Χριστούγεννα: η πηγή της ελπίδας στον κόσμο

Χριστούγεννα: η πηγή της ελπίδας στον κόσμο

Σε έναν κόσμο και μια πατρίδα που καθημερινά μόνο αρνητικές ειδήσεις φτάνουν στα αυτιά μας, σε μια εποχή που η ανασφάλεια είναι ο καθημερινός εφιάλτης γύρω μας, αναρωτιέται κανείς αν ο άνθρωπος έχει το κουράγιο να ελπίσει σε κάτι. Είμαστε όλοι μας προδομένοι, απογοητευμένοι, ξεγελασμένοι και φτωχότεροι όχι μόνο οικονομικά αλλά και προοπτικά. Είχαμε ελπίσει σε καλύτερες μέρες, καλύτερες συνθήκες και βλέπουμε ότι αυτό που λέμε ποιότητα ζωής υποβαθμίζεται συνεχώς.

Ανεξάρτητα ωστόσο από το πόσο μαύρη είναι η κατάσταση γύρω μας, έχει εξαιρετική σημασία το πώς εμείς την αντιμετωπίζουμε. Δεν προτείνω να ζήσουμε μια εικονική πραγματικότητα, ούτε να κάνουμε ουτοπικά όνειρα απλά να σκεφτούμε λίγο αισιόδοξα. Να εκτιμήσουμε πράγματα και αξίες που δεν επηρεάζονται από την καθημερινότητα, που δεν αγοράζονται ούτε ανταλλάσσονται, που δεν φθείρονται αλλά έχουν την δύναμη να νοηματοδοτήσουν την ζωή μας. Ο καθένας ξέρει ποια είναι αυτά. Μπορούμε να ζήσουμε και διαφορετικά και με λιγότερα ωστόσο υπάρχουν πράγματα που είναι σημαντικά και δεν μπορούμε χωρίς αυτά. Δεν πρέπει να τα χάσουμε.

Τα Χριστούγεννα είναι μια μέρα χαράς και ελπίδας. Σε αυτούς που δικαιολογημένα ρωτούν που είναι ο Θεός, έχω την απάντηση: είναι εδώ. Χριστός (= Σωτήρας), Εμμανουήλ (=ο Θεός μαζί μας), όποιο όνομα και να του δώσεις, γεννήθηκε και αυτό είναι το γεγονός που γιορτάζουμε. Ήρθε για να μας σώσει. Αν αναρωτιέσαι γιατί παρακολουθεί «αμέτοχος» την καταστροφική πορεία του κόσμου, θέλω να σε ρωτήσω: Εσύ πότε τον επικαλέστηκες, πότε ζήτησες την βοήθειά του, πότε συμμόρφωσες την ζωή σου με το θέλημά του; Επένδυσες στις υποσχέσεις του; Ενδιαφέρθηκες για τον λόγο του; Είναι φίλος σου, Κύριός σου, υπερασπιστής σου; Τον γνώρισες; Έλπισες ποτέ σε αυτόν όπως πιθανά έκανες σε τόσα άλλα πράγματα που σε πρόδωσαν; Μήπως τα Χριστούγεννα για μας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια γιορτή, έναν 13^ο μισθό, λίγες μέρες ξεκούρασης και τίποτα παραπάνω; Ποιο είναι το παραπάνω; Είναι το κλειδί που λείπει για να αλλάξει πραγματικά η ζωή μας.

Η κρίση είναι αφορμή να σκεφτούμε. Μέχρι τώρα τα περιμέναμε όλα από τους άλλους. Τώρα ήρθε η ώρα να κοιτάξουμε μέσα μας. Ήρθε η ώρα να ελπίσουμε στον Θεό. Όχι για να αλλάξει την κατάσταση με ένα μαγικό ραβδί. Αλλά για να αλλάξει εμάς. Και τότε θα βλέπουμε διαφορετικά τον κόσμο. Θα καταλάβουμε ποιοι είμαστε, ποιος είναι ο προορισμός μας, τι πραγματικά αξίζει στην ζωή, ποιες είναι οι αληθινές μας ανάγκες. Η ελπίδα βρίσκεται στο να συνδεθούμε με την πηγή, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό, να βρούμε τον εαυτό μας και τότε θα συνειδητοποιήσουμε ότι οι ανάγκες μας θα γίνουν διαφορετικές για έναν και μόνο λόγο: εμείς θα έχουμε αλλάξει και εμείς θα έχουμε σωθεί.

Καλά Χριστούγεννα

Κρίση και κτίση

Χριστούγεννα! Ίσως το πιο χαρμόσυνο γεγονός στην μαυρίλα που απλώθηκε στην χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Αν καταφέρουμε και υπερβούμε την  γενικότερη μιζέρια και τα χαζά αστεία περί περαίωσης που πρέπει να πληρώσει ο Ιωσήφ, του ημιυπαίθριου χώρου της φάτνης και του κομμένου επιδόματος τοκετού της Παναγίας μπορούμε να κατανοήσουμε ότι δυστυχώς ακόμα και αυτές τις μέρες η καθημερινότητα κατάφερε να πνίξει το Γεγονός. Όχι ίσως γιατί αυτό δεν είναι σημαντικό αλλά γιατί κατάντησε μια γιορτή και ακόμα χειρότερα δεν έχει καμιά σχέση με μας. Θέλω λοιπόν αυτήν την όντως εορταστική μέρα να καταθέσω μερικές σκέψεις για το τι σημαίνουν τουλάχιστον για μένα τα Χριστούγεννα. Αν δεν το κάνω θα υποβαθμίσω μέσα μου ένα γεγονός που αναμφισβήτητα χάραξε την πορεία της ανθρωπότητας.

Το πρώτο λάθος που γίνεται έχει να κάνει με το πρόσωπο. Ο μικρός χριστούλης της φάτνης, αυτό το αδύναμο νήπιο, μεγάλωσε! Αυτό που γιορτάζουμε είναι απλά η γέννηση. Αλήθεια, αν δεν είχε μεγαλώσει, δεν είχε κάνει θαύματα, δεν είχε διδάξει αλήθειες, αν δεν είχε σταυρωθεί και ακόμη περισσότερο αναστηθεί τι θα γιορτάζαμε σήμερα; Και ακόμη περισσότερο αν δεν ήταν Κύριος, Βασιλιάς βασιλιάδων και ερχόμενος Κριτής του κόσμου τι νόημα θα είχε η σημερινή γιορτή; Ας ξεχάσουμε λοιπόν από αύριο τουλάχιστον το μικρό νήπιο και ας δούμε κατάματα τον δοξασμένο Σωτήρα και Κριτή. Αυτή είναι η τελική κρίση όπου όλοι θα κριθούμε με δικαιοσύνη.

Η δεύτερη κρίση είναι αυτή που περνάμε σήμερα. Μειώθηκαν λίγο τα οικονομικά μας, αντιμετωπίζουμε με αβεβαιότητα το μέλλον, αλλά μήπως είναι ευκαιρία να εκτιμήσουμε και μερικά πράγματα; Ότι για παράδειγμα έχουμε την υγεία μας, ότι έχουμε μια στέγη και ένα πιάτο φαί και ότι ο μισός και παραπάνω πλανήτης στερείται βασικά πράγματα για τα οποία εμείς ελάχιστη ευγνωμοσύνη δείξαμε σε αυτόν που μας τα προσφέρει γιατί τα θεωρούμε δεδομένα. Ας μην ξεχνάμε όμως και τούτο. Πως διάλεξε ο ίδιος ο Θεός όταν ενσαρκώθηκε να ζήσει. Γεννήθηκε ταπεινά, έζησε φτωχικά, διάλεξε για μαθητές αγράμματους ψαράδες, και πέθανε με ατιμωτικό τρόπο. Επομένως η στενότητα πνευματικά τουλάχιστον ωφελεί αν μπορούμε να δούμε πέρα από το σήμερα. Άρα καλό μας κάνει αν μας βοηθά να εκτιμήσουμε και να αναλογιστούμε μερικά πράγματα που η ύλη δεν μας βοηθά να κατανοήσουμε.

Η τρίτη κρίση είναι νομίζω αυτή που οφείλουμε να κάνουμε εμείς στον εαυτό μας. Αν σταθούμε μπροστά στον καθρέφτη απεκδυόμενοι τίτλους, ιδιότητες, δικαιώματα και απαιτήσεις. Αν αφήσουμε την φωνή της συνείδησης να μας διδάξει πράγματα που ο αγώνας της επιβίωσης ή της φιλοδοξίας δεν επιτρέπει να ακούσουμε. Αν σκεφτούμε ποιους πληγώσαμε, τι λάθη κάναμε, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας. Πόσο καλή χρήση κάναμε της αγάπης, των χρημάτων μας, του χρόνου και της ζωής μας. Ίσως αυτή η τελευταία κρίση μας οδηγήσει σε αποφάσεις που θα αλλάξουν την ζωή μας και τελικά αποφύγουμε την πρώτη Κρίση και κατάκριση. Κανείς δεν είναι τέλειος, άγιος αλλά ο Χριστός γεννήθηκε για να μας δώσει την ευκαιρία να συμφιλιωθούμε με τον Θεό και τους ανθρώπους γύρω μας. Τότε τα Χριστούγεννα θα σημαίνουν κάτι περισσότερο από την μίζερη καθημερινότητα γιατί θα παραπέμπουν στην ερχόμενη αιωνιότητα. Χρόνια πολλά και ευτυχισμένα

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ

Στον δρόμο για το μαρτύριο…

Ανέβαινε φορτωμένος τον σταυρό  του και ένιωθε το βάρος να του λυγίζει τα πόδια. Ένιωθε έτοιμος να σωριαστεί καθώς τον εγκατέλειπαν οι δυνάμεις του. Και όχι μόνο αυτές…  Το προηγούμενο βράδυ τον παράτησαν οι μαθητές του, λίγο πριν τον πρόδωσε ο Ιούδας, ενώ ακόμα και ο Πέτρος τον αρνήθηκε τρεις φορές. Στον Κήπο της Γεθσημανή ο πατέρας του με τον οποίο είχε μια τόσο στενή σχέση, είχε αρνηθεί να  δείξει συμπόνια στο δίκαιο του αίτημα, να φύγει από μπροστά του το πικρό ποτήρι που τώρα βίωνε.    Και να τώρα, παραδομένος, προδομένος, εξευτελισμένος, ταλαιπωρημένος βάδιζε τον δρόμο για το τέλος. Εντάξει για αυτό είχε έρθει, τόξερε από καιρό. Προετοίμαζε τους μαθητές του για αυτό το ενδεχόμενο, προσπαθώντας να ετοιμαστεί και ο ίδιος για μια δοκιμασία που δεν του άξιζε, αλλά που ήταν και αναπόφευκτη. Από παλιά η αμαρτία τιμωρείται με αίμα. Αν δεν χυθεί το αίμα, δεν σβήνει η αμαρτία. Το αίμα των τράγων και των αρνιών, χυνόταν πάνω στο θυσιαστήριο του ναού αλλά αυτό δεν έφτανε. Έπρεπε μια πιο μεγάλη Θυσία, μια θυσία που μια για πάντα θα συγχωρούσε τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Και αυτός ήταν ο Αμνός. Γεννήθηκε από μια παρθένο χωρίς αμαρτία, έζησε μια άμεμπτη ζωή, έπρεπε να βρουν δύο ψευδομάρτυρες για να πουν ότι δήθεν βλασφήμησε κάνοντας τον εαυτό του  ίσο με τον Θεό, έγινε μια παρωδία δίκης, ακόμα και ο ηγεμόνας που τον καταδίκασε ποτέ δεν πείστηκε για την ενοχή του, και να τώρα που το πλήθος που ευεργέτησε, έθρεψε, θεράπευσε, δίδαξε μαζεμένο δίπλα του φωνάζει και περιμένει να τον δει πάνω στον σταυρό.

Illuminati : Πεφωτισμένοι και αφώτιστοι

Αφορμή για το παρόν κείμενο, αποτέλεσε η συζήτηση που είχα με αγαπητό μου πρόσωπο μετά την ταινία Illuminati («οι πεφωτισμένοι»). Στην ταινία παρουσιάζεται, η πιο αρνητική εκδοχή της επίσημης θρησκείας, έστω και άλλου δόγματος. Το κλειδί της ταινίας βρίσκεται κατά την γνώμη μου στην τελευταία φράση και στην παρατήρηση ενός καρδινάλιου στον καθηγητή Λάγκτον, εν είδη απολογίας ότι «η θρησκεία είναι ατελής επειδή ο άνθρωπος είναι ατελής»

Η νίκη στον σταυρό

Η νίκη στον σταυρό

Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’εμού έση εν τω παραδείσω: Όταν ένας ληστής, καταδικασμένος από το ρωμαϊκό κράτος σε σταυρικό θάνατο για φόνο, γίνεται με μια απλή ομολογία, ο πρώτος κάτοικος του παραδείσου, τότε πιθανώς καταρρίπτεται το ρηθέν δια του άσματος ότι η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα. Πραγματικά δεν το χωράει ο νους ανθρώπου. Τόση μεγάλη χορεία προφητών, μαρτύρων, πατριαρχών, ιερέων, αρχιερέων και ένα απόβρασμα της εποχής εκείνης, ακούει απ ο το στόμα του Χριστού:  πραγματικά σου λέω σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο. Και όχι μόνο αυτός. Όσοι στάθηκαν δίπλα του σε αυτές τις δραματικές στιγμές της επίγειας πορείας του, θα έλεγα ότι αξιώθηκαν ιδιαίτερης μεταχείρισης. Αποτελεί μια ενδιαφέρουσα θεολογική άποψη, της οποίας δεν ξέρω αν έχω την πατρότητα, όμως το συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από τα γεγονότα. Ποια είναι αυτά. Ο Πέτρος τον έχει αρνηθεί 3 φορές. Λίγο πριν, του είχε επιπόλαια δηλώσει «Κύριε, μετα σου έτοιμος ειμι και εις φυλακήν και εις θάνατον πορεύεσθαι». Οι μαθητές στο όρος των ελαιών, μετά την σύλληψη του Ιησού, διαλύθηκαν και μάλιστα επέστρεψαν εις τα ίδια. Το πλήθος που τον επευφημούσε κατά την θριαμβευτική του είσοδο, οι ευεργετηθέντες, θεραπευθέντες, αν δεν βλασφημούσαν σίγουρα παρακολουθούσαν άφωνοι το τέλος. Ποιος του έμεινε; Η μητέρα του που ο Θεός την τίμησε όσο ίσως κανένα άλλον άνθρωπο στην γή, ο Ιωάννης που ο Χριστός του ανέθεσε την φροντίδα της μητέρας του, αλλά και αξιώθηκε να βιώσει και να γράψει την Αποκάλυψη, η Μαρία η Μαγδαληνή που αξιώθηκε να είναι η πρώτη που είδε τον Αναστημένο Χριστό και τέλος και πάνω από όλους ένας ελεεινός ληστής. Κάτι περίεργο συμβαίνει γύρω από τον σταυρό, όπου κρεμάται ταλαιπωρημένος, αδύναμος, πληγωμένος, ξεφτιλισμένος, γυμνός, αυτός που ισχυρίστηκε ότι ήταν  ο υιός του Θεού. Αυτοί που έμειναν μέχρι τέλους, αξιώθηκαν ιδιαίτερης τιμής.

Το νόημα και το μήνυμα των Χριστουγέννων σήμερα στην Ελλάδα του 2008

Αγαπητοί φίλοι,

Για να προσεγγίσω τα σημερινά Χριστούγεννα, θα ήθελα να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι από την Ελλάδα του 2008 στην μικρή και ταπεινή Βηθλεέμ, προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τι είναι αυτό που εκατομμύρια άνθρωποι γιορτάζουν σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 2000 χρόνια. Κοιτώντας την Ελλάδα μας αυτές τις γιορτινές μέρες, βλέπω ότι οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και θα έλεγα δικαιολογημένα. Οι νέοι γιατί βλέπουν να υπονομεύεται το μέλλον τους, γιατί η κοινωνία διαμορφώθηκε με όρους που τους ωθούν στο περιθώριο, γιατί σαν γονείς αποτύχαμε να τους καταλάβουμε, να τους παραδώσουμε έναν καλύτερο κόσμο, γιατί σαν δάσκαλοι δεν μπορέσαμε να τους περάσουμε αξίες που και εμείς δεν είχαμε, γιατί εν τέλει αισθάνονται μόνοι κομπάρσοι σε ένα έργο που διαμορφώνεται έξω και πέρα από αυτούς. Από την άλλοι οργισμένοι είναι και οι ηλικιωμένοι, που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται, και βιώνουν την ακρίβεια, την ανασφάλεια, και την εγκατάλειψη. Σίγουρα είχαν κάνει άλλα όνειρα και φεύγουν με την πίκρα και την αίσθηση της προδοσίας. Από την άλλη οι μεσήλικες, βιώνουν στο πετσί τους την οικονομική κρίση και τον θρυμματισμό των αξιών, των θεσμών και της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.

Χριστός Ανέστη!!!

Ο τάφος του Ιησού είναι άδειος!!! Το γεγονός αυτό που συνέβηκε πριν από 2000 χρόνια, στις μέρες μας, θα αποτελούσε μεγάλη είδηση αυτή σε όλα τα ειδησεογραφικά πρακτορεία. Δεν ήταν η πρώτη φορά που συνέβαινε αυτό. Ο ίδιος ο Ιησούς είχε αναστήσει μόλις πριν από 7 μέρες τον φίλο του Λάζαρο, αλλά και άλλους όπως την θυγατέρα του Ιάειρου, αλλά και τον γιό της χήρας της πόλης Ναίν. Όμως αυτήν την φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Όλοι αυτοί κάποια στιγμή στην συνέχεια πέθαναν, ενώ ο Ιησούς εξακολουθεί να ζει αναστημένος και επηρεάζει τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.

Πέρασε από την ιστορία της ανθρωπότητας και άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της παρουσίας του. Μίλησε όπως κανένας άλλος. Με εξουσία και απλότητα είπε, ότι αυτός και ο Θεός πατέρας του ήταν ένα και όποιος τον είχε δει, ήταν σαν να έχει δει τον πατέρα. Αν δεν ήταν παρανοϊκός, ή απατεώνας τότε θα πρέπει να ήταν αυτό που διακήρυττε. Προκάλεσε τους θεολόγους της εποχής του, κάνοντας παρέα με πόρνες και τελώνες, παραβιάζοντας όταν υπήρχε ανθρώπινη ανάγκη, συστηματικά τις εντολές του θρησκευτικού νόμου, ισχυριζόμενος ότι κανείς δεν μπορεί να τον ελέγξει σε τίποτα από ηθικής απόψεως. Στο τέλος για να τον καταδικάσουν το μόνο που μπόρεσαν να κάνουν, ήταν να επιστρατέψουν ψευδομάρτυρες σε μια δίκη παρωδία, όπου το αποτέλεσμα ήταν γνωστό πριν από την διεξαγωγή της.

Πέθανε γυμνός, βασανισμένος και εγκαταλειμμένος από όλους και πάνω στον σταυρό το μόνο που βρήκε να πει, ήταν να ζητήσει από τον πατέρα του να συγχωρήσει τους σταυρωτές του. Όλες οι λεπτομέρειες που αφορούσαν την ζωή του, είχαν ήδη προφητευθεί με εκπληκτική ακρίβεια, ήταν γραμμένες στην Παλαιά Διαθήκη και εκπληρώθηκαν κατά γράμμα. Από το ότι θα γεννηθεί από παρθένο στην πόλη Βηθλεέμ, θα ζήσει στην Γαλιλαία, μέχρι και με τι τρόπο θα πεθάνει ότι δηλαδή θα αποδοκιμαστεί, θα σταυρωθεί, θα μοιραστούν τα ρούχα του με κλήρο, θα πιεί ξύδι, θα τρυπηθεί η πλευρά του χωρίς να σπάσουν τα μέλη του και τέλος θα ταφεί στον τάφο ενός πλουσίου.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ήταν από κάθε άποψη ξεχωριστός. Ενέπνευσε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, πολλοί από τους οποίους έδωσαν την ζωή τους με μαρτυρικό τρόπο στο διάβα της ιστορίας. Θα μπορούσα να γράφω σελίδες ολόκληρες για αυτόν όμως θα σταματήσω για να πω κάτι που για μένα είναι περισσότερο σημαντικό. Παρά τις αναρίθμητες αποδείξεις, που είναι ιστορικές, θεολογικές, λογικές υπάρχει ένας τρόπος να προσεγγίσεις το μυστήριο της ενανθρώπισης του Θεού και του λόγου της παρουσίας του στον κόσμο και αυτό είναι η πίστη. Αν δεν πιστέψεις ότι ήρθε για σένα για να σε σώσει δεν μπορεί να εισέλθει με το ζόρι στην ζωή σου. Ο Θεός σέβεται την ελευθερία σου και την απόφαση σου για το πώς θα ζήσεις. Δεν ήρθα να καλέσω τους δίκαιους αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια είπε. Η αμαρτία εισήλθε με τον πρώτο άνθρωπο στην ανθρωπότητα, απλώθηκε σαν μια μολυσματική ασθένεια και το αποτέλεσμα της ήταν η αποξένωση από το πρόσωπο του Θεού και ο θάνατος. Αυτό που είναι σε μας ήταν ακατόρθωτο, η εκπλήρωση δηλαδή του θελήματος του Θεού, έγινε πραγματικότητα από τον Ιησού Χριστό. Η κατάρα της αμαρτίας και του θανάτου που ακολουθούσε το ανθρώπινο γένος, καρφώθηκε πάνω στον σταυρό και με την ανάσταση τώρα όποιος πιστέψει σε αυτόν που έπαθε για μας, αποτελεί παρελθόν γιατί πλέον έχει ανοίξει ο δρόμος για τον ουρανό.

Πάτησε τον θάνατο με τον θάνατο του. Μας συνανέστησε και μας συνεκάθησε στα δεξιά του Θεού. Πήρε την καταδίκη μας, μας συγχωρεί, μας ευλογεί και μας προστατεύει καθημερινά. Τι θέλει τελικά ο Θεός από την ζωή μας; Να την αφιερώσουμε σε αυτόν, αυτός άλλωστε την έδωσε. Να πιστέψουμε στον αναστημένο Χριστό, να του δώσουμε την άδεια να μπει στην ζωή μας και να μας αλλάξει, ώστε να του μοιάξουμε καθώς θα μας μεταμορφώνει καθημερινά. Να τον εμπιστευτούμε για τις επιλογές της ζωής μας και να τον αγαπήσουμε όπως μας αγάπησε αυτός και έδωσε την ζωή του για μας. Αν τον αγαπήσουμε πραγματικά, θα ακολουθήσουμε με την δύναμη του τις εντολές του, που δεν θα μας φανούν βαρειές. Εμείς θα κάνουμε την αρχή με μετάνοια, αυτός θα κάνει όλα τα υπόλοιπα μέσα από τον δρόμο που χαράζει η Εκκλησία.

Χρόνια πολλά και ο αναστημένος Χριστός ας φωτίζει τον δρόμο μας.

 

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