές τέτοιες εμπειρίες. Ήταν φορές που δυσκολευόταν να αποχωριστεί αυτό το γνώριμο μέρος, στο οποίο έμαθε να ακούει μυστικά μέσα στην καρδιά την θεία αναπνοή. Οι ώρες πολλές φορές γίνονταν ελάχιστα λεπτά, καθώς δεν μπορούσε να διακρίνει τον τόπο και τον χρόνο. Αυτό που για άλλους ήταν θεωρία ή πρόφαση, για αυτόν αποτελούσε μια αδιαμφισβήτητη πραγματικότητα. Ήταν ο λόγος που πολλές φορές έλεγε στον εαυτό του ότι άξιζε αυτό που έκανε.

Ελλάς Ελλήνων Ευσεβών ( Όταν η εκκλησία γεφυρώνει το χάσμα ανάμεσα στο κράτος και το παρακράτος)

Κεφάλαιο 2^ο. Η εξουσία της υπέρβασης της Εξουσίας

Το αναμμένο κερί διέλυσε το πυκνό σκοτάδι μέσα στο κελί. Ο Λούθηρος προχώρησε αργά, φορτωμένος από τις σκέψεις της ημέρας. Τι δύσκολη μέρα κι αυτή. Το πόσο βέβαια σημαντική, θα μπορούσε ίσως να φανεί στην συνέχεια. Μόλις πριν από λίγο, είχε θυροκολλήσει στο Κάστρο τις 95 θέσεις του και τουλάχιστον από αυτήν την άποψη ήταν αναπαυμένος. Είχε ακολουθήσει την φωνή της συνείδησης του, είχε κάνει την υπέρβαση. Ένας μοναχός απέναντι σε ένα σύστημα, που ήταν με εκκλησιαστικό, αλλά σε μια εποχή που η εκκλησία ήταν το κράτος, που οι κοσμικοί άρχοντες συνωστίζονταν στον προθάλαμο των εκκλησιαστικών ηγετών, για να εξασφαλίσουν εύνοια ή ανοχή. Η εκκλησία μπορεί να υποσχόταν βέβαια αιώνια ζωή, αλλά ο άνθρωπος στην καθημερινότητα του χρειάζεται πιο χειροπιαστά πράγματα , άλλωστε και ο ίδιος ο Χριστός, πρώτα τάισε το πλήθος και μετά το δίδαξε.

Πολλές φορές στην διάρκεια της ημέρας, σκέφτηκε να κάνει πίσω, αλλά οι σκέψεις αυτές δεν μπόρεσαν να ανατρέψουν ή να σβήσουν την φωτιά που είχε ανάψει μέσα του. Ένα κερί μικρό, κοίταξε τι δύναμη έχει. Μπορεί να καταστρέψει το σκοτάδι. Άρα και εγώ μια φωνή, μια ασημαντότητα μέσα στον παντοδύναμο κλήρο, μήπως θα μπορέσω να διαλύσω τον σκοταδισμό στην εκκλησία μας; Η μήπως ο πατέρας Βενέδικτος, ο φίλος και συναγωνιστής στην προσευχή και τις ακολουθίες, ο γηραιότερος και σοφότερος, είχε περισσότερο δίκιο προσπαθώντας να με αποτρέψει; Αυτός το ήξερε περισσότερο καλά το σύστημα, το είχε άλλωστε νοιώσει βαριά στην πλάτη του στο παρελθόν. Γίνε πρώτα ηγούμενος μου συνέστησε και μετά έχεις το περιθώριο να αλλάξεις τον κόσμο. Διαφορετικά δεν θα φτάσεις ποτέ ψηλά. Τι αξία θα έχει όμως να ανέβω αν ουσιαστικά έχω κατέβει; Τι αξίζουν στην ζωή, τα αξιώματα, ή το να μένεις πιστός και να υπερασπίζεσαι τις αξίες σου, σκέφτηκε.

