Μονήρη εμφυτεύματα στην πρόσθια άνω γνάθο. Άμεση εμφύτευση και φόρτιση. Ανασκόπηση βιβλιογραφίας

Παραδοσιακά η τοποθέτηση εμφυτεύματος απαιτεί αναμονή 2 με 3 μήνες επούλωσης του μετεξακτικού φατνίου και 3 με 6 μήνες οστεοενσωμάτωσης του εμφυτεύματος πριν την οριστική αποκατάσταση. Αυτό το χρονοβόρο πρωτόκολλο είναι ένα μειονέκτημα που αποτρέπει την απόφαση για αποκατάσταση με εμφυτεύματα. Έτσι η βράχυνση του χρόνου επούλωσης με την άμεση τοποθέτηση εμφυτεύματος στο μετεξακτικό φατνίο έχει περιγραφεί σε αρκετές μελέτες. Με δεδομένη την ανάγκη για αρχική σταθερότητα του εμφυτεύματος εκείνο που μπορεί κανείς να αναμένει είναι παρόμοια ποσοστά επιβίωσης των άμεσων εμφυτευμάτων με εκείνα που μπαίνουν με το αρχικό χρονοβόρο πρωτόκολλο. Ειδικά στην αισθητική περιοχή ένας πρόσθετος λόγος είναι η διατήρηση των σκληρών και μαλακών ιστών.

Η εργασία των De Rouck και συν. (JOMI 20008, pp 897-904) είχε σαν σκοπό την ανασκόπηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την άμεση τοποθέτηση μονήρων εμφυτευμάτων στην πρόσθια άνω γνάθο με προσωρινή προσθετική τους αποκατάσταση μέσα σε 24 ώρες. Η μελέτη αφορούσε εργασίες από το 1977-2006. Τα αποτελέσματα έδειξαν:

Τα ποσοστά επιτυχίας ποικίλουν από 78,6 % έως 100%.

Μέση περιεμφυτευματική απώλεια οστού 0.2 με 0.5 mm 1 χρόνο μετά την τοποθέτηση των εμφυτευμάτων που συνεχιζόταν και μετά. Αυτά τα δεδομένα δείχνουν λιγότερη απώλεια σε σχέση με αυτήν του 1 mm το χρόνο για το παλιό πρωτόκολλο. Εδώ η άμεση εμφύτευση πλεονεκτεί της μεθύστερης και επιπλέον διατηρείται και η μεσοδόντια θηλή.

Η πεποίθηση ότι η τοποθέτηση του εμφυτεύματος διατηρεί τις διαστάσεις του μετεξακτικού φατνίου έχει πλέον αποσυρθεί, καθώς οι έρευνες έχουν δείξει ότι η οστική αναδιοργάνωση του μετεξακτικού φατνίου θα συμβεί ούτως ή άλλως οδηγώντας σε απώλεια οστού σε ύψος και εύρος. Επιπλέον η απώλεια οστού είναι περισσότερη παρειακά. Το γλωσσικό πέταλο συνίσταται από περισσότερο φλοιώδες οστούν.

Σε ασθενείς με λεπτό βιότυπο ούλων είναι περισσότερο προγνώσιμη η αποκατάσταση σε δύο στάδια και όχι άμεσα.

Στην περίπτωση φλεγμονής καλό είναι να ακολουθείται το τυπικό πρωτόκολλο.

Σημαντική είναι η επίτευξη καλής αρχικής σταθερότητας του εμφυτεύματος. Αυτό σημαίνει εμφυτεύματα μεγάλου μήκους, τα οποία να υπερβαίνουν τον πυθμένα του μετεξακτικού φατνίου.

Σημαντική είναι η συμβολή της εμπειρίας του χειρουργού στο επιτυχημένο αποτέλεσμα.

Τέλος η προσωρινή προσθετική αποκατάσταση δεν θα πρέπει να έχει κανενός είδους επαφές.

