Χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων στην κλινική πράξη. Το σκεπτικό και τα αποτελέσματα

Θεωρητικά στην εμφυτευματολογία, η τοποθέτηση μεγάλου μήκους εμφυτευμάτων πλεονεκτεί στην κλινική πράξη, λόγω της βελτιωμένης αναλογίας στεφάνης-εμφύτευμα, διότι προσφέρεται μεγαλύτερη επιφάνεια για οστεοενσωμάτωση. Οι πρώτες δημοσιεύσεις στον χώρο μας αυτό άλλωστε υποστήριζαν. Όμως η κλινική πράξη απέδειξε ότι υπάρχει η δυνατότητα τοποθέτησης μικρότερου μήκους εμφυτευμάτων με την επίτευξη παρόμοιων επιπέδων κλινικής επιτυχίας με μεγάλα οφέλη για τους ασθενείς και για τους γιατρούς τους. Για παράδειγμα, η αποφυγή των ευαίσθητων ανατομικών δομών, π.χ. κάτω φατνιακό νεύρο, ιγμόρειο άντρο. Επίσης υπάρχει μικρότερη ανάγκη για αυξητικές τεχνικές, ή αν αυτές λάβουν χώρα είναι σε μικρότερη έκταση. Όπως και να έχει το πράγμα η χρήση μικρού μήκους εμφυτευμάτων είναι ένας «πειρασμός» που μπορεί εύκολα να ξεπεραστεί αν πειστούμε ότι τα αποτελέσματα θα είναι τουλάχιστον ίσα με εκείνα που δίνουν τα μεγαλύτερου μήκους εμφυτεύματα.