Περί απόψεων Αποψις

Αφορμή για αυτό που γράφω, είναι το οτι πραγματικά λυπήθηκα γιατί με τα όσα είπα περι μεταπτυχιακών, κάποιοι που από ότι φαίνεται δεν με γνωρίζουν καλά, στενοχωρήθηκαν.

Δυστυχώς αγαπητοί μου δεν έχουμε μάθει να συζητούμε, γιατί ένα μπλόγκ σαν το δικό μου, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα βήμα διαλόγου για θέματα που θα μας πήγαιναν μπροστά. Προυπόθεση είναι να καταθέτουμε δημόσια την γνώμη μας και όχι ιδιωτικά την βαρυθυμία μας. Γιατί δυστυχώς απόψεις του τύπου “μην κάνεις διάλογο με φοιτητές”, “μην εκτίθεσαι” μπορεί να είναι καλοπροαίρετες, αλλά δεν μας πηγαίνουν μπροστά.

Ολα ξεκινούν απο το τι τύπου πανεπιστημιακό θέλουμε να καλλιεργήσουμε, γιατί αυτό θα βρούμε μπροστά μας, μετά απο μερικά χρόνια. Θέλουμε να ακούμε μια άποψη με την οποία μπορεί να μην συμφωνούμε, αλλά συμβάλλει στον δημοκρατικό διάλογο, ή έχουμε ξεχάσει τις εποχές που όλα τα πλάκωνε η φοβέρα και η σκλαβιά, γιατί μερικές φορές η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα και τα θύματα παρόμοιων πρακτικών ενίοτε λειτουργούν και σαν θύτες.

Εγω προσωπικά έμαθα να λέω την άποψή μου. Σέβομαι τους θεσμούς, όπως αυτός των μεταπτυχιακών και αποσύρω κάποιους οξύαιχμους χαρακτηρισμούς που διατύπωσα, αλλά αυτοί που με ξέρουν γνωρίζουν τις προθέσεις μου, την διαδρομή μου και το οτι δεν εξυπηρετώ σκοπιμότητες. Εκφράζω μόνο τον εαυτό μου, δεν είμαι αλάνθαστος και σε καμμιά περίπτωση δεν εκπροσωπώ το εργαστηριό μου, αλλά μόνο τον εαυτό μου. Οσοι δεν με ξέρετε, που θα έπρεπε νομίζω, ρωτήστε να μάθετε. Γιατί τελικά όλοι είμαστε γνωστοί.

Αυτά και επειδή ειλικρινά στενοχωρέθηκα που λύπησα ανθρώπ0υς, που χωρίς ίσως να το γνωρίζουν εκτιμώ, αποσύρωμαι προσωπικά απο την κριτική μου, για πράγματα που αφορούν την σχολή από αυτό εδώ το βήμα. Θα με ακούσετε όμως στις γενικές συνελεύσεις τμήματος. Θέλω να γνωρίζετε όμως, οτι δεν το κάνω απο τον φόβο των Ιουδαίων αλλά απο την λύπη μου που διαπιστώνω, οτι δυστυχώς δεν μάθαμε να συζητάμε. Γιατί μερικές φορές την αλήθεια την μαθαίνεις ή από μικρό ή από τρελό, αλλά πάντως όχι από ομοιόβαθμο.

Μεταπτυχιακά: επιλεκτικές απρέπειες

Τώρα που σιγά σιγά κάθεται η σκόνη από την διαδικασία επιλογής μεταπτυχιακών φοιτητών στην σχολή μας, θάθελα και εγώ με την σειρά μου να διατυπώσω μερικές σκέψεις… Αρχικά θέλω να συγχαρώ τους επιτυχόντες, γιατί πραγματικά είδαν την δικαίωση των κόπων τους να πραγματοποιείται. Αλλά σαν δάσκαλος θέλω να παρηγορήσω και να ασχοληθώ πιο πολύ με όλους αυτούς, που είναι και οι περισσότεροι που δεν μπόρεσαν να μπουν. Σίγουρα ξέρετε ότι στην ζωή η αποτυχία μπορεί να μας αποθαρρύνει αλλά μπορεί και να γίνει προωθητική δύναμη, που θα φέρει ουσιαστική αλλαγή στην ζωή μας. Η σταδιοδρομία μας είναι ουσιαστικά μια μαραθώνια διαδρομή, με αρκετές στάσεις και από την προσωπική μου πείρα γνωρίζω ότι τα εμπόδια μερικές φορές λειτουργούν και ως μέσα άθλησης για την επίτευξη υψηλότερων στόχων.

Illuminati : Πεφωτισμένοι και αφώτιστοι

Αφορμή για το παρόν κείμενο, αποτέλεσε η συζήτηση που είχα με αγαπητό μου πρόσωπο μετά την ταινία Illuminati («οι πεφωτισμένοι»). Στην ταινία παρουσιάζεται, η πιο αρνητική εκδοχή της επίσημης θρησκείας, έστω και άλλου δόγματος. Το κλειδί της ταινίας βρίσκεται κατά την γνώμη μου στην τελευταία φράση και στην παρατήρηση ενός καρδινάλιου στον καθηγητή Λάγκτον, εν είδη απολογίας ότι «η θρησκεία είναι ατελής επειδή ο άνθρωπος είναι ατελής»

Ερευνα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Σκληρές αλήθειες…

• 30.000 νέοι ερευνητές -προπτυχιακοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές- δραστηριοποιούνται στα ερευνητικά προγράμματα των Πανεπιστημίων
• 3.000 είναι οι Eλληνες ερευνητές που ασχολούνται αποκλειστικά με την παραγωγή έρευνας
• 80% της έρευνας στην Eλλάδα διεξάγεται στα Πανεπιστημιακά ιδρύματα
• 1,481 δισ. ευρώ είναι οι εισροές τα τελευταία 5 χρόνια σε όλα τα AEI από τα ερευνητικά τους προγράμματα
• 966,47 εκατ. ευρώ ήταν την ίδια περίοδο ο τακτικός προϋπολογισμός του κράτους για την έρευνα
• 11η θέση παγκοσμίως καταλαμβάνει η Eλλάδα σε επιστημονικές ερευνητικές δημοσιεύσεις
• 7% με 10% αυξάνονται τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες των μεγαλύτερων επιχειρήσεων διεθνώς για την έρευνα. Tο ποσό που διαθέτουν ξεπερνά τα 450 δισ. δολάρια ετησίως.

Αντιγράφω μερικούς αριθμούς από την ημερησία. Το πλήρες άρθρο για την έρευνα στην Ελλάδα θα το βρείτε στην διεύθυνση:  http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12333&subid=2&tag=12498&pubid=7519139

Ας πούμε τώρα μερικές σκληρές αλήθειες… Ποιοι κάνουν έρευνα στο ελληνικό πανεπιστήμιο. 2 κατηγορίες μελών ΔΕΠ: αυτοί που δεν έχουν μονιμοποιηθεί και αυτοί που έχουν μεράκι (έχω μια πιο κατάλληλη λέξη αλλά παραπέμπει σε ερωτική διέγερση και δεν είναι δόκιμη…   ). Ετσι λοιπόν πορεύεται η έρευνα. Δηλαδή πως; Βάζουν τα εκστασιασμένα ( η ίδια λέξη…) μέλη ΔΕΠ το χέρι στην τσέπη για να αγοράσουν αντιδραστήρια, πειραματόζωα και ότι άλλο χρειάζεται. Κάνουν τον σταυρό τους μην στραβώσει τίποτε (κατάληψη, απεργία κτλ), χρησιμοποιούν την μαύρη εργασία όλων αυτών που θέλουν να μπούν σε ένα μεταπτυχιακό ή ονειρεύονται μια θέση στον ήλιο και γίνεται η έρευνα. Και ω του θαύματος η Ελλάδα βρίσκεται όπως θα μας πει η ημερησία στην 11^η παγκόσμια θέση, στο πάνθεον δηλαδή της έρευνας σε ερευνητικές δημοσιεύσεις. Αν κανένας ξένος κριτής έρθει να δεί πως γίνεται η έρευνα θα μας δώσει νόμπελ ευρεσιτεχνίας. Γιατί έχουμε επιστρατεύσει ξαδέλφους μηχανολόγους, θείους τορναδόρους και ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε για να φτιάξουμε από μόνοι μας μηχανήματα που αν τα αγοράσουμε κάνουν αρκετές χιλιάδες ευρώ. Και όταν έρθει η ώρα της δημοσίευσης άντε να βολέψεις τόσο κόσμο που δικαιούται να μπει και αυτός μέσα στην εργασία για πολλούς λόγους.

Το πιο ωραίο όμως σε περιμένει την ώρα της κρίσης που όλο αυτό το έργο που με κόπους και βάσανα έχεις κάνει θα μπεί στο μικροσκόπιο της σκοπιμότητας και ανάλογα με το κλίμα ή θα πάει στα ουράνια ή θα καταλήξει στα τάρταρα. Η τακτική του καταπίνουμε την κάμηλο και διυλίζουμε τον κώνωπα επιστρατεύεται ανάλογα με το πόσο αρεστός είσαι. Αυτή είναι η κατάσταση. Πίσω από κάθε εργασία υπάρχει μια ολόκληρη ιστορία που αν γραφόταν θα μπορούσε να αποτελέσει νόμπελ λογοτεχνίας. Μπορώ να πω πολλά περισσότερα αλλά στην επόμενη βαθμίδα μετά την μονιμοποίηση μου  . Μέχρι τότε σας διαβεβαιώνω ότι ΤΙΠΟΤΑ δεν πρόκειται να αλλάξει γιατί η αλήθεια είναι ότι όλοι είμαστε βολεμένοι.

Ευθαρσώς Νταμπαράκης Νίκος

Οδοντιατρεία: τέλος εποχής….

Αγαπητοί φίλοι έχω και άλλες φορές ασχοληθεί με την μιζέρα που επικρατεί στον κλάδο μας και που δυστυχώς πριμοδοτείται απο μια συνδικαλιστική ηγεσία που αδυνατεί να δεί με προοπτική. Δυστυχώς όλους αυτούς τους ψηφίζουμε εμείς και νομίζω είναι αυτοι μας αξίζουν να μας εκπροσωπούν. Η λογική τους είναι η ισοπέδωση πρός τα κάτω όλων αυτών που θέλησαν να επενδύσουν στις γνώσεις και την δουλειά τους. Ασπίδα τους είναι ο δεοντολογικός κανονιμός, που ξεπερασμένος απο τα πράγματα, λειτουργεί σαν τροχοπέδη κάθε δημιουργικής προσπάθειας.

Από την άλλη συμβάλλουν μέγιστα και οι “καλοθελητές” συνάδελφοι που επιλέγοντας χαμηλές πτήσεις και αυτό είνα δικαίωμά τους καταγγέλουν κάθε ένα και μάλιστα ανώνυμα που θέλει να προκόψει. Αν κοιτάξουμε γύρω μας θα δούμε ότι τα νέα παιδιά μέσα στην ανασφάλεια τους, την αδυναμία να ανοίξουν οδοντιατρείο, την δυσκολία να κάνουν μεταπτυχιακό αναγκάζονται να μεταναστεύσουν στην Μεγ. Βρεταννία και να εργαστούν ως υπάλληλοι στο σύστημα.  Αν εμείς εδώ κάνουμε το λάθος και προσλάβουμε κανέναν θα κατηγορηθούμε ότι προσφέρουμε μαύρη εργασία.