Αμεσα εμφυτεύματα με άμεση φόρτιση. Κριτήρια-πρωτόκολλα

	Κριτήρια επιλογής	Κριτήρια αποκλεισμού
Διαθέσιμο οστούν	Αυξημένη ή μέση πυκνότητα οστού, εύρος≥6 mm	Μαλακό και αναγεννημένο οστούν, ύψος<10 mm
Εμφυτεύματα	μήκος≥10 mm	Μήκος<10 mm
Αρχική σταθερότητα	Εμφυτεύματα με αρχική σταθερότητα, ναρθηκοποιημένα	Εμφυτεύματα χωρίς αρχική σταθερότητα
Αμεσα εμφυτεύματα	Επουλωμένη φατνιακή ακρολοφία, άμεση μετεξακτική περιοχή με καλή αρχική σταθερότητα	Μεγάλα μετεξακτικά οστικά ελλείμματα και οστικά παράθυρα που οδηγούν σε μειωμένη αρχική σταθερότητα
Εξεις	Μη καπνιστές ή καπνιστές με λιγότερα από 10 τσιγάρα την μέρα	Βρουξισμός, παραλειτουργικές έξεις, βαριοί καπνιστές
Προσθετική αποκατάσταση	Ακίνητη πλήρους τόξου προσωρινή ή μόνιμη	Προσωρινή μη ακίνητη
Σύγκλειση	Πλήρης ομαδικών επαφών	Πρόωρες επαφές, πλάγιες δυνάμεις
Εφαρμογή αποκατάστασης	παθητική	Μη παθητική
Διατροφή	Μαλακές τροφές για 2 μήνες	Σκληρές τροφές
Ροπή τοποθέτησης εμφυτευμάτων	≥ 30 Ν και ≤ 40 Ν	<30 Ν και ≥ 40 Ν
Τύπος εμφυτεύματος	Ριζόμορφα κοχλιωτά με αδροποιημένη επιφάνεια	Κυλινδρικά, τορνευτά
Χαρακτηριστικά ασθενούς	Υγιής ολικά ή μερικά νωδός	Μη υγιής, ακτινοβολημένος, με παραλειτουργικές έξεις κτλ

Από Rebaud και συν. Int J Per Res Dent 26(5), p441, 2006

Σε ολικές αποκαταστάσεις μου αρέσει το πρωτόκολλο των Davanparah και συν Int J Per Res Dent 27:pp161-9, 2007:

• για την άνω γνάθο τουλάχιστον 8 εμφυτεύματα τουλάχιστον 11.5 mm μήκος
• καλή αρχική σταθερότητα των εμφυτευμάτων, ροπή κοχλίωσης των εμφυτευμάτων 35-45 Ncm σε όλους τους τύπους οστού
• τα διαβλεννογόνια σφίγγουν στα 20 Ncm
• μαλακή τροφή για 6-8 βδομάδες
• η οριστική αποκατάσταση παραδίνεται στον ασθενή μετά 6 μήνες φόρτισης

Μεμβράνες και άμεσα εμφυτεύματα. Τρίτο και τελευταίο μέρος

Επιλογή μεμβράνης: απορροφήσιμη ή μη;

Η επιλογή ανάμεσα σε απορροφήσιμη και μη μεμβράνη, θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το πόσο σκοπεύουμε αυτή να μείνει in situ. Αυτό με την σειρά του εξαρτάται από τον χρόνο επούλωσης. Γενικά πρέπει να δώσουμε χρόνο για αναγέννηση της απαιτούμενης οστικής μάζας. Αυτή η διαδικασία επηρεάζεται σημαντικά από νοσηρές οντότητες όπως: διαβήτης, οστεοπόρωση, υπερπαραθυρεοειδισμό, νόσο Paget, και θυρεοτοξίκωση. Η περίοδος οστικής επούλωσης επηρεάζεται επίσης και από την ποσότητα του διαθέσιμου μοσχεύματος, από το μέγεθος του ελλείμματος και τον αριθμό τοιχωμάτων του ελλείμματος. Νέο οστούν γενικά μπορούμε να πάρουμε με έναν ρυθμό 60 μm την ημέρα. Αυτό σημαίνει ότι χρειαζόμαστε 100 μέρες για την δημιουργία 6 mm νέου οστού. Έτσι ένα μόσχευμα μεγέθους 5 mm σε όγκο συχνά απαιτεί από 6 έως 10 μήνες. Προτείνεται λοιπόν η χρήση απορροφήσιμων μεμβρανών να περιορίζεται σε περιπτώσεις που η προσφορά τους χρειάζεται για λιγότερο από 3 μήνες, ενώ μεγαλύτερα διαστήματα επούλωσης  απαιτούν μη απορροφήσιμες μεμβράνες.