Ήταν η ώρα της προσευχής και της περισυλλογής. Η ώρα που ο μοναχός ακούει την φωνή του Θεού, άλλοτε σαν ένα ελαφρύ ψίθυρο, ή σαν μια επιτακτική προσταγή. Ο Ιωάννης ο βαπτιστής όταν τον ρώτησε το πλήθος ποιος είναι, δεν δίστασε να ομολογήσει: είμαι μια φωνή μέσα στην έρημο. Μια φωνή ήταν και ο Λούθηρος, η φωνή του Θεού που είχε ταφεί μέσα από ένα σωρό διατάγματα ανθρώπων, που σκοπό είχαν να καθυποτάξουν, να φοβίσουν και να εκμεταλλευτούν τον θεοφοβούμενο άνθρωπο. Βυθίστηκε στην προσευχή ψιθυρίζοντας και εκλιπαρώντας το έλεος του Θεού, που για αυτόν άφησε τα πάντα. Ο χρόνος και ο χώρος έγιναν ένα, ένοιωσε τον εαυτό του να ελευθερώνεται και το πνεύμα του να αποδεσμεύεται από το ταλαιπωρημένο του σώμα. Βρέθηκε σε μια άλλη διάσταση, ταξίδεψε μέσα στον χρόνο και βρέθηκε χωρίς να το καταλάβει, σε ένα μέρος που πάντα ονειρευόταν να ταξιδέψει, στο Άγιο Όρος, στην Ελλάδα του 2008. Θαύμασε τα μοναστήρια, την αρχιτεκτονική τους, την τάξη και την καθαριότητα, την αρχοντιά και την ασκητικότητα των πατέρων, τις δοξολογίες που σαν θυμίαμα ανέβαιναν στον θρόνο του Θεού και σκέφτηκε ότι αυτό ήταν το ιδανικό μέρος, για να καταφύγει όταν θα ξεσπάσει ο αναπόφευκτος διωγμός απέναντι του. Τι παράδοξο όμως, δεν ήταν όλοι ίδιοι. Μπορούσε να δει μέσα στο πλήθος των αφιερωμένων και αυτούς που αποτελούσαν παραφωνίες. Που είναι το παράδοξο, σκέφτηκε. Εδώ ένας από τους 12 ήταν και ο Ιούδας και θυμήθηκε τα λόγια του Κυρίου, που έλεγε ότι είναι αδύνατον να μην έλθουν τα σκάνδαλα ώστε να δοκιμαστεί η πίστη μας. Αλλά στην εμπειρία του, είχε γνωρίσει ανθρώπους που τα άφησαν όλα για να γίνουν μοναχοί. Του ήταν εξαιρετικά παράδοξο το αντίστροφο, ο μοναχός να γίνει επιχειρηματίας. Από την άλλη αυτός είχε να κάνει μόνο με τον Πάπα. Στην Ελλάδα του 2008 από ποιόν να πρωτοφυλαχτείς, αλλά από την άλλη αυτό είναι και πλουραλισμός. Τελικά αναρωτήθηκε που είναι χειρότερος ο μεσαίωνας, στην Γερμανία του 1517 ή στην Ελλάδα του 2008; Αλήθεια που βρέθηκαν τόσοι ευσεβείς άνθρωποι; Τόσοι πολλοί πολιτικοί να κόπτονται για τα συμφέροντα μιας μονής; Αυτό θα πει ευλάβεια όχι σαν τους δικούς μας διεφθαρμένους άρχοντες.

Το σήμαντρο κτύπησε για την πρωινή ακολουθία. Πέρασαν αρκετές ώρες σαν να ήταν μερικά λεπτά. Ένοιωθε εξουθενωμένος. Η μέρα άρχισε να ξεπροβάλει ντύνοντας τον ουρανό με ροδοκόκκινα φορέματα και τα πουλιά άρχισαν το καθημερινό τους τραγούδι, υμνώντας και αυτά με την σειρά τους τον δημιουργό. Η ζωή μου δεν μπορεί να είναι από εδώ και πέρα η ίδια, σκέφτηκε. Πρέπει να ετοιμαστώ για τον πόλεμο. Έχω τον Θεό σύμμαχο. Από αυτήν την μέρα θα ζήσω την δεύτερη μου θέση. ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΑΣΗ, ΝΑ ΑΜΒΙΣΒΗΤΗΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΩ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΜΟΥ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΩ.

Αν ο Λούθηρος ήταν οδοντίατρος. Θέση πρώτη: ΤΑ ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1ο. ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Στις 31 Οκτώβρη 1517, Παραμονή των Αγίων Πάντων, ένας απλός καθολικός μοναχός στην Βιττεμβέργη, ο Μαρτίνος Λούθηρος, αηδιασμένος κυριολεκτικά από τις ακρότητες και τις αυθαιρεσίες της καθολικής Εκκλησίας και του Πάπα, πήρε το θάρρος και εναντιώθηκε ακόμα μια φορά δημόσια στην εξουσία της εποχής του. Κατά το έθιμο, κάρφωσε στην εξώπορτα της Εκκλησίας του Κάστρου μια τυπωμένη διακήρυξη, παρουσιάζοντας 95 θέσεις για συζήτηση. Ο Λούθηρος δεν ενδιαφέρθηκε να διαδώσει τις 95 αυτές θέσεις του στις λαϊκές μάζες. Σκοπός του ήταν να προκαλέσει με αυτές τους διανοούμενους, να συζητήσουν και τους αξιωματούχους της Εκκλησίας να εξηγήσουν. Αν ο Λούθηρος ήταν ένας απλός οδοντίατρος στην Ελλάδα του 2008, παρατηρώντας την κατάσταση που επικρατεί στον χώρο των εμφυτευμάτων, ίσως παρακινούμενος από την ισχυρή ιδιοσυγκρασία του, αρνούμενος να υποκύψει στις σκοπιμότητες που θα τον έκαναν να μείνει σιωπηρός, ίσως να κάρφωνε και αυτός εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις, τις δικές του θέσεις. Ο Λούθηρος άλλαξε την ιστορία της ανθρωπότητας ιδρύοντας χωρίς να το θέλει ή να το περιμένει ένα νέο δόγμα. Όταν γράφεται η ιστορία οι άνθρωποι που πρωταγωνιστούν, δεν έχουν πάντα την συναίσθηση των επιπτώσεων που έχουν οι ενέργειές τους, αλλά καθοδηγούνται από το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης.

Προσπαθώ να φανταστώ τον Λούθηρο, αυτό το πραγματικά ανατρεπτικό πνεύμα, σίγουρα όχι αλάνθαστο, τι θα έλεγε στην δική μας περίπτωση. Μέσα στο μυαλό μου διαμορφώνεται η πρώτη του θέση. ΤΑ ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΕΝΙΚΟ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΟ.