Αρκετά ενδιαφέρουσα η στάση της Οδοντιατρικής Αθηνών απέναντι στους εμπόρους εμφυτευμάτων. Διαβάστε την σχετική πρόσκληση ενδιαφέροντος
http://www.dent.uoa.gr/proboli-anakoinwshs/prosklhsh-endiaferontos-apo-etaireies-emfyteymatwn.html
Σας μεταφέρω με δική μου μετάφραση τα πιο σημαντικα κατα την γνώμη μου σημεία της εκθεσης των αξιολογητών για την Οδοντιατρική Σχολή ΑΠΘ. Τα ερωτημαστικά στο κείμενο είναι δικές μου απορίες.
Η Επιτροπή Εξωτερικής Αξιολόγησης (ΕΕΑ), επισκέφτηκε την Οδοντιατρική Σχολή ΑΠΘ (ΟΣΘ) στις 8-10 Ιουνίου 2011. Στην συνάντηση με τις πρυτανικές αρχές σύμφωνα με την γνώμη της επιτροπής, δεν διαπιστώθηκε μια ξεκάθαρη στρατηγική από το ίδρυμα (did not offer a concrete institutional
Strategy) για την υποστήριξη της ΟΣΘ. Εντούτοις έγινε ξεκάθαρο κατά την διάρκεια της επίσκεψης, ότι η διαδικασία της αξιολόγησης που κατά τα φημολογούμενα (;) είχε γίνει δεκτή με επιφυλάξεις και ακόμα καχυποψία (reportedly initially received with caution and even suspicion) από έναν αριθμό φοιτητών και προσωπικού της ΟΣΘ, τελικά αγκαλιάστηκε και αυτό έγινε φανερό από τα μέλη που συμμετείχαν στις συναντήσεις και τις συζητήσεις που έγιναν και από την επιθυμία τους να εκφράσουν τις απόψεις τους και να μοιραστούν τις εμπειρίες τους. Από την άποψη αυτή η ΕΕΑ έχει την άποψη, ότι η ΟΣΘ σε μεγάλο βαθμό εκπλήρωσε τους στόχους (has largely met the key objectives) της διαδικασίας αξιολόγησης. Ανάγνωση του υπολοίπου…
Προπτυχιακή και μεταπτυχιακή εκπαίδευση στην Εμφυτευματολογία: Τι γίνεται και τι μπορεί να γίνει
Κάποτε η εμφυτευματολογία θεωρείτο θεραπεία υψηλής εξειδίκευσης, αλλά σήμερα οι διαδικασίες που αφορούν την τοποθέτηση και προσθετική αποκατάσταση ενός εμφυτεύματος έχουν γίνει ρουτίνα και ο αριθμός των γενικών οδοντιάτρων αυξάνεται ανταγωνιζόμενος τόσο τους χειρουργούς όσο και τους προσθετολόγους. Αυτή η αλλαγή είναι ουσιώδους σημασίας για τους οδοντιάτρους που αποφοιτούν, γιατί θα έρθουν αντιμέτωποι με μια νέα κατάσταση και θα πρέπει οπωσδήποτε να γνωρίζουν τις δυνατότητες και τους περιορισμούς της εμφυτευματολογίας. Αυτό σημαίνει το πώς επιλέγεται ο ασθενής, πως καταρτίζεται το σχέδιο θεραπείας και η όλη διαδικασία από την εμφύτευση, την αποκατάσταση και την αντιμετώπιση των πιθανών επιπλοκών. Δυστυχώς όχι μόνο στην χώρα μας, τόσο σε προπτυχιακό όσο και σε μεταπτυχιακό επίπεδο, τα προγράμματα σπουδών προσαρμόζονται αργά σε αυτές τις εξελίξεις. Μια πρόσφατη ανασκόπηση σε Ευρωπαϊκό επίπεδο (De Bruyn και συν. J Eur Dent Educ 2009), μελέτησε το επίπεδο της εμφυτευματολογικής εκπαίδευσης και βρήκε ότι ο μέσος χρόνος που αφιερώθηκε σε αυτήν, με βάση τα προγράμματα σπουδών, ήταν 36 ώρες, με ένα τεράστιο εύρος από 3 έως 120, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν θεωρητικές και διαμοιράζονταν σε ένα μεγάλο εύρος αντικειμένων (περιοδοντολογία, προσθετική, διαγνωστική, ακτινολογία, χειρουργική στόματος και γναθοχειρουργική). Η χειρουργική εμφυτευματολογία, που ενδιαφέρει εμένα, στην μελέτη αυτή, είναι αντικείμενο μεταπτυχιακής εκπαίδευσης και μόνο το 1/3 των φοιτητών έκαναν προσθετική είτε σε μονήρη εμφυτεύματα ή σε επένθετες. Θεωρητικά και στην οδοντιατρική σχολή του ΑΠΘ άκουσα ότι αυτό μπορεί να γίνει και στην κινητή αλλά δεν το έχω δει. Οι λόγοι της ανεπαρκούς εκπαίδευσης σύμφωνα με την έρευνα, ήταν 53% έλλειψη χρόνου, 28% χρημάτων, και 51% προσωπικού. Σήμερα γνωρίζουμε ότι 1000000 ασθενείς μόνο στην Ευρώπη γίνονται νωδοί. Η συμβατική γέφυρα δεν είναι η πρώτη επιλογή. Το κόστος ενός μονήρους εμφυτεύματος είναι συγκρίσιμο με την συμβατική γέφυρα 3 τεμαχίων. Στην χώρα μας η πονεμένη ιστορία των εμφυτευμάτων που μπορείτε να την διαβάσετε σε αυτό το blog:
Ωστόσο για να αφήσω και μερικές σκέψεις για το μέλλον νομίζω ότι σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς μπορούν να γίνουν σε προπτυχιακό επίπεδο 2 πράγματα: επιλεγόμενα μαθήματα γύρω από τα εμφυτεύματα εκτός του ωραρίου λειτουργίας της σχολής και επίσης να δοθεί η δυνατότητα προαιρετικά στους φοιτητές να τοποθετήσουν ένα μονήρες εμφύτευμα με τις υπάρχουσες υποδομές.
Σχετικά με την εκπαίδευση των φοιτητών οδοντιατρικής στην τοπική αναισθησία στις ΗΠΑ
Μια μελέτη δημοσιεύτηκε στο journal of Dental Education 2009 των Rosenberg και συν., σχετικά με το πρωτόκολλο 56 οδοντιατρικών σχολών στις ΗΠΑ, σε σχέση με την εκπαίδευση των φοιτητών πάνω στην τοπική αναισθησία.
Η έρευνα έγινε με την αποστολή ηλεκτρονικού μηνύματος, απάντησαν 42 σχολές (ποσοστό ανταπόκρισης 75 %). Τα συμπεράσματα της έρευνας ήταν ότι η μεγάλη πλειονότητα των οδοντιατρικών σχολών (97.6 %) διδάσκουν τις τεχνικές της τοπικής αναισθησίας με τον να χορηγούν οι φοιτητές μεταξύ τους τοπικές αναισθησίες λίγο πριν μπουν στην κλινική πράξη. Μόνο 4 σχολές ζητούν έγγραφη συγκατάθεση των φοιτητών για την συμμετοχή τους σε αυτή την εκπαιδευτική διαδικασία. Από τους συμμετέχοντες, η πλειοψηφία ανέφερε τουλάχιστον μία επιπλοκή, ενώ μερικοί ανέφεραν αρκετές επιπλοκές. Η επιπλοκές κυμαίνονται από ανακοπή μέχρι επίμονη παραισθησία (19 συγκοπές, 18 αιματώματα, 10 τρισμοί, 5 οιδήματα, 5 επίμονες υπαισθησίες, 4 παραλύσεις του προσωπικού νεύρου, και καμία αλλεργική αντίδραση, υπέρδοση ή φλεγμονή) Ανάγνωση του υπολοίπου…
Για τα όσα διαδραματίστηκαν σήμερα 20/5/2008 στην Γ. Σ. Τμήματος Οδοντιατρικής μπορείτε να διαβάσετε στο dentnews.wordpress.com. Θα ήθελα όμως με αφορμή όλα αυτά που εξελίχτηκαν όλο αυτόν τον καιρό να διατυπώσω 3 σκέψεις για τις 3 αυτές νέες θέσεις ΔΕΠ.
Πρώτον η αποδοχή από μέρους όλων μας της αίτησης θεραπείας του κ. Γαρέφη, δεν είναι τίποτα άλλο από την αυτοαναίρεση ενός οργάνου, που ουσιαστικά κρίνει τον εαυτό του ανώριμο να υπερασπιστεί δημοκρατικά αποφασισμένες από αυτό διαδικασίες, όποιες και να είναι αυτές. Βρισκόμαστε πάνω στα ερείπια της αξιοπιστίας μας, αποποιούμενοι της αποφάσεις μας και νομίζω ότι έχουμε ανοίξει μια τεράστια πόρτα αμφισβήτησης, που στο μέλλον και άλλοι ενδεχόμενα να επιλέξουν, όταν για κάποιον λόγο (δικαιολογημένο στην περίπτωση του κ. Γαρέφη), διαπιστώσουν ότι θίγονται από κάποιες αποφάσεις. Υπάρχει γενικά διάχυτος ένας προβληματισμός που δεν είναι μόνο δικός μου, κατά πόσον μέσα στα όργανα διοίκησης λαμβάνει χώρα ένας ουσιαστικός διάλογος, όπου γίνεται σύνθεση των απόψεων και προχωρούμε συντεταγμένα. Η αντιμετώπιση του όλου θέματος, δείχνει ότι είμαστε ακόμα μακριά από το σημείο αυτό. Συχνά αοριστολογούμε, ή βαττολογούμε και μετά από πολύωρες και εξαντλητικές διαδικασίες δεν οδηγούμαστε πουθενά. Αν δεν καταφέραμε να βγάλουμε άκρη με την κατανομή 3 θέσεων, αναρωτιέμαι πόσο ικανοί είμαστε να διαχειριστούμε περισσότερο σύνθετα και σοβαρά προβλήματα που έχουμε μπροστά μας.
Δεύτερον, εμένα προσωπικά ο κ. Γαρέφης με όσα είπε αιτιολογώντας την αίτηση θεραπείας του, με βρήκε σύμφωνο. Κατανοώ επίσης και την αγωνία όλων των διευθυντών που διεκδίκησαν και θα διεκδικήσουν αυτές τις θέσεις. Όλοι έχουν προβλήματα να αντιμετωπίσουν και είδαν αυτές τις θέσεις ως μάνα εξ ουρανού. Ο κίνδυνος να χαθούν αυτές οι θέσεις, κινητοποίησε άλλωστε όλους μας σήμερα να αυτοαναιρεθούμε, ψηφίζοντας την πρόταση θεραπείας. Δεν έχω όμως καμιά αυταπάτη, ότι στην δεδομένη στιγμή της οριστικής απόφασης, δεν θα μπουν στον πειρασμό όλοι, να ξαναδιεκδικήσουν μια θέση για το εργαστήριο τους. Απλά αναρωτιέμαι, ότι ανεξάρτητα από την διαδικασία που θα επιλεγεί για την ψηφοφορία, τι θα έχει αλλάξει στο μυαλό όλων εμάς που έχουμε ήδη ψηφίσει και θα μας κάνει να κάνουμε μια άλλη επιλογή. Μήπως τελικά όλα αυτά είναι πολύ φασαρία για το τίποτα και επιπλέον μας οδηγήσει να χάσουμε τελικά αυτές τις θέσεις;
Τρίτον προσπαθώ να φανταστώ την οδοντιατρική μετά από μερικά χρόνια. Νομίζω ότι ως νέος ακαδημαϊκός έχω το δικαίωμα να ονειρεύομαι και πραγματικά τίποτα από το σήμερα δεν με κάνει αισιόδοξο. Αυτές τις φράσεις που περικλείουν πολλά πράγματα τις αφήνω να τις ερμηνεύσετε μέσα στο μυαλό σας.
ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ
«Το κλίμα έχει αρχίσει ν’ αποκτά πολεμικό χαρακτήρα, καθώς στη διεύρυνση των αποφάσεων των συλλόγων για καταλήψεις -έφτασαν τις 18 οι σχολές- χθες προστέθηκαν και οι ανακοινώσεις παρατάξεων για κλιμάκωση του σαμποτάζ των εκλογών.» Ελευθεροτυπία 17/5/2008
Σκηνικό σύγκρουσης στήνεται ακόμα μια φορά αυτές τις μέρες στα πανεπιστήμια, όπου σύσσωμη η εκπαιδευτική κοινότητα, αντιτάσσεται στην εφαρμογή του νέου νόμου για τα πανεπιστήμια. Υπάρχει μια καθολική άρνηση απέναντι στον νέο νόμο, από το άσυλο μέχρι την καθολική ψηφοφορία για την εκλογή των πρυτάνεων και όλα δείχνουν ότι οι απειλές για ακύρωση του νόμου στην πράξη, θα εκπληρωθούν, οδηγώντας το αδιέξοδο στο αποκορύφωμα του. Η κυβέρνηση αντικειμενικά, δεν μπορεί να επιβάλει έναν νόμο που έχει συνολικά απορριφτεί μέσα στην συνείδηση αυτών που καλούνται να τον υλοποιήσουν και παρακολουθεί αμήχανα τις εξελίξεις. Η αντιπολίτευση θέλει να κεφαλαιοποιήσει τις αντιδράσεις, αρνούμενη για ακόμα μια φορά να καταθέσει την δική της πρόταση. Η κοινωνία παρακολουθεί αμήχανη, έχοντας να λύσει άλλα προβλήματα της καθημερινότητας (βλέπε ακρίβεια για παράδειγμα). Τελικά ποιος κυβερνά αυτόν τον τόπο; Γιατί δεν μπορεί να εφαρμοστεί ένας νόμος, που ψηφίστηκε σε συνθήκες δημοκρατίας μέσα από κοινοβουλευτικές διαδικασίες; Ποιόν συμφέρει η ένταση και που μας οδηγεί το αδιέξοδο στο οποίο έχουμε οδηγηθεί; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι απλή, αλλά δεν θα την δώσω. Απλά θα πω ότι όλα αυτά μου θυμίζουν λίγο την ιστορία της «Ολυμπιακής», όπου σε ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον, κατάφεραν διοικούντες και εργαζόμενοι, έχοντας δίκιο ο καθένας με το μέρος του, να οδηγήσουν την εταιρεία σε τέτοια απαξίωση, που σήμερα κανείς δεν την παίρνει και έχει μείνει στα αζήτητα. Δεν ξέρω πόσο περήφανοι είναι οι συνδικαλιστές για το αξιόμαχο των διεκδικήσεων τους, αλλά στο τέλος θα είναι αυτοί που θα πληρώσουν την νύφη, σε μια κοινωνία που τρέχει με τέτοιους ρυθμούς τους οποίους εμείς εδώ αρνούμαστε πεισματικά να ακολουθήσουμε.
Έχουμε μείνει ουραγοί. Η έρευνα μας για παράδειγμα, υποχρηματοδοτείται. Ρωτήστε αυτούς που κάνουν διδακτορικά να σας πουν πόσα χρήματα βάζουν από την τσέπη τους, κυνηγώντας το όνειρο τους, το οποίο εμείς εξαργυρώνουμε βάζοντας δίπλα τους το όνομα μας. Τα ποσά που δαπανώνται για την έρευνα είναι τα μικρότερα στην Ευρώπη και γενικά το ελληνικό πανεπιστήμιο μαραζώνει καθημερινά από ένα κράτος, που αδυνατεί να αυξήσει τις δαπάνες για την παιδεία.
Όλοι σήμερα εμφανίζονται υπέρμαχοι του δημόσιου πανεπιστήμιου και είναι οι ίδιοι που κάνουν τα πάντα για να το υπονομεύσουν.