Επιλογή: κάτω από την μεμβράνη να μπει μόσχευμα ή όχι;

Είναι θέμα κλινικής εκτίμησης. Τα οστικά ελλείμματα είναι 3 διαστάσεων ενώ οι μεμβράνες είναι 2 διαστάσεων. Αυτό το έλλειμμα της μεμβράνης συμπληρώνει η τοποθέτηση του μοσχεύματος και οι περισσότερες έρευνες προτείνουν αυτόν τον συνδυασμό από την μεμονωμένη χρήση του καθενός από αυτά. Εκείνο που λείπει από την έρευνα είναι μελέτες που να συγκρίνουν τα διάφορα είδη μοσχευμάτων κάτω από τις μεμβράνες.

Διαχείριση των μαλακών ιστών στην άμεση εμφύτευση κάτω από τις μεμβράνες

Στην τοποθέτηση των άμεσων εμφυτευμάτων, και όπου τοποθετείται μεμβράνη, η σύγκλειση του τραύματος κατά πρώτο σκοπό αποτελεί προϋπόθεση για την τελειότητα της διαδικασίας οστικής αναγέννησης. Μετά την τοποθέτηση του εμφυτεύματος, τα χείλη του κρημνού προσεγγίζονται και συρράπτονται παθητικά (χωρίς τάσεις). Η τάση του κρημνού οδηγεί σε ισχαιμία, νέκρωση και αυξάνει την πιθανότητα αποκάλυψης της μεμβράνης, με συνέπειες την πιθανότητα φλεγμονής, οστικής απώλειας και αποκάλυψης σπειρών του εμφυτεύματος.  Όταν η σύγκλειση χωρίς τάσεις δεν είναι εφικτή, υπάρχει η δυνατότητα απελευθερωτικών τομών, περιστρεφόμενου μισχωτού κρημνού ή συνδυασμού αυτών.

Αποκάλυψη μεμβράνης

Στην περίπτωση αποκάλυψης της μεμβράνης στις πρώτες 6 με 8 εβδομάδες επούλωσης, η περιοχή ξεπλένεται με χλωρεξιδίνη 12 %.

Μεμβράνες πάνω από μετεξακτικά φατνία. Πειραματικές μελέτες

Άμεση τοποθέτηση εμφυτεύματος σε μετεξακτικό φατνίο με χρήση μη απορροφήσιμης μεμβράνης

Σε μια μελέτη σε πειραματόζωα από τους Warrer και συν. (COIR 1991) σε μετεξακτικά φατνία, αυτά καλύφτηκαν από μεμβράνη Teflon, ενώ αντίθετα η ομάδα ελέγχου έμεινε ακάλυπτη κάτω από την σύγκλειση του τραύματος. 3 μήνες μετά η ιστολογική ανάλυση των πειραματικών θέσεων έδειξε πλήρη οστική αναγέννηση στα υψηλότερα σημεία των εμφυτευμάτων και πλήρη οστεοενσωμάτωση των τελευταίων. Εντούτοις, όποτε συνέβαινε αποκάλυψη των μεμβρανών πριν την πλήρη επούλωση, παρατηρήθηκε μικρότερη ποσότητα οστικής αναγέννησης, και η μυλική περιοχή των εμφυτευμάτων δεν οστεοενσωματώθηκε. Η ομάδα ελέγχου, παρουσίασε ελλειπή οστεοενσωμάτωση. Οι συγγραφείς οδηγήθηκαν στο συμπέρασμα ότι η οστεοενσωμάτωση μπορεί να επιτευχθεί με προγνωσιμότητα  γύρω από εμφυτεύματα σε μετεξακτικά φατνία, τα οποία προηγουμένως είχαν καλυφτεί από μεμβράνη, με την προϋπόθεση ότι αυτή δεν θα έλθει σε επικοινωνία με την στοματική κοιλότητα. Παρόμοια ακριβώς ευρήματα είχαν και οι Becker και συν. (JOP 1991), Gotfredsen και συν. (JOMS 1993), Caudi και Meffert (JPRD 1991) και Caudil και Lancaster (J Oral Impl 1993). Η χρήση του PDGF και του IGF σε συνδυασμό με μεμβράνες e-PTFE δεν είχε διαφορά. (Becker και συν. JOP 1992) Επίσης ο συνδυασμός μεμβράνης και DFDB δεν βοήθησε.

Άμεση τοποθέτηση εμφυτεύματος σε μετεξακτικό φατνίο με χρήση απορροφήσιμης μεμβράνης

Πειραματικές μελέτες με χρήση μεμβρανών κολλαγόνου σε συνδυασμό με άμεση εμφύτευση έγιναν όσον αφορά την οστική αναγέννηση γύρω από το εμφύτευμα. Σε μια από αυτές (Alliot και συν. JOMI 1999) δεν παρατηρήθηκε σημαντική οστική αναγέννηση γύρω από αποκαλυμμένες σπείρες των εμφυτευμάτων. Περιορισμένα αποτελέσματα παρατηρήθηκαν επίσης στην εργασία των Brunel και συν. (COIR 1998). O Mao και συν. (Chin Med Sci J 1997) μελέτησε την οστική αναγέννηση σε άμεσα εμφυτεύματα τόσο με απορροφήσιμες όσο και μη απορροφήσιμες μεμβράνες. Το μεγαλύτερο κέρδος σε ύψος οστού το είχε σε 2 περιοχές που δέχτηκαν μεμβράνες Gore-Tex(μη απορροφήσιμες) και που έμειναν καλυμμένες για όλο το διάστημα ελέγχου.

Σε όλες τις περιπτώσεις τοποθέτησης μεμβράνης δεν αναφέρομαι σε μελέτες σε ανθρώπους, γιατί προσωπικά θεωρώ τις μελέτες σε πειραματόζωα περισσότερο αξιόπιστες με την έννοια ότι τα αποτελέσματά τους μπορούν καλύτερα να αναπαραχτούν αλλά και η ιστολογία να γίνει με περισσότερη ακρίβεια χωρίς τους περιορισμούς (ηθικούς και μη) που αναγκαστικά θέτει η έρευνα.

Βιβλιογραφική ανασκόπηση της χρήσης μεμβρανών στην άμεση τοποθέτηση εμφυτευμάτων

Το βασικότερο πρόβλημα σε σχέση με την οστική επούλωση γύρω από άμεσα τοποθετημένα εμφυτεύματα, είναι ο σχηματισμός συνδετικού ιστού. Ο ινώδης ιστός αναπτύσσεται 15 φορές πιο γρήγορα από το νέο οστούν. Έτσι, είναι προφανές ότι ο ινώδης ιστός νικά στον συναγωνισμό σε σχέση με το όποιο περιεμφυτευματικό έλλειμμα. Ο μηχανισμός με τον οποίο λαμβάνει χώρα αυτή η κυριαρχία πάνω στο οστούν δεν είναι πλήρως κατανοητός. In vitro μελέτες έδειξαν ότι οι ινοβλάστες παράγουν 1 ή περισσότερους παράγοντες που εμποδίζουν την κυτταρική διαφοροποίηση και την οστεογένεση. Η χρήση των μεμβρανών σε συνδυασμό με τις διαδικασίες άμεσης εμφύτευσης απομονώνουν το μετεξακτικό φατνίο από το εξωτερικό περιβάλλον, βοηθούν στην σταθεροποίηση του θρόμβου και στην διατήρηση χώρου για την οστική αναγέννηση γύρω από το εμφύτευμα. Επιπλέον, η μεμβράνη θεωρείται ότι αποκλείει την βακτηριακή εισβολή και συγκρατεί το επιθήλιο από την διήθηση του ελλείμματος.

Βέβαια στην βιβλιογραφία για την χρήση των μεμβρανών σε συνδυασμό με την τοποθέτηση άμεσων εμφυτευμάτων υπάρχει συχνή διαμάχη. Το θέμα είναι να βάλει κανείς ή να μην βάλει μεμβράνη, και πότε και πως πρέπει να γίνει αυτό. Από την μια ιστολογικά ευρήματα πλήρους οστεοποίησης του χώρου ανάμεσα στο εμφύτευμα και το φατνίο αναφέρονται μόνο σε έρευνες με χρήση μεμβρανών. Από την άλλη, άλλοι συγγραφείς ισχυρίζονται ότι λόγω της πιθανότητας αποκάλυψης ή φλεγμονής της μεμβράνης, η χρήση αυτών δεν θα πρέπει να γίνεται ρουτίνα στην άμεση εμφύτευση. Έτσι, για παράδειγμα μπορούμε να αποκλείσουμε την χρήση τους σε περιπτώσεις με παχιά οστικά τοιχώματα ή περιπτώσεις με ελάχιστο κενό ανάμεσα στο εμφύτευμα και το γύρω οστούν. Παρ’όλα αυτά μέχρι σήμερα δεν υπάρχει τεκμηριωμένη ιστολογική εργασία, ότι η χρήση οστικού μοσχεύματος και μόνο οδηγεί σε πλήρη οστεοενσωμάτωση σε όλη της περιοχή γύρω από το άμεσο εμφύτευμα. Το αντίθετο, δηλ. τοποθέτηση μεμβράνης   χωρίς μόσχευμα έχει προταθεί από μερικούς συγγραφείς.

Περισσότερα όμως για το θέμα αυτό στο αυριανό άρθρο…

Στοχεύοντας την απόλυτη αισθητική στην εμφυτευματολογία

Θέλω σήμερα να δώσω μερικές βασικές αρχές που νομίζω έχουν άμεση εφαρμογή στις περιπτώσεις που βάζουμε άμεσα εμφυτεύματα. Θα τις κωδικοποιήσω για να γίνω όσο πιο απλός μπορώ:

• Όταν λείπει το παρειακό πέταλο δεν βάζουμε άμεσο εμφύτευμα
• Στα άμεσα εμφυτεύματα το καλύτερο είναι να μην ανοίξουμε κρημνό, διότι η αποκόλληση του κρημνού στερεί από το παρειακό πέταλο την αιμάτωση και έχει διαπιστωθεί ότι στην πράξη κάθε φορά που ανοίγεις με κρημνό μια θηλή χάνεις σε πρόσφυση 0.5-0.7 mm.
• Σε περίπτωση που μετά την τοποθέτηση του εμφυτεύματος χρειαστεί οστική αναγέννηση μπορούμε να τοποθετήσουμε απορροφήσιμη μεμβράνη (σε σχήμα χωνάκι) και οστό μόσχευμα και να ράψουμε με απορροφήσιμο ράμμα 5/0. Στην περίπτωση αυτή περιμένουμε 4 μήνες για την ωρίμανση του οστού.
• Σε σχέση με την δημιουργία θηλών, είναι δεδομένο ότι το ύψος του οστού στο γειτονικό δόντι καθορίζει και το ύψος της θηλής. Έχει διαπιστωθεί ότι όταν τα εμφυτεύματα απέχουν μεταξύ τους λιγότερο από 3 mm υπάρχει αυξημένη απορρόφηση οστού. Όταν όμως έχουμε δόντι φυσικό και εμφύτευμα η απόσταση αυτή μπορεί να είναι 2 mm.
• Επίσης η παρουσία θηλής εξαρτάται και από την απόσταση ανάμεσα στο σημείο επαφής της προσθετικής αποκατάστασης και την παρυφής του οστού. Όταν η απόσταση αυτή είναι μέχρι 5 mm έχουμε θηλή 100 %. Στα 6 mm 56 % και πάνω από 7 mm 27 %.
• Στην αισθητική ζώνη μπορούμε να βάλουμε από την αρχή, δηλαδή μετά την τοποθέτηση του εμφυτεύματος το κανονικό abutment (διαβλεννογόνιο) και μετά 8 εβδομάδες την μόνιμη προσθετική αποκατάσταση. Ο λόγος είναι ότι αποφεύγουμε τις συνεχείς επεμβάσεις που όπως ανέφερα στην αρχή μας οδηγούν στο να χάσουμε πρόσφυση. Γενικός κανόνας είναι ότι , ότι είναι να κάνεις στην αισθητική ζώνη το κάνεις πριν την τοποθέτηση του εμφυτεύματος.
• Ένα από τα μειονεκτήματα των μεθύστερων εμφυτευμάτων (8 εβδομάδες μετά την εξαγωγή) σε σχέση με τα άμεσα είναι η απώλεια του 1/3 του παρειακού πετάλου τον πρώτο μετεξακτικό μήνα. Η απορρόφηση ξεκινά 1 βδομάδα μετά την εξαγωγή με αποτέλεσμα την σημαντική λέπτυνση του πετάλου στις 3 πρώτες εβδομάδες.

Άμεση τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε μετεξακτικά φατνία

Η τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε μετεξακτικά φατνία έχει μεγάλη επιτυχία και μιλάμε έτσι για τα άμεσα εμφυτεύματα. Όταν μαζί με την τοποθέτηση του εμφυτεύματος τοποθετείται και προσωρινή προσθετική αποκατάσταση μιλάμε για άμεση φόρτιση ενώ όταν τα εμφυτεύματα τοποθετηθούν 6-8 βδομάδες μετά την εξαγωγή μιλάμε για μεθύστερη εμφύτευση.

Στην άμεση τοποθέτηση εμφυτευμάτων σε μετεξακτικά φατνία υπάρχει το θέμα της προσαρμογής του σχήματος του εμφυτεύματος στο σχήμα του φατνίου. Η ιστολογική μαρτυρία που υπάρχει σε πειραματόζωα επιβεβαιώνει ότι υπάρχει επαρκής επαφή οστού-εμφυτεύματος. Μια ενδιαφέρουσα εργασία των Botticelli και συν. (Clin Oral Impl Res 2003) για τον αν απαιτείται μεμβράνη για οστικά ελλείμματα γύρω από εμφυτεύματα έδειξε ότι δεν υπήρχε διαφορά από την τοποθέτηση μεμβράνης και μάλιστα οι συγγραφείς περιγράφουν ότι η διατήρηση του θρόμβου γύρω από το εμφύτευμα είναι περισσότερο σημαντική. Ορισμένες μελέτες πάντως προτείνουν την τοποθέτηση μοσχεύματος και μεμβράνης εκεί που απαιτείται σωστό περίγραμμα μαλακών ιστών. Επίσης η επιφάνεια του εμφυτεύματος παίζει έναν ρόλο εκεί που υπάρχουν κρίσιμα οστικά ελλείμματα.

Πλεονεκτήματα των άμεσων εμφυτευμάτων

• Μείωση του χρόνου θεραπείας
• Διατήρηση του προφίλ των μαλακών ιστών
• Πρόληψη της απώλειας οστού τόσο στην κάθετη όσο και στην οριζόντια διάσταση
• Μειωμένος αριθμός επεμβάσεων με επακόλουθη μείωση του συνολικού κόστους αλλά και της νοσηρότητας
• Μείωση των διάφορων μεταβατικών αποκαταστάσεων που είναι συνήθως κινητές και απογοητεύουν τους ασθενείς που επιθυμούν ακίνητη αποκατάσταση

Μειονεκτήματα των άμεσων εμφυτευμάτων

• Τι γίνεται στην περίπτωση οστικών ελλειμμάτων
• Χρειάζεται μεγαλύτερη προσοχή στον χειρισμό των μαλακών ιστών
• Η επέμβαση απαιτεί μεγαλύτερη επιδεξιότητα

Αισθητική έκβαση των άμεσων εμφυτευμάτων

Τα πλεονεκτήματα της άμεσης τοποθέτησης των εμφυτευμάτων περιλαμβάνουν την διατήρηση του περιγράμματος των μαλακών και σκληρών ιστών, την μείωση του χρόνου που ο ασθενής παραμένει νωδός, την μείωση του συνολικού χρόνου που απαιτείται για την θεραπεία του ασθενούς και την μεγιστοποίηση των αισθητικών αποτελεσμάτων. Στην βιβλιογραφία δεν υπάρχουν αρκετές μελέτες που να αναφέρονται στις αισθητικές επιπτώσεις αυτής της διαδικασίας. Η πραγματοποίηση μιάς αισθητικής αποκατάστασης έχει να κάνει με την σωστή τοποθέτηση του εμφυτεύματος στις 3 διαστάσεις, με την ύπαρξη αρκετού εύρους οστού παρειακά του εμφυτεύματος αλλά και με τον βιότυπο των ούλων. Πως όμως αυτοί οι παράγοντες επηρεάζουν το αισθητικό αποτέλεσμα; Απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα δίνει η εργασία των Evans CD και Chen ST., που δημοσιεύτηκε στο Clin Oral Implants Res. 2008 Jan;19(1):73-80.

Χειρουργικές τεχνικές για την επίτευξη σύγκλεισης των μαλακών ιστών κατά πρώτο σκοπό σε άμεση τοποθέτηση εμφυτευμάτων. 3 προσεγγίσεις

Προσέγγιση 1.

Μια ενδοσχισμική τομή γίνεται γύρω από το δόντι της άνω γνάθου το οποίο πρόκειται να εξαχθεί καθώς και την γειτονική υπερώια περιοχή. Το μέγιστο του μαλακού ιστού συμπεριλαμβανομένης της μεσοδόντιας θηλής διατηρείται. Ένας ολικού πάχους υπερώιος κρημνός αποκολλάται επεκτεινόμενος τουλάχιστον σε ένα δόντι εγγύς και άπω από το δόντι που πρόκειται να εξαχθεί. Το δόντι εξάγεται προσεκτικά και ο κοκκιωματώδης ιστός, το επιθήλιο και οι εισερχόμενες στο οστούν ίνες του Sharpey αποκόπτονται. Η θέση υποδοχής προετοιμάζεται και τοποθετείται το εμφύτευμα ελαφρά υπερώια από το κέντρο.

Αμεση εμφύτευση με άμεση φόρτιση έναντι μεθύστερης εμφύτευσης.

Σε μερικές περιπτώσεις , για να μειωθεί η χρονική διάρκεια της θεραπείας των ασθενών , για να διατηρηθεί όσο περισσότερο οστό ακρολοφίας γίνεται και για εισχωρήσουν τα εμφυτεύματα στην πλέον ιδανική θέση , η τοποθέτηση των εμφυτευμάτων πραγματοποιείται αμέσως μετά την εξαγωγή των δοντιών . ΑΜΕΣΗ ΕΜΦΥΤΕΥΣΗ

Από την άλλη μεριά , μερικοί κλινικοί ιατροί προτιμούν να περιμένουν 3 ως 8 εβδομάδες για να επουλωθούν οι ιστοί . ΜΕΘΥΣΤΕΡΗ ΕΜΦΥΤΕΥΣΗ