Εχω πεί στον εαυτό μου να σταματήσω να ασχολούμαι και να τους αφήσω στην μιζέρια τους. Αλλά γεγονότα όπως το πρόσφατο, που κλήθηκα μαζί με άλλους συναδέλφους σε απολογία από τον Οδοντιατρικό Σύλλογο γιατί έκανα καταχώρηση στον Χρυσό Οδηγό όπου έλεγα τον τίτλο μου και οτι παρέχω 2 συγκεκριμένες υπηρεσίες με κάνουν να προβληματίζομαι ακόμα μια φορά. Δεν θα χρησιμοποιήσω αυτό το βήμα για προσωπικά θέματα, αλλά πιστέψτε με το θέμα δεν είναι προσωπικό. Είναι κάτι που αγγίζει όλους μας.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο και τουλάχιστον θέλω να έχω ήσυχη την  συνείδησή μου ότι τουλάχιστον έκρουσα τον κώδωνα του κινδύνου. Είμαστε επιστήμονες, είμαστε λειτουργοί της υγείας αλλά για το κράτος είμαστε και ελεύθεροι επαγγελματίες υψηλά φορολογούμενοι. Πρέπει κάποτε και εμείς να μπούμε σε αναπτυξιακά  προγράμματα και να επενδύσουμε στην δουλειά μας, να ξεφύγουμε απο την μιζέρια και να ρισκάρουμε. Δεν είναι μόνο θέμα νομικού πλαισίου αλλα και νοοτροπίας. Πρέπει να κτίσουμε μέσα μας την νοοτροπία του μεγάλου και να κοιτάξουμε γύρω μας τις πολιτισμένες χώρες.

Για να υπενθυμίσω τι γίνεται γύρω μας και να θυμίσω ότι αργα αλλά και σταθερά οδηγούμαστε στην νέα εποχή θα σας δώσω μια εικόνα του τι ήδη ετοιμάζεται πίσω απο μας και χωρίς εμάς. Ξυπνήστε!!!

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=3&artid=4495935

Για το τομάρι ενός μπάτσου…

Αγαπητοί
φίλοι καλή χρονιά, χρόνια πολλά και ευτυχισμένα με υγεία…

Από αύριο
μπαίνουμε στην κανονική επιστημονική μας ροή. Πιστεύω να συνέβαλα και εγώ στην
εκτόνωση και την χαλάρωση που όλοι μας χρειαζόμαστε και που την προσφέρουν
πραγματικά οι γιορτές. Λίγο πριν μπούμε στην καθημερινή σκληρή και αδυσώπητη
ρουτίνα λίγες σκέψεις με αφορμή τα όσα συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες και που
δένουν αλληλένδετα μεταξύ τους…

Όλα ξεκίνησαν
από την εγκληματική ενέργεια ενός ανισσόροπου ένστολου ανθρώπου. Χάθηκε μια
αθώα παιδική ψυχούλα. Με αφορμή αυτό το πραγματικά δυσάρεστο και αποτρόπαιο
γεγονός ολόκληρη η Ελλάδα τυλίχτηκε στις φλόγες. Καταστράφηκαν περιουσίες από ένα
εκπληκτικό ντόμινο βίας. Δεν θα επιχειρήσω να προσεγγίσω το φαινόμενο κοινωνιολογικά,
υπάρχουν άλλοι ειδικότεροι, αν και στην Ελλάδα όλοι εμφανίζονται ειδήμονες.
Απλά αναρωτιέμαι 2 πράγματα:

Το νόημα και το μήνυμα των Χριστουγέννων σήμερα στην Ελλάδα του 2008

Αγαπητοί φίλοι,

Για να προσεγγίσω τα σημερινά Χριστούγεννα, θα ήθελα να κάνουμε μαζί ένα ταξίδι από την Ελλάδα του 2008 στην μικρή και ταπεινή Βηθλεέμ, προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε τι είναι αυτό που εκατομμύρια άνθρωποι γιορτάζουν σε όλο τον κόσμο τα τελευταία 2000 χρόνια. Κοιτώντας την Ελλάδα μας αυτές τις γιορτινές μέρες, βλέπω ότι οι άνθρωποι είναι θυμωμένοι και θα έλεγα δικαιολογημένα. Οι νέοι γιατί βλέπουν να υπονομεύεται το μέλλον τους, γιατί η κοινωνία διαμορφώθηκε με όρους που τους ωθούν στο περιθώριο, γιατί σαν γονείς αποτύχαμε να τους καταλάβουμε, να τους παραδώσουμε έναν καλύτερο κόσμο, γιατί σαν δάσκαλοι δεν μπορέσαμε να τους περάσουμε αξίες που και εμείς δεν είχαμε, γιατί εν τέλει αισθάνονται μόνοι κομπάρσοι σε ένα έργο που διαμορφώνεται έξω και πέρα από αυτούς. Από την άλλοι οργισμένοι είναι και οι ηλικιωμένοι, που βλέπουν τους κόπους μιας ζωής να εξανεμίζονται, και βιώνουν την ακρίβεια, την ανασφάλεια, και την εγκατάλειψη. Σίγουρα είχαν κάνει άλλα όνειρα και φεύγουν με την πίκρα και την αίσθηση της προδοσίας. Από την άλλη οι μεσήλικες, βιώνουν στο πετσί τους την οικονομική κρίση και τον θρυμματισμό των αξιών, των θεσμών και της ελπίδας για ένα καλύτερο αύριο.

Μαθητευόμενοι μάγοι

Αγαπητοί φίλοι , τις επόμενες μέρες το μπλογκ λόγω των ημερών θα ξεφύγει για λίγο από το αυστηρό επιστημονικό του προφίλ. Θέλω τις επόμενες μέρες να σκεφτούμε, να προβληματιστούμε και πιστέψτε με αυτό θα μας κάνει και επιστημονικά καλύτερους.

Οι ασθενείς μας, οι φοιτητές μας έχουν ανάγκη και την ανθρώπινη διάσταση στην προσέγγισή μας. Αρα δείτε τα όσα θα δημοσιευτούν και σαν μια επένδυση στον έσω άνθρωπο.

Καθώς λοιπόν κλείνει η χρονιά, θέλω σήμερα να αναδημοσιεύσω ένα καταπληκτικό άρθρο του Παύλου Τσίμα, το οποίο περιγράφει με έναν καταπληκτικό και συνοπτικό τρόπο αυτά που ζούμε στην χώρα μας τα τελευταία 5 χρόνια και που ελπίζω να μην τα ξαναζήσουμε ποτέ. Αν και… ποτέ μην λες ποτέ.

Επίσης έρχεται και ο Χριστουγεννιάτικος Λούθηρος καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα του 1517 στο Μοναστήρι. Μπείτε λοιπόν στο κλίμα…

http://digital.tanea.gr/Default.aspx?d=20081209&nid=10691152

2 σκέψεις επίκαιρες…

Σκέφτομαι όλα αυτά τα παιδάκια που πεθαίνουν απο λευχαιμία στα νοσοκομεία, που σκοτώνονται με μηχανάκια καθημερινά, που πεθαίνουν απο την πείνα στις χώρες του τρίτου κόσμου, που εκπορνεύονται και βιάζονται. Για αυτά τα παιδιά ποιός θα κλάψει, ποιός θα κάψει, ποιός θα διαμαρτυρηθεί; Επειδή αυτές τις μέρες περίσσεψε η υποκρισία…

Σκέφτομαι επίσης όλους αυτούς τους ανθρώπους που σκοτώνονται οι υπολήψεις τους απο συκοφαντικά δημοσιεύματα, που αισθάνονται πως μια ακαδημαική πορεία χρόνων μπαίνει στο στόχαστρο της σκοπιμότητας, ποιιός αλήθεια θα τους υπερασπιστεί…

Τέλος σκέφτομαι οτι αυτό που είμαι, αυτό που κάνω αν δεν γίνεται με σωστά κίνητρα μήπως τελικά είναι άχρηστο;

Τι νόημα έχουν οι τίτλοι, οι εργασίες, η αναγνώριση αν μέσα μου είμαι άδειος…

Σήμερα δεν θέλω να βάλω επιστημονικό άρθρο. Αρκετή σοφία έχουμε. Εκείνο που χρειαζόμαστε είναι η ανθρωπιά και αυτή δεν διδάσκεται, ούτε μπαίνει στα βιογραφικά

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ

Μετά την ΓΣ Τομέα λίγα λόγια αγάπης σε όλους τους ανώνυμους bloggers οδοντιάτρους

Αγαπητοί Φίλοι bloggers (dentnews, odontiatroi, odontofreneia)

Ξέρετε πολύ καλά οτι ήμουν ίσως το μόνο μέλος ΔΕΠ της σχολής μας που απο την αρχή σας υποστήριξα ΕΠΩΝΥΜΑ στην προσπάθεια που κάνετε για ενημέρωση και διάλογο μέσα στον οδοντιατρικό χώρο. Καλύψατε ένα πραγματικό κενό, μια ανάγκη και αγκαλιαστήκατε από έναν μεγάλο αριθμό συναδέλφων και νομίζω ότι το αξίζατε. Στο σημείο αυτό αρχίζει μια άλλη κρίσιμη φάση που η συμπεριφορά που θα δείξετε από εδώ και πέρα θα κρίνει το αν πραγματικά αξίζετε την αναγνώριση και την αποδοχή. Οπως ο τύπος είναι η λεγόμενη τέταρτη εξουσία, έτσι και εσείς απο εδω και πέρα θα κρίνεστε καθημερινά απο τον τρόπο που διαχειρίζεστε την εξουσία που ομολογουμένως έχετε.

Αφορμή για αυτά που θα σας πω είναι η ΓΣ του τομέα Χειρουργικής & Παθολογίας Στόματος όπου ομόφωνα καταδικάστηκε το συκοφαντικό άρθρο που δημοσιεύτηκε στο site www.dentnews.net όπου ανώνυμα καταγγέλθηκε το εργαστήριο της Χειρουργικής Εμφυτευματολογίας   για δήθεν βλάβη ασθενούς απο πρακτική της κλινικής μας αλλά και για την σπίλωση ενός αξιόλογου μέλους ΔΕΠ του εργαστηρίου μας.

Υπάρχουν κατα την γνώμη μου 2 θέματα: ένα ουσίας και ένα διαδικασίας:

Νομίζετε οτι δημιουργώντας ανύπαρκτα θέματα θα εξυπηρετήσετε τις επιδιώξεις όλων αυτών που επιθυμούν την βλάβη των ερηαστηρίων και κατ’επέκταση της λειτουργίας της σχολής μας; Ποιός σας έδωσε αυτήν ψευδή και ανυπόστατη πληροφορία; Ισχυρίζεστε οτι απλά την μεταφέρατε. Ακόμα και αυτό αν συνέβαινε (που δεν συμβαίνει όπως θα αποδείξω την συνέχεια) δεν θα έπρεπε να ελέγξετε την ακρίβεια της υποτιθέμενης καταγγελίας; Αν διαπιστώσατε ότι η πληροφορία σας ήταν αποκύημα νοσηρής φαντασίας γιατί δεν κάνατε την επόμενη μέρα ανασκευή της την στιγμή που έθιγε την υπόληψη ενός συναδέλφου; Γατι αντί να το κάνετε αυτό μας κάνατε και επίθση, αποκαλώντας μας ούτε λίγο ή πολύ άχρηστους γιατι δεν έχουμε δώσει βιβλίο στους φοιτητές που και αυτό δεν υφίσταται. Επειδή τολμήσαμε να σας καταγγείλουμε. Ετσι αντιλαμβάνεστε την δημοκρατία και τον διάλογο;