Το κράτος που όχι μόνο το υποχρηματοδοτεί, αλλά και ουσιαστικά με όλες αυτές τις νομικές μεθοδεύσεις, υπονομεύει συστηματικά την αυτονομία του, κάθε φορά που αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις στρατηγικές δεσμεύσεις που έχει από μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία, όπου η γνώση είναι ταυτόχρονα αγαθό αλλά και εμπόρευμα. Ας μην κλείνουμε τα μάτια μας μπροστά σε κάποιες αυταπόδεικτες αλήθειες. Ότι ισχύει για την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, την έρευνα, ισχύει και για την γνώση. Το κράτος πρέπει να εγγυηθεί μια ελάχιστη αξιοπρεπή παροχή, οφείλει να βάλει τους κανόνες, να αντικειμενοποιήσει την δυνατότητα πρόσβασης, αλλά μέχρι ένα σημείο. Από εκεί και πέρα σε μια κοινωνία ανισοτήτων, για το επιπλέον, κάποιος θα πρέπει να πληρώσει. Εμείς αρνούμαστε πεισματικά να δούμε αυτήν την πραγματικότητα, αλλά ουσιαστικά αντιδρώντας αντανακλαστικά σε αυτήν, ουσιαστικά την φέρνουμε πιο κοντά μας, γιατί έχει νομοτελειακό χαρακτήρα. Έχει κανείς σήμερα αυταπάτες ότι δεν οδηγούμαστε για παράδειγμα στα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Η αναβολή της αναθεώρησης του άρθρου 16 από την σημερινή βουλή, μήπως τελικά ξορκίζει το κακό; Δεν μας οδηγεί αναπόφευκτα εκεί που φτάσαμε για παράδειγμα με το «Μακεδονικό»; Να εκλιπαρούμε μια λύση με κάθε δυνατό κόστος, επειδή αρνηθήκαμε όταν έπρεπε να δεχτούμε το αυταπόδεικτο με καλύτερους πιθανόν όρους; Ποιος μπορεί να είναι σήμερα περήφανος από μια λογική συνεχών αναβολών και «εθνικών αναστημάτων»; Η ζωή έρχεται ως φάρσα να επαναλάβει την ιστορία, γιατί οι αρχές είναι πάντα οι ίδιες με πολλαπλές εφαρμογές. Τα ιδιωτικά πανεπιστήμια είναι ήδη σε λειτουργία, χωρίς κανόνες, με εμάς περήφανους για την αδιαλλαξία μας. Μην πάτε μακριά. Ποιος αμφιβάλει σήμερα ότι υπάρχει ιδιωτική οδοντιατρική εκπαίδευση; Όλες αυτές οι εταιρείες τι σκοπό τελικά εξυπηρετούν, ποιος ελέγχει τα προγράμματα τους; Δεν έρχονται να καλύψουν την δική μας αδυναμία να ανταποκριθούμε στις αυξημένες απαιτήσεις που βάζει η σημερινή πραγματικότητα στον οδοντίατρο; Ας μην κρυβόμαστε λοιπόν πίσω από το δάκτυλο μας. Υπάρχει κενός χώρος, η ζωή η ίδια έρχεται να τον καλύψει και από την άλλη υπάρχουν και αυτοί που θέλουν να πληρώσουν για το επιπλέον, και αυτό ήδη γίνεται στα Βαλκάνια ή στην Τουρκία δίπλα μας. Θα πρέπει να δούμε πως θα γίνει και σε εμάς και αυτό πρέπει ψύχραιμα να γίνει σήμερα κιόλας.
Έρχομαι τώρα σε εμάς τους πανεπιστημιακούς. Πραγματικά είναι λυπηρό ένα ολόκληρο κίνημα ανθρώπων που θα έπρεπε να είναι η πρωτοπορία στην κοινωνία, αυτοί που παράγουν και διαχειρίζονται την γνώση, να εμφανίζονται τόσο απαξιωμένοι και μίζεροι. Φταίμε όλοι εμείς βέβαια που με την αδιαφορία μας για τα κοινά, αφήσαμε την ενιαία μας έκφραση, την εικόνα δηλαδή που βγάζουμε προς τα έξω, σε μερικούς δημόσιους υπαλλήλους, σε συνδικαλιστικούς γραφειοκράτες που σε καμιά περίπτωση δεν έχουν επιρροή στην κοινωνία. Αν το πανεπιστήμιο είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, πως μας εκπροσωπούν αυτοί που είναι μειοψηφία; Από την άλλη τι προτείνει σήμερα η ΠΟΣΔΕΠ; Μια στείρα άρνηση σε όλα αυτά τα οποία μεθοδεύονται. Έχω μπροστά μου τις «προτάσεις της ΠΟΣΔΕΠ για την αναβάθμιση του δημόσιου πανεπιστήμιου- Νοέμβριος 2006».
«η Κυβέρνηση ψήφισε τους νόμους για το «Διεπιστημονικό Οργανισμό Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης» (Δ.Ο.Α.Τ.Α.Π., το νέο ΔΙΚΑΤΣΑ), τη «Διασφάλιση της Ποιότητας στην Ανώτατη Εκπαίδευση», τη «Συστηματοποίηση της δια βίου μάθησης», το Διεθνές Πανεπιστήμιο της Ελλάδας (ΔΙΠΑΕ)». Άρνηση όλων αυτών.
«Διασφάλιση της ποιότητας της Ανώτατης Εκπαίδευσης» , «Ευρωπαϊκό Σύστημα Μεταφοράς και Συσσώρευσης Πιστωτικών Μονάδων» , «διαδικασία της Μπολόνια». Άρνηση και σε αυτά.
Που βρίσκεται η πρόταση; Είναι εύκολο όταν δεν ασκείς διοίκηση και από την άλλη δεν θέλεις να θιγούν κεκτημένα δικαιώματα, να σε βολεύει να μην θέλεις να αλλάξει τίποτα. Να μην θέλεις για παράδειγμα να αξιολογηθείς, γιατί πιθανά η σύγκριση αν δεν σε εκθέσει ανεπανάληπτα, θα σε αναγκάσει να μπεις σε μια διαδικασία βελτίωσης και προόδου αντί της βολικής αγκύλωσης. Μήπως όμως και η κοινωνία μας δεν κινείται στο ίδιο μήκος κύματος; Δεν υπάρχει κυρίαρχη η λογική της ήσσονος προσπάθειας, του βολέματος και του αυτόματου πιλότου; Αφού η κατάσταση έχει ισορροπήσει σε μια σιωπηρή αδράνεια ποιος θέλει να μπει στην περιπέτεια των ανατροπών; Από την άλλη όμως θα πρέπει να ιδεολογικοποιηθεί αυτή η νοοτροπία της στασιμότητας και να πάρει μάλιστα τα χαρακτηριστικά επαναστατικής διεκδίκησης. Αυτή δυστυχώς είναι η οσμή που αποπνέει ο χώρος μας και αυτό είναι αποτέλεσμα μειοψηφικών πρακτικών που σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να χαρακτηρίσει μια μεγάλη κατηγορία δασκάλων που βρέθηκαν στα πανεπιστήμια με αξιόλογες σπουδές, χωρίς συγγένειες, φιλίες, κομματικούς και άλλους εναγκαλισμούς, χωρίς δημοσιοϋπαλληλικές νοοτροπίες και με καλύτερες αποδοχές του μισθού τους στην γύρω αγορά εργασίας.
Έρχομαι στο θέμα της αποκλειστικής απασχόλησης. Η ΠΟΣΔΕΠ πρωτοστατεί βέβαια με την λογική ή όλοι ή κανείς. Είναι πρωτοφανές βέβαια συνδικαλιστικός κλάδος να θέλει τον οικονομικό και επιστημονικό αυτοευνουχισμό του. Εγώ δεν έχω δει για παράδειγμα άλλους κλάδους, όπως την ΟΛΜΕ ή τους εφοριακούς να πολεμούν την απασχόληση των μελών τους εκτός του ωραρίου εργασίας τους. Η δουλειά άλλωστε δεν είναι ντροπή, όταν είναι τίμια και υψηλά φορολογούμενη από το κράτος. Σε μια δημοκρατική χώρα δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει κάποιος να μου αρνηθεί το δικαίωμα να απασχολούμαι, από την στιγμή που είμαι συνεπής στα καθήκοντα μου, εις βάρος της υγείας μου, της οικογένειας μου αλλά όχι εις βάρος του φοιτητή μου. Άλλωστε το θέμα δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Μπορείς να είσαι στο πανεπιστήμιο λύνοντας σταυρόλεξα, περιμένοντας πότε θα περάσει το ωράριο σου και μπορείς τις ώρες που είσαι εκεί να κατοχυρωθείς ως ο δάσκαλος που ο φοιτητής θα τον αισθάνεται σαν πραγματικό στήριγμα. Ας μας πουν οι φοιτητές από την καθημερινή τους εμπειρία, αν αυτοί που απασχολούνται αποκλειστικά (χωρίς να θέλω να τους θίξω) είναι καλύτεροι δάσκαλοι από εμάς τους υπολοίπους. Μεταξύ μας ο φοιτητής της οδοντιατρικής έχει μόνο να ωφεληθεί από την κλινική εμπειρία του δασκάλου του. Μην ξεχνάμε ότι στην δική μας επιστήμη, ο ασθενής δεν είναι ξαπλωμένος σε ένα κρεβάτι απ’όπου παρακολουθούμε εξ’ αποστάσεως την πορεία της υγείας του, αλλά είμαστε κυριολεκτικά χωμένοι μέσα στο στόμα του για να δώσουμε λύση. Απαιτείται η άμεση κλινική εμπλοκή του γιατρού και αυτή η εμπειρία, θέλει περιστατικά τα οποία δεν μπορούν να γίνουν κτήμα απλά με μια ανάγνωση. Φανταστείτε την επόμενη γενιά πανεπιστημιακών στην χειρουργική στόματος, με διδακτορικά και μεταπτυχιακά να επιβλέπει τους φοιτητές και μεταπτυχιακούς να κάνουν επεμβάσεις, έχοντας άψογη θεωρητική γνώση των όσων λαμβάνουν χώρα στην πράξη. Το αποτέλεσμα θα είναι τραγωδία πρώτα για τον ασθενή και μετά για τον εκπαιδευόμενο. Επομένως ας μην παρασυρόμαστε από ιδεολογήματα και εύκολες κουβέντες που μόνο εντυπώσεις δημιουργούν. Η εμπειρία του δασκάλου δεν αποκτάται σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, όπου τι θα πρωτοκάνει; Θα διδάξει, θα ερευνήσει, θα εκπαιδεύσει, θα κάνει διοικητικό έργο; Και που θα αποκτήσει κλινική εμπειρία σε μια σχολή, όπου την περίθαλψη την έχουν αναλάβει οι εκπαιδευόμενοι; Μην λοιπόν μας κατηγορείτε για πράγματα τα οποία τελικά τα απολαμβάνετε ως εκπαίδευση και που τα πληρώνουν άλλοι. Άλλωστε μετά τις 4 το απόγευμα, οι φοιτητές είναι τόσο κουρασμένοι από την ολοήμερη εκπαιδευτική διαδικασία που δεν έχουν την δύναμη να προσλάβουν άλλη γνώση.
Οι αποδέκτες όλων των προβλημάτων του ελληνικού πανεπιστημίου είναι οι φοιτητές. Καταλαβαίνω ότι βρίσκονται σε αμηχανία από τις καταιγιστικές εξελίξεις, αισθάνονται ανυπεράσπιστοι σε ένα έντονα ανταγωνιστικό περιβάλλον και προβληματίζονται για το μέλλον τους. Ζούμε σε μια χώρα χωρίς υποδομές, χωρίς προγραμματισμό και η παιδεία σε καμιά περίπτωση δεν είναι δωρεάν. Όταν είσαι νέος και πιεσμένος από παντού, είναι λογικό να αντιδράς σπασμωδικά. Εγώ προσωπικά που πρωτοστάτησα σε αρκετές κινητοποιήσεις 20 χρόνια μετά, αναρωτιέμαι για την σκοπιμότητα μερικών από αυτές. Σε καμιά περίπτωση δεν θέλω να πω ότι πρέπει να αποδεχόμαστε άκριτα όλα αυτά που μεθοδεύονται πίσω από την πλάτη μας. Θα πρέπει όμως κάποτε όλα τα κινήματα, να αναλογιστούν ποιόν πιέζουν ή ποιόν εξυπηρετούν με όλες αυτές τις κινητοποιήσεις. Για παράδειγμα, μια κατάληψη κατά την γνώμη μου δεν λύνει κανένα πρόβλημα. Έρχεσαι μετά και σε περιμένουν συσσωρευμένες οι υποχρεώσεις και όλοι αυτοί που υποτίθεται ότι θίγονται από την πάλη σου σε κοιτούν ειρωνικά, ξέροντας ενδόμυχα ότι άθελα σου, έχεις προσθέσει ένα ακόμη λίθο στο οικοδόμημα τους. Δεν έχω δυστυχώς να δώσω λύση αλλά σαν ένα επίλογο σε αυτό το άρθρο θέλω να πω, ότι χρειάζεται σε όλους μας ρεαλισμός. Είναι όμορφο να έχεις όνειρα, να ελπίζεις, να αγωνίζεσαι. Είναι όμως ουτοπία να πιστεύεις ότι μια κοινωνία σε αδράνεια, θα αντισταθεί σε αυτά που έχουν ήδη δρομολογηθεί. Το συναίσθημα με οδηγεί στην άρνηση, η λογική στην διαπραγμάτευση. Καλά μας ξεμπερδέματα!
ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΠΘ
Σκηνικό έντασης έχει στηθεί στα πανεπιστήμια τον τελευταίο καιρό και η θερμοκρασία πρόκειται να ανέβει εν αναμονή και των πρυτανικών εκλογών που θα διεξαχθούν σε λίγες μέρες σε τρία πανεπιστήμια.
Οι φοιτητές από την μια μεριά κατηγορούνται ότι χτίζουν γραφεία, αρπάζουν και καίνε κάλπες, διαλύουν συνεδριάσεις συλλογικών οργάνων, κρατούν σε «ομηρεία» καθηγητές και απαλλοτριώνουν από κομπιούτερ μέχρι και… σεμεδάκια. Αμήχανη παρακολουθεί η ακαδημαϊκή κοινότητα με τους πρυτάνεις να επιλέγουν αίθουσες ξενοδοχείων, ακόμη και … νοσοκομείων για τις συνεδριάσεις ή τις εκλογές και τους καθηγητές να «αντεπιτίθενται» με αποχή από τα διδακτικά καθήκοντα τους.
Από την άλλη οι φοιτητές κατηγορούν τους δασκάλους τους ότι δεν νοιάζονται γιατί η βασική τους απασχόληση είναι εκτός πανεπιστημίου. Αναρωτιέμαι αν οι μαθητές αισθάνονται το ενδιαφέρον και την αγάπη των δασκάλων τους. Πιστεύω ότι εκεί βρίσκεται η πηγή της σύγκρουσης. Πολλές από τις πραγματικά λανθασμένες αντιδράσεις θα ήταν διαφορετικές αν είχε καλλιεργηθεί ένα διαφορετικό κλίμα
Επειδή όπως και το νόμισμα, έτσι και ο αυταρχισμός έχει δύο όψεις και είναι το αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που μένει ταμπουρωμένη πίσω από ιδεολογήματα και δεν έχει μάθει να συζητάει. Παρά το επιφαινόμενο της σύγκρουσης, μια πιο προσεκτική ματιά φανερώνει ότι όλες οι πλευρές έχουν συμφωνήσει να συμβιβαστούν στο σημείο μηδέν: να μην αλλάξει τίποτα στο δημόσιο πανεπιστήμιο. Εκεί νομίζω βρίσκεται δυστυχώς το σημείο συνάντησης μας και αν κοιτάξουμε προσεκτικά θα δούμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου η πολιτική είναι να κάνεις την «πάπια» γιατί σήμερα είναι αρεστοί αυτοί που είναι άφωνοι. Πως γίνεται ξαφνικά να αποκτούν φωνή όταν πλέον όλα έχουν τακτοποιηθεί στην ζωή τους και απολαμβάνουν την «μονιμότητα» είναι απορίας άξιον.
Δεν έχουμε μάθει ούτε να συζητούμε, ούτε να διαφωνούμε και συχνά ερχόμαστε ως αντιμαχόμενοι να ενώσουμε τους μονολόγους μας χωρίς να έχουμε την διάθεση να ακούσουμε. Καμία αίτηση δεν μπορεί να «θεραπεύσει» την χαμένη μας αξιοπιστία πάνω στα χαλάσματα των εγωκεντρικών μας τοποθετήσεων και διεκδικήσεων.
Η νοοτροπία ότι καλά έχουμε βολευτεί έτσι όπως βρήκαμε δεν ταιριάζει σε όλους αυτούς που επαγγέλλονται ανατροπές. Το νέο δεν θα έρθει ποτέ αν δεν συμφωνήσουμε ότι το παλιό έχει εκτελέσει τον προορισμό του. Το πανεπιστήμιο πρέπει κάποτε να αποτελέσει χώρο έκφρασης και δημιουργίας, ελευθερίας και σεβασμού της αντίθετης άποψης, χώρο δημοκρατίας.
Έτσι για να ανεβάσω λίγο την θερμοκρασία…
 | implantnet on Dr Νταμπαράκης Νίκος, Επικ. Κα… |
 | PIERIS MODESTOU on Dr Νταμπαράκης Νίκος, Επικ. Κα… |
| implantnet on Dr Νταμπαράκης Νίκος, Επικ. Κα… |
 | Μανώλης on Dr Νταμπαράκης Νίκος, Επικ. Κα… |
 | ΖΩΗ on Dr Νταμπαράκης Νίκος, Επικ. Κα… |