Ισχυριστήκατε ότι απλά αναδημοσιεύσατε άρθρο σχετικό απο το site odontiatroi.wordpress.com. H φωτοτυπία του πρωτότυπου άρθρου που διαθέτω στις 24/11/2008 δεν αναφέρει κάτι τέτοιο. Τι έγινε στην διαδρομή και ξαφνικα το άρθρο έγινε τώρα αναδημοσίευση; Γιατί δεν έχετε το θάρρος να αναλάβετε την ευθύνη του δημοσιεύματος και εφευρίσκετε τώρα κάποιους άγνωστους που δήθεν έκαναν το δημοσίευμα;

Ερχομαι τώρα στο πιο σημαντικό θέμα που πρέπει να απασχολήσει όλη την μπλογκόσφαιρα και προσωπικά κάνω μια έκκληση στους administrators των blog να πάρουν θέση. Ποιόν τελικά καλύπτει η ανωνυμία; Τι διαφέρετε όλοι εσείς που σπιλώνετε και γελοιοποιείτε ανώνυμα από όλους αυτούς που ήταν δοσίλογοι στην κατοχή και φορούσαν κουκούλα ή από όλους αυτούς που με την κουκούλα και την μολότωφ στο χέρι καταλύουν την δημοκρατία γιατί έτσι τους γουστάρει; Ολοι εσείς που κρύβεστε πίσω απο την ανωνυμία και την ατιμωρησία πώς τολμάτε και κατηγορείτε τα μέλη ΔΕΠ ότι δήθεν είναι κάποια άτολμα ανθρωπάκια που νοιάζονται μόνο για την εξέλιξή τους; Ποιοι είστε εσείς ρε παληκάρια οι odontiatroi και η odontofreneia; Εγώ είμαι ο ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ εσείς ποιοί είστε; Πως εσείς που κρύβεστε πίσω απο την σκιά σας γίνεστε τιμητές των πάντων και οι μετρητές του ήθους και της αξιοπιστίας; Κατ’αρχάς δημοσιεύετε πάντα αυτά που σας βολεύουν και δεν φιλοξενείτε ποτέ την αντίθετη άποψη. Δεύτερον τα άρθρα σας δεν έχουν ποτέ σχολιασμό από τους αναγνώστες σας. Δεν έχουν άποψη ή δεν δημοσιοποιείται;

Εγω προσωπικά θα είμαι πάντα με την δημοκρατική έκφραση ακόμα και όταν υπάρχουν παρατράγουδα. Οπως και θα βάζω πάντα εμφυτεύματα άσχετα αν υπάρχουν αναπόφευκτα συμβάματα. Ολοι μας όμως κρινόμαστε. Αλλά δυστυχώς εγω δεν βλέπω ούτε ήθος, ούτε αξιοπρέπεια και λυπάμαι γιατί τελικά είμαστε όλοι άξιοι της τύχης μας.

Εγω σας εύχομαι καλά ξεμπερδέματα αν δεν αλλάξετε τακτική. Μείνετε αν θέλετε στην ανωνυμία σας. Εγώ θα είμαι πάντα επώνυμος και πάντα εκτεθειμένος. Οσο για την απειλή του δημοσιεύματος του dentnews ότι “δεν είναι μακριά η ώρα που θα βγεί αυτή η ατυχής στιγμή στα κανάλια” δείχνει νομίζω ανάγλυφα που μπορεί να οδηγήσει η κακή χρήση της εξουσίας των μέσων, και ποιοι καταντούν εκβιαστές.

Ολοι μας τελικά κρινόμαστε…

Ειλικρινά με αγάπη

ΝΙΚΟΣ ΝΤΑΜΠΑΡΑΚΗΣ, ΛΕΚΤΟΡΑΣ ΟΔΟΝΤΙΑΤΡΙΚΗΣ ΑΠΘ